การเลือกของรางวัล

บนรถของพวกเธอมีรูปปั้นอยู่หนึ่งชิ้น

มันดูคล้ายมังกรสองหัวอยู่หน่อย ๆ ซูฉีเคยคิดจะโยนมันทิ้งหลายครั้งแล้ว

แต่ว่าของชิ้นนี้มีบัฟอันทรงพลัง — หากมีผู้หญิงสองคนหรือมากกว่าอยู่ในรถ ทุกคืนจะเพิ่มค่าความสุข 25 แต้ม

ก็เพราะบัฟที่ทรงพลังนี้แหละ ซูฉีถึงได้ฝืนใจไม่โยนมันทิ้ง

“จริงสิ เดี๋ยวนี้ค่าความสุขสำคัญขึ้นเรื่อย ๆ อย่าคิดแต่จะโยนของนี่ทิ้งตลอดได้ไหม” ซูมู่พูด

“รู้แล้วล่ะน่า” ซูฉีโบกมือปัด ๆ

“อืม รู้ก็ดีแล้ว” ซูมู่กำชับเสร็จก็หลับตาพักผ่อน ขับรถมาทั้งวันทำให้เธอเหนื่อยล้ามาก

“ฉันไปทำกับข้าวล่ะ จะกินเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วหรือไก่ตุ๋นเห็ดดี?” ซูฉีถาม

“กระดูกหมูผัดเผ็ดแล้วกัน” ซูมู่ตอบทั้งที่ยังหลับตา

“โอเค” ซูฉีหยิบถุงบะหมี่สองถุงจากกล่องออกไปต้ม

ช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างสงบเรียบร้อยดี

ผู้เล่นต่างก็ทยอยกันมาถึงเส้นชัย

ผู้เล่นบางคนที่ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ก็คิดจะก่อเรื่องสักหน่อย ตั้งใจจะปล้นในลานจอดรถ

แต่พอพวกเขาเห็นรถสองคันที่กลายเป็นซากพังยับตรงหัวมุม พร้อมกับศพสี่ร่างที่ตายตาไม่หลับ พวกเขาก็พากันยอมถอย

“แม่ง ใครวะที่โหดขนาดกล้าฆ่าคนในลานจอดรถเลย?”

“ดูนั่นดิ มีอาหารกระป๋อง ทำไมไม่มีใครเก็บเลยอะ? งั้นเราไปหยิบมาสักหน่อยไหม?” ผู้เล่นคนหนึ่งเห็นกระป๋องกระจายเต็มพื้นแล้วเริ่มตาเป็นประกาย

“เก็บบ้าอะไรล่ะ ไม่เห็นเหรอว่านั่นมันอาหารนิวเคลียร์ ถ้าอยากกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้นก็ไปกินเลย”

ผู้เล่นข้าง ๆ ชี้ไปที่ศพของอิโตะ โทชิกิ

มีตาสี่ดวง จมูกสองอัน แขนสามข้าง

“แม่ง ช่างเหอะ ๆ ฉันยอมอดตายดีกว่ากลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้น”

พอเห็นแบบนั้น ผู้เล่นคนนั้นก็เลิกคิดไปทันที

ผู้เล่นที่รอดมาถึงตอนนี้ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กังวลเรื่องอาหารกันแล้ว จะต่างกันก็แค่ได้กินขนมปังแห้งหรือเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วเท่านั้นเอง

ยิ่งเมื่อมีอาวุธปืนในมือแล้ว หลายคนก็สามารถล่าสัตว์เอาเนื้อสดมาได้

หลายคนเลยได้กินเนื้อต้มลวกพอให้คลายหิว

ตอนนี้ราคาเครื่องเทศและเกลือเริ่มพุ่งสูง ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยเห็นโอกาสทำกำไรเลยเริ่มเอาเครื่องเทศมาใช้เป็นของแลกเปลี่ยน จนเริ่มมีแนวโน้มจะกลายเป็น "เงินตราใหม่"

แต่จางถัวไห่ไม่ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่ พวกโป๊ยกั๊ก ใบกระวาน พริกหอม ลูกผักชีอะไรพวกนี้ จ้าวหว่านหว่านปลูกไว้หมดแล้ว

