สมบัติประจำเผ่าลิงวอก

เมื่อจางถัวไห่และพวกกลับขึ้นมาถึงยอดเขาอีกครั้ง ทั้งยอดเขาก็แทบจะกลายเป็นพื้นที่ราบไปแล้ว

ในรัศมี 200 เมตรจากจุดศูนย์กลางระเบิด กลายเป็นที่โล่งขาวโพลน ไม่มีแม้แต่หญ้าต้นเดียว ทุกสิ่งถูกอุณหภูมิสูง 2000 องศาแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

รัศมี 600 เมตรถูกโจมตีด้วยทั้งคลื่นกระแทกและไฟร้อน

ต้นไม้ถูกเผาจนหมด ซากลิงวอกกลายเป็นถ่าน พื้นดินร้อนจนสามารถใช้ทอดไข่ได้

ภาพนี้ทำให้จางถัวไห่รู้สึกราวกับย้อนกลับไปยังวันที่มีดวงอาทิตย์สองดวงอยู่บนฟ้า

ถึงแม้เขาจะเคยเห็นพลังทำลายล้างของระเบิดเทอร์โมบาริกในวิดีโอมาหลายครั้ง แต่นั่นก็แค่ในคลิป

เมื่อเทียบกับของจริงแล้ว มันแตกต่างกันคนละโลก

“นี่แหละ พลังแห่งเทคโนโลยี” จางถัวไห่พูดขณะลูบต้นไม้ที่ไหม้เกรียมต้นหนึ่ง

หลี่เฟยหยูเริ่มสงสัยเป็นครั้งแรกว่าการฝึกฝนเพลงดาบมาโดยตลอดอาจจะเป็นทางที่ผิด

เสืออ้วนคลูดขดตัวจนกลมอยู่มุมหนึ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นจางถัวไห่ที่ล้างเผ่าพันธุ์ลิงวอกได้ ค้นพบสมบัติลับ—สมบัติประจำเผ่าลิงวอก】

หีบสมบัติสีส้มที่มีลวดลายลิงปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

จางถัวไห่เปิดหีบ

ของมากมายพรั่งพรูออกมา

【ได้รับเหล้าลิงหมักบ่มพิเศษ 20 กิโลกรัม】

【ได้รับเหล้าลิงธรรมดา 300 กิโลกรัม】

【ได้รับสูตรการหมักเหล้าลิง】

【ได้รับพิมพ์เขียวบ่อหมักเหล้าหมักบ่มพิเศษ】

【ได้รับเมล็ดพันธุ์ต้นพีชพิเศษ】

【ได้รับเมล็ดพันธุ์ต้นแพร์พิเศษ】

【ได้รับเมล็ดพันธุ์ต้นแอปเปิ้ลพิเศษ】

【ได้รับแอปเปิ้ลพิเศษ 50 กิโลกรัม】

【ได้รับลูกแพร์พิเศษ 50 กิโลกรัม】

【ได้รับลูกพีชพิเศษ 50 กิโลกรัม】

……

……

รางวัลทะลักล้นออกมาราวกับฝนโปรย

จางถัวไห่กวาดตามองของทั้งหมดแล้วหันไปมองวลาดิมีร์

“นายเลือกก่อนสองอย่างเป็นค่าชดเชยที่ใช้ระเบิดเทอร์โมบาริกได้นะ”

วลาดิมีร์มองดูอยู่พักหนึ่งแล้วเลือกเหล้าบ่มพิเศษกับเหล้าธรรมดา

“ทำไมไม่เลือกบ่อหมักบ่มพิเศษกับสูตรหมักเหล้าล่ะ?” จางถัวไห่ถามด้วยความสงสัย

“ใช้เวลาทำการผลิตนานเกินไป” วลาดิมีร์ตอบ “แล้วถ้านายเลือกเมล็ดพันธุ์ไว้ ฉันจะหมักเหล้าเองก็ต้องมาขอวัตถุดิบจากนายอีก ถ้าจะปลูกเองก็ต้องมีปุ๋ย ต้องสร้างระบบอีกเยอะแยะ ลงทุนสูงและไม่คุ้ม สู้รอให้นายหมักเหล้าเสร็จแล้วเอามาแลกยังจะง่ายกว่า”

