การสอบสวน

เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการใต้บังคับบัญชาของจิลเป็นมืออาชีพมาก พอได้รับคำสั่งก็มีสมาชิกหน่วยจู่โจมหลายคนกระโดดลงจากรถและเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ในค่ายทันที

จางถัวไห่มองพวกนั้นผ่านจอมอนิเตอร์ก็พบว่าทุกคนมีอุปกรณ์ครบมือ และเคลื่อนที่เข้าออกเป็นจังหวะเป็นแบบแผน