เส้นเผ็ดกับดักแด้
ต้นกำเนิดซอมบี้
นี่คือยาพิเศษชนิดหนึ่งที่เขาได้มาจากโลกก่อนหน้า
มันใช้ฟื้นฟูบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว แต่จะทำให้ร่างกายเกิดการกลายพันธุ์บางอย่าง ทำให้รูปลักษณ์ของคนดูเหมือนซอมบี้
จางถัวไห่เก็บมันไว้ตลอด ในฐานะยาช่วยชีวิตขั้นสุดท้าย
เพราะถ้าใช้เมื่อไร ก็ต้องยอมรับราคาที่ต้องจ่าย
แต่ตอนนี้ดูแล้ว มันเอาไปแลกกับหลี่เฟยหยูได้พอดี
ผลข้างเคียงเล็กน้อยพวกนั้น สำหรับ “เจ้าตัวน้อย” ของเธอ น่าจะไม่ใช่ปัญหาอะไร
“ของชิ้นนี้เธอว่าตรงตามที่ต้องการไหม?” จางถัวไห่ส่งรูปกับคำอธิบายไปให้
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ขอฉันยืมลองหนึ่งหลอดได้ไหม ฉันจะเอาผลไม้กระป๋องสี่ลังวางเป็นหลักประกัน ถ้าไม่ได้ผล กระป๋องพวกนี้ถือเป็นค่าชดเชย แต่ถ้าได้ผล กระป๋องพวกนี้ให้ถือเป็นส่วนหนึ่งของราคา แล้วฉันจะเพิ่มเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถ่านไม้ แป้ง 100 กิโลกรัม และช็อกโกแลตทำมืออีก 10 กิโลกรัมมาแลก นายว่าไง”
หลี่เฟยหยูถามอย่างกระวนกระวาย
“ได้”
จางถัวไห่คิดแล้วก็ยอมรับ เขากับหลี่เฟยหยูเคยติดต่อค้าขายกันหลายครั้ง อีกทั้งยังเคยร่วมมือกันรับมือทีมรถซากุระ เคยลงดันเจี้ยนด้วยกัน ความสัมพันธ์ถือว่าดีอยู่พอสมควร เขาจึงค่อนข้างเชื่อใจนิสัยใจคอของอีกฝ่าย
ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงยึดหลัก “จ่ายพร้อมส่งของ” แน่นอน อย่างชางเสี่ยวกงที่ตอนนี้เขาก็ทำแบบนั้นอยู่
“ขอบคุณนะ” หลี่เฟยหยูเอาผลไม้กระป๋องสี่ลังมาแลก “ต้นกำเนิดซอมบี้” ได้หนึ่งหลอด
ไม่นานหลี่เฟยหยูก็ส่งข้อความส่วนตัวมา
“ได้ผล แต่ว่ายังต้องใช้มากกว่านี้ ของที่เหลือฉันเอาหมด เร็ว!”
พร้อมกับข้อความนั้น ยังมีของกองโตส่งตามมาด้วย
นอกจากถุงใหญ่เมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถ่านไม้แล้ว ยังมีแป้ง 230 กิโลกรัม ลูกอมต้าไป๋ทู่ 2 ถุง ช็อกโกแลตทำมือ 10 กิโลกรัม เกลือ 12 ห่อ น้ำตาลทรายแดง 2 ห่อ เส้นเผ็ดครึ่งลัง และเยลลี่ผลไม้สามถุงครึ่ง
มากกว่าของที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ไม่น้อย แถมจำนวนยังมีทั้งเลขกลม ๆ เลขไม่กลม ดูท่าเธอจะรีบร้อนมากในตอนนี้
ตอนนี้เธอต้องการ “ต้นกำเนิดซอมบี้” อย่างเอาเป็นเอาตาย
จางถัวไห่ก็ไม่รีรอ เขาส่ง “ต้นกำเนิดซอมบี้” ที่เหลือทั้งหมดไปให้
จากนั้นเขาก็ส่งต่อเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถ่านไม้ให้หวังไฉ
“ไปปลูกเมล็ดพวกนี้ให้หมด แล้วก็จัดสรรปุ๋ยให้เป็นลำดับแรก” จางถัวไห่กำชับ
เมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถ่านไม้ปกติใช้เวลาโตเต็มที่ 7 วัน แต่ในสวนระบบนิเวศระดับสูงของเขา ด้วยบัฟจากรูปปั้นหลากชนิดและปุ๋ยระดับสูง มันสามารถย่นระยะเวลาสุกงอมให้เหลือเพียงหนึ่งวันได้อย่างสบาย
ตอนนี้เขาอยากเห็นผลของต้นไม้ถ่านไม้แบบใจจดใจจ่อ
“ได้ รู้แล้ว”
หวังไฉทำหน้าบึ้ง ๆ แบกเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ถ่านไม้เดินออกไป
งานที่ต้องทำเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
“อย่าทำหน้าหงอยสิ ของนี่เป็นรางวัลที่นายทำงานหนัก” จางถัวไห่หยิบเส้นเผ็ดสองถุงโยนให้หวังไฉ
“นี่มันอะไร?” หวังไฉมองเส้นเผ็ดอย่างสงสัย
“ของอร่อย ลองชิมดู” จางถัวไห่พูดไปด้วย เปิดเส้นเผ็ดของตัวเองหนึ่งถุง แล้วกัดคำหนึ่ง
“อืม… ยังเป็นรสชาติที่คุ้นเคยเหมือนเดิม” จางถัวไห่เอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความพอใจ
“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?” เมื่อเห็นจางถัวไห่ทำหน้าแบบนั้น หวังไฉก็ฉีกถุงหนึ่งด้วยความอยากรู้ เทลงเข้าปาก
“หืม?”