แถมจ้าวหว่านหว่านยังค้นพบอีกว่าเจ้าแมวยักษ์คลูดชอบกินพริกหอมสุด ๆ ท่าทางตอนกินน่ะ สูสีมากกับเจ้าเมียลี่ตอนกินยี่หร่าทีเดียว

ตอนนี้เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะเปลี่ยนชื่อคลูดเป็น "แมวซอสพริกหอม" ดีไหม

แต่สุดท้ายก็ล้มเลิก เพราะชื่อมันยาวเกินไป เรียกลำบาก

รถแต่ละคันทยอยกันจอดที่ลานจอดรถ

จางถัวไห่มองออกไปข้างนอก แล้วก็พบว่าแค่ไม่กี่วันไม่เจอ อุปกรณ์ของผู้เล่นแต่ละคนดูจะอัปเกรดขึ้นพอสมควร

รถที่จอดอยู่ที่นี่ ร้อยละเก้าสิบเก้าเป็นรถระดับ 2 รถระดับ 1 เหลือไม่ถึงร้อยละหนึ่ง

ถึงจะมีรถระดับ 1 อยู่บ้างประปราย แต่ภายนอกก็ถูกติดตั้งอุปกรณ์ประหลาดสารพัด เห็นชัดเลยว่าถูกดัดแปลงมาหลายรอบ ไม่งั้นไม่มีทางมาถึงจุดนี้ได้หรอก

เวลาเดินทางมาถึงหกโมงเย็นอย่างรวดเร็ว

ระบบเกมเด้งขึ้นมาตรงเวลา

【ขอต้อนรับผู้เล่นทุกท่านที่มาถึงเส้นชัยได้สำเร็จ การแข่งไถลลงเขาสูงพร้อมสิ่งกีดขวางสูงสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ】

ผู้เล่นที่โดนหิมะถล่มฝังอยู่ใต้หิมะถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เฮ้อ ในที่สุดก็จบซะที รีบมารับฉันออกไปทีเหอะ อยู่ในหิมะทั้งวันจนแน่นอกจะตายอยู่แล้ว!”

แต่สิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่แสงสีขาวที่มารับออกไป... กลับเป็นเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว

เสียงนั้นดังจนแทบหนวกหู ผู้เล่นที่อยู่ไกลถึงลานจอดรถยังได้ยินชัดเจน

จางถัวไห่มองไปตามทิศทางของเสียง แล้วภาพที่เขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตก็ปรากฏขึ้น

ยอดของภูเขาหิมะอันสูงตระหง่านนั่น... ระเบิดออก

กลุ่มควันรูปเห็ดสีเทาทะลุฟ้า เปลวไฟสีแดงฉานราวกับคลื่นทะเลพุ่งไหลกระจายออกไป

หมอกควันหนาทึบปกคลุมทั่วท้องฟ้า บดบังแม้กระทั่งแสงอาทิตย์

โลกทั้งใบกลายเป็นมืดมิด ท่ามกลางเปลวไฟที่ไหลรินและกลิ่นกำมะถันฉุนจัด... ราวกับตกนรกทั้งเป็น

ภูเขาไฟปะทุแล้ว

ลาวาที่ไหลทะลักออกมา กลืนกินพื้นที่จากยอดเขาลงมาหลายร้อยเมตรอย่างรวดเร็ว และยังคงไหลลงต่อเนื่องไม่หยุด

ในช่องแชทของภูมิภาค ข้อความแจ้งตายสีแดงเริ่มไหลรัวไม่หยุด

เหตุผลของการเสียชีวิตทั้งหมดเป็นเพราะโดนลาวาเผาหรือสำลักเถ้าภูเขาไฟ

“ไม่ใช่ว่าบอกไว้ว่าถ้ามาไม่ทันเส้นชัยจะไม่มีบทลงโทษเหรอ?” ผู้เล่นคนหนึ่งพึมพำถาม

【ระบบเกมไม่ได้มีบทลงโทษจริง ๆ แต่ว่าเรื่องที่ภูเขาไฟมาปะทุตอนนี้น่ะ เราก็จนปัญญาเหมือนกัน】

ระบบเกมตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จนทำเอาผู้เล่นมากมายรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาจับใจ

【เอาล่ะ อย่าเสียเวลาอันมีค่าของพวกเรากับเรื่องเล็กน้อยอย่างภูเขาไฟระเบิดเลย ตอนนี้ได้เวลามอบรางวัลแล้ว】