จางถัวไห่ได้ยินดังนั้นก็หันไปดูสูตรหมักเหล้าและพิมพ์เขียวบ่อบ่ม

【สูตรหมักเหล้าลิง: ต้องใช้ผลไม้อย่างน้อย 3 ชนิดในการหมัก ยิ่งใส่หลากชนิด กลิ่นและรสจะเข้มข้นขึ้นสูงสุดถึงระดับ “ร้อยผลไม้”】

【บ่อหมักบ่มพิเศษ: ไอเทมพิเศษระดับ 4 ต้องใช้รถระดับ 4 ขึ้นไปในการสร้าง เป็นภาชนะเฉพาะสำหรับหมักเหล้าลิง ใช้เวลาในการหมัก 7 วัน】

【วัสดุที่ต้องใช้: หินระดับกลาง 50 หน่วย หินระดับสูง 5 หน่วย】

จางถัวไห่เหลือบดูแค่สองตาก็เข้าใจทันที นอกจากเหตุผลที่ว่ามา ข้อจำกัดเรื่องระดับยานพาหนะก็เป็นอุปสรรคใหญ่อีกข้อ

ต้องใช้รถระดับ 4 ขึ้นไปถึงจะสร้างได้

ผู้คนที่อยู่แถวนี้ยังห่างไกลจากระดับนั้นมาก

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังขาดพิมพ์เขียวอะไหล่รถระดับ 3 อยู่หนึ่งใบ

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย

หากจะเลือกของที่ใช้ไม่ได้ในระยะสั้น ก็สู้เอาเหล้าที่ดื่มได้ทันทีจะไม่ดีกว่าหรือ

อย่างน้อยสำหรับวลาดิมีร์ นี่ถือเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าที่สุด

แล้วถ้าเหล้าหมดล่ะจะทำยังไง?

ก็เอาเนื้อมาแลกกับจางถัวไห่ต่อไง

ยังไงเขาก็มีเนื้อเยอะอยู่แล้ว

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นสองพิมพ์เขียวนั่นฉันขอเอาไว้ ถ้าทำสำเร็จเมื่อไหร่ พวกนายสามารถมาซื้อจากฉันในราคาย่อมเยาได้เลย อีกอย่าง ฉันจะแจกผลไม้ให้คนละ 5 กิโลกรัมเป็นค่าชดเชย”

จางถัวไห่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว

เพราะยังไงมันก็เป็นพิมพ์เขียวระดับ 4 แม้ใช้ไม่ได้ตอนนี้ แต่คุณค่ามันก็ยังคงอยู่

ทุกคนหันมามองหน้ากันแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นฉันเลือกเมล็ดพันธุ์ก็แล้วกัน ฉันมีสัตว์เลี้ยงเยอะ ปลูกไว้ให้อาหารพวกมันได้ด้วย แล้วก็จะแจกนมให้คนละครึ่งกิโลด้วย” จ้าวหว่านหว่านพูดทันที

วลาดิมีร์ไม่ใช่สายทำเกษตรอยู่แล้ว จึงไม่ขัดอะไร ส่วนหลี่เฟยหยูก็จ้องมองจางถัวไห่กับจ้าวหว่านหว่านอย่างครุ่นคิด

แต่อย่างไรก็ตาม เธอไม่พูดอะไรออกมาและเลือกผลไม้แทน

แน่นอนว่ ผลไม้ทั้งหมด 150 กิโลไม่สามารถให้เธอคนเดียวได้ เธอจึงเอาไปชนิดละ 20 กิโล

วลาดิมีร์ก็รับชนิดละ 20 กิโลเช่นกัน

ที่เหลือก็แบ่งกันเท่าๆ กัน

ทุกคนได้ของที่ตัวเองต้องการ ต่างก็พอใจกันถ้วนหน้า

“สหาย แล้วเราจะทำอะไรต่อดีล่ะ?” วลาดิมีร์ถามขณะจิบเหล้าลิงจากกระบอกไม้ไผ่

“แน่นอนก็ต้องไปดูบ่อน้ำพุร้อนน่ะสิ มาถึงด่านนี้แล้วจะกลับไปมือเปล่าได้ไง?”