ดวงตาของหวังไฉสว่างวาบขึ้นมาทันที
เส้นเผ็ดทั้งเคี้ยวหนึบ รสเค็มมันจัดเต็ม จะบอกว่าอร่อยเลิศก็ไม่ถึงขั้นนั้น แต่กลับทำให้หยุดกินไม่ได้
เรียกว่าหยุดไม่อยู่จริง ๆ
หวังไฉไม่ลังเล มันฉีกอีกถุงแล้วเทเข้าปากทันที
จั๊บ ๆ จั๊บ ๆ จั๊บ ๆ…
กินหมดแล้ว…
หวังไฉมองถุงเส้นเผ็ดที่ว่างเปล่าแล้วอึ้งไป
ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เส้นเผ็ดสองถุงก็หมดซะแล้ว
ทำไมหมดเร็วขนาดนี้?
เมื่อกี้ยังมีตั้งเยอะอยู่เลย
ใครกันที่ขโมยเส้นเผ็ดของฉันไป!
หลังหาเท่าไรก็ไม่พบ หวังไฉเลยนั่งยอง ๆ ข้างเท้าจางถัวไห่และมองเส้นเผ็ดครึ่งถุงในมือเขาตาละห้อย น้ำลายก็เริ่มไหลย้อย
“ไอ้ตัวไร้อนาคต” จางถัวไห่ดีดหัวหวังไฉหนึ่งทีแรง ๆ
“เส้นเผ็ดแค่ถุงเดียวก็ทำเอานายตะกละขนาดนี้ ปกติฉันให้นายกินเนื้อน้อยน้อยหรอ? รีบไปทำงาน นี่เหลือครึ่งถุงก็เอาไปด้วย แต่กินให้น้อยหน่อย กินมากเดี๋ยวขนร่วง” จางถัวไห่โยนครึ่งถุงที่เหลือในมือให้หวังไฉด้วย
“รู้แล้ว!” หวังไฉคาบเส้นเผ็ดครึ่งถุงวิ่งปรู๊ดราวกับบินไป ไม่รู้เหมือนกันว่าคำเตือนเมื่อกี้มันฟังเข้าไปได้กี่คำ
“เจ้าตัวนี้นี่นะ” จางถัวไห่เห็นแล้วก็ส่ายหัวและขี้เกียจไปยุ่งต่อ
ในโลกที่ไม่รู้พรุ่งนี้จะตายเมื่อไรแบบนี้ พวกเขาอาจไม่ทันได้มีชีวิตถึงวันที่ผมร่วงด้วยซ้ำ ใครจะไปสนเรื่องสุขภาพหรือไม่สุขภาพกัน
อยากกินก็ปล่อยไปเถอะ กินติด ๆ กันไม่กี่วันก็คงเบื่อเอง
จางถัวไห่เลื่อนดูช่องซื้อขายต่อ เผื่อจะเจอของดีอะไรอีก
ตอนนั้นเอง หลี่เฟยหยูก็ส่งข้อความมาอีก “ยังขาดอีกนิด นายมียาที่คล้าย ๆ กันอีกไหม ฉันเอาอันนี้มาแลก!”
หลี่เฟยหยูพูดแล้วก็ส่งพิมพ์เขียวมาให้เลย ดูท่าว่าจะรีบจริง ๆ
จางถัวไห่ค่อย ๆ คลี่พิมพ์เขียวบนแผ่นหนังออก
【พิมพ์เขียวการผลิตโรงงานแปรรูปขั้นสูง: ชิ้นส่วนรถยนต์อเนกประสงค์ระดับ 4 เมื่อก่อสร้างแล้วจะได้รับโรงงานแปรรูปขั้นสูง พื้นที่ 2,000 ตารางเมตร สูง 12 เมตร มีเครื่องจักรแปรรูปอัตโนมัติบางส่วน ใช้ผลิตสินค้าอุตสาหกรรมทั่วไปได้ ผู้เล่นสามารถเพิ่มเครื่องจักรเพื่อปรับปรุงความสามารถของโรงงานให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น】
【วัสดุที่ใช้ผลิต: แท่งโลหะขั้นสูง 200 หน่วย แท่งโลหะระดับกลาง 700 หน่วย แท่งโลหะ 1,200 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 2,300 หน่วย ยาง 200 หน่วย พลาสติก 500 หน่วย ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูง 1 ชิ้น ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ระดับกลาง 10 ชิ้น】
จางถัวไห่เห็นพิมพ์เขียวนี้แล้วก็อุทานในใจว่า “โห เอาเรื่องแฮะ”
ของชิ้นนี้ความสามารถทรงพลังมาก ถ้าใช้ให้เป็น ประโยชน์ของมันก็จะมากมายมหาศาลแน่นอน
พอเห็นบรรทัดที่ว่า “เพิ่มเครื่องจักรเพื่อปรับปรุงความสามารถของโรงงาน” จางถัวไห่นึกถึงใต้กองขยะในฐานทัพเก่าของกองกำลังต่อต้านยังมีเครื่องจักรจำนวนมากสำหรับสร้างจรวดถูกเก็บปิดผนึกไว้
ถ้าเอาเครื่องจักรพวกนั้นย้ายมาไว้ในโรงงานแปรรูปขั้นสูงของตัวเอง งั้นก็เท่ากับสามารถผลิตจรวดได้ตรง ๆ เลยไม่ใช่หรอ
เทคโนโลยีจรวดกับขีปนาวุธก็เชื่อมโยงกันอยู่ พอถึงตอนนั้น…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จางถัวไห่ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
นอกจากนี้ของชิ้นนี้ยังเป็นชิ้นส่วนรถยนต์อเนกประสงค์ระดับ 4 ได้มาแล้วยังไงก็ไม่ขาดทุน
ข้อเสียอย่างเดียวของพิมพ์เขียวนี้คือวัสดุที่ใช้สร้างแพงเกินไป
แท่งโลหะขั้นสูง 200 หน่วย แท่งโลหะระดับกลาง 700 หน่วย
ถ้าไม่ใช่เพราะจางถัวไห่ได้ทรัพยากรจำนวนมากจากการรีไซเคิลกอบโกยมา เขาคงสร้างไม่ไหวจริง ๆ
“พิมพ์เขียวนี้ฉันเอา”
จางถัวไห่คิดแล้วก็ส่ง “ต้นกำเนิดแวมไพร์” ไปให้อีกด้วย
ของชิ้นนี้อยู่ระดับเดียวกับ “ต้นกำเนิดซอมบี้” น่าจะตรงกับความต้องการของหลี่เฟยหยู
หลังผ่านไปสิบนาที หลี่เฟยหยูก็ส่งข้อความมา
“ขอบคุณมากจริง ๆ ในที่สุดเจ้าตัวน้อยของฉันก็เลื่อนขั้นแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ ของพวกนี้ถือเป็นของกำนัลนะ”
หลี่เฟยหยูมอบดักแด้สองกระป๋องใหญ่ให้
“ของนี่ใช้ทำอะไร?” จางถัวไห่มองดักแด้ในกระป๋องที่ยังดิ้นดุ๊กดิ๊กไม่หยุดแล้วถาม
“หรือว่ามันเป็นกู่พิษประหลาดที่ทรงพลัง พอหยดเลือดใส่ก็สั่งให้พวกมันช่วยทำงานได้ แล้วฉันก็จะได้เล่นบทจอมมารแมลงสักครั้ง?”
จางถัวไห่มองดักแด้แล้วความคิดก็เริ่มเตลิดไปไกล
“ก็เอาไปผัดกินสิ แน่นอนอยู่แล้ว ไม่งั้นนายจะรอให้มันฟักออกมาเป็นผีเสื้อกลางคืนรึไง?”
หลี่เฟยหยูตอบกลับอย่างไม่เข้าใจ