โต๊ะยาวตัวหนึ่งลอยขึ้นตรงหน้าผู้เล่นทุกคน และเช่นเคย กล่องทรัพยากรสีส้มสามกล่องวางเรียงอยู่บนโต๊ะ

【ขอเชิญผู้เล่นสามอันดับแรกขึ้นมารับรางวัลตามลำดับ】

【กล่องทางซ้ายบรรจุพิมพ์เขียวการสร้าง “ตัวยึดรถยนต์” พร้อมวัสดุที่ใช้ในการสร้าง】

【กล่องตรงกลางบรรจุพิมพ์เขียว “เครื่องทำความร้อนไฟฟ้าระดับสูง” พร้อมวัสดุที่ใช้ในการสร้าง】

【กล่องทางขวาบรรจุพิมพ์เขียว “กล้องวงจรปิดอเนกประสงค์” พร้อมวัสดุที่ใช้ในการสร้าง】

ระบบแจ้งเตือนขึ้นพร้อมข้อมูลโดยทันที

“สองอันหลังเข้าใจได้อยู่ แต่เจ้า ‘ตัวยึดรถยนต์’ นี่มันคืออะไร?”

จางถัวไห่สงสัย

【เป็นอุปกรณ์เพิ่มเข้าที่สองข้างของรถ มีสี่ปุ่มยึด ใช้เสียบลงพื้นเพื่อกันรถลื่นไถลในเวลาจำเป็น】

ระบบอธิบายเพิ่มเติม

“ของแบบนี้จะใช้ทำอะไรได้? หรือเอาไว้กันลมพายุ?”

จางถัวไห่คาดเดา

เขาคิดอยู่นาน ในโลกที่เต็มไปด้วยหิมะและน้ำแข็งแบบนี้ เจ้าตัวยึดนั่นก็คงมีประโยชน์แค่กันรถไถลนี่แหละ

ของแบบนั้นสำหรับเขาแล้วแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีรูปปั้นมนุษย์หิมะที่ให้บัฟต้านทานพายุหิมะและน้ำแข็งอยู่แล้ว แค่แขนกลไม่กี่ข้างที่ติดหัวขุดน้ำแข็งก็ใช้แทนได้สบาย ไม่เห็นจำเป็นต้องเพิ่มตัวยึดให้ยุ่งยาก

ส่วนเครื่องทำความร้อนระดับสูงนั่น จางถัวไห่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้

เขามีทั้งเครื่องปรับอากาศระดับสูง เตาไฟ เสื้อพรางหิมะ และรูปปั้นมนุษย์หิมะ ถึงจะเกิดภัยพิบัติไปอีกเจ็ดวันข้างหน้าก็ไม่ต้องกลัว เครื่องทำความร้อนนี่เลยกลายเป็นของซ้ำซ้อนสำหรับเขา

ส่วนกล้องวงจรปิดอเนกประสงค์สุดท้ายนี่แหละ ที่มีประโยชน์จริง

ตอนนี้จางถัวไห่สามารถใช้เกราะผสมแบบเคลื่อนที่ปิดคลุมรถได้มิดชิดหมดแล้ว แต่เขายังขาดวิธีสังเกตการณ์จากภายนอก

ถ้ามีกล้องอเนกประสงค์ตัวนี้ การเฝ้าระวังก็จะง่ายขึ้นเยอะ

ต้องเอาอันนี้แหละ!

จางถัวไห่ตัดสินใจเลือกทันที

เขาสวมชุดพรางหิมะและคว้าเอเค-74 ออกมาจากรถ เขาก้าวยาว ๆ ตรงไปที่โต๊ะยาวอย่างไม่ลังเล

สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่เขา

“นั่นใครน่ะ ถึงกับถือเอเค-74 เลยเหรอ” ผู้เล่นบางคนพูดด้วยแววตาอิจฉา

“อุปกรณ์บนตัวเขานั่นมีอะไรบ้างเนี่ย? ดูแข็งแกร่งชะมัด” อีกคนก็สงสัยหนักมาก

“ถ้ายิงลอบตอนนี้จะสำเร็จไหมนะ…” ผู้เล่นบางคนเริ่มคิดร้าย