จางถัวไห่พูดพลางยิ้ม

“ดีเลย ไปกันเถอะ” วลาดิมีร์พยักหน้าทันที

จ้าวหว่านหว่านก็ย่อมตามจางถัวไห่เป็นหลักอยู่แล้ว

หลี่เฟยหยูที่ได้ของไม่มากนักก็ไม่อยากถอยกลับไปง่ายๆ ทั้งหมดจึงตกลงกันได้และมุ่งหน้าสู่บ่อน้ำพุร้อน

ทางไปบ่อน้ำพุร้อนเป็นทางลาดชันคดเคี้ยวลงเขา มันเต็มไปด้วยหินและเดินทางยากลำบาก

ยิ่งไปข้างหน้าพื้นที่ก็ยิ่งต่ำและอุณหภูมิก็สูงขึ้นเรื่อยๆ

จางถัวไห่ดูเทอร์โมมิเตอร์ อุณหภูมิภายนอกพุ่งถึง 20 องศาแล้ว พืชพรรณสองข้างทางเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมีพืชใบกว้างแบบเขตร้อนปรากฏให้เห็น

หลังจากขับรถมากว่าชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง

ในหุบเขานั้นเต็มไปด้วยพืชพรรณและสัตว์มากมายเดินเพ่นพ่านอยู่ในป่า กลางหุบมีสระน้ำขนาดใหญ่ รอบขอบสระมีสัตว์สารพัดนั่งพักผ่อนอย่างสงบ

แต่พอเห็นพวกจางถัวไห่มา สัตว์ทั้งหลายก็ตกใจแตกฮือ บางตัววิ่งหนีเข้าป่าลึก บางตัวแอบมองหลังต้นไม้ สงสัยว่าพวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่

“นี่สิถึงจะเรียกว่าศูนย์อนุรักษ์ธรรมชาติของจริง”

จางถัวไห่มองสัตว์น้อยใหญ่มากมายรอบตัวแล้วคิดในใจ

ตอนอยู่บนยอดเขา มีแค่ลิงวอกกับต้นผลไม้ไม่กี่ต้น จะเรียกศูนย์ธรรมชาติได้ยังไงกัน

ที่นั่นคงเป็นกับดักที่ระบบเกมวางไว้ ส่วนที่นี่ต่างหากคือใจกลางของด่านนี้จริงๆ

จางถัวไห่ลงจากรถแล้วเดินมาข้างสระน้ำ เขาใช้นิ้วจุ่มน้ำวัดอุณหภูมิและพบว่าน้ำอุ่นถึงประมาณ 30 องศา เรียกได้ว่าเป็นน้ำพุร้อนอย่างแท้จริง

แต่ขณะที่เขากำลังจะตรวจสอบเพิ่มเติม ระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

【ระวัง! ทิศสิบเอ็ดนาฬิกา ระยะ 20 เมตร ในน้ำมีแมงกะพรุนพิษขนาดยักษ์แฝงตัวอยู่ กำลังเข้าใกล้คุณ โปรดระวังตัว】

“แมงกะพรุน?” จางถัวไห่สะดุ้งรีบหันไปดูทิศที่ระบบแจ้ง

เขาเพ่งมองอยู่พักใหญ่จนมองเห็นแมงกะพรุนตัวหนึ่งที่เกือบโปร่งใสกำลังลอยตามสายน้ำเข้ามาใกล้ มันมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวสองเมตร หนวดลากยาวเจ็ดแปดเมตร และใกล้จะถึงตัวเขาแล้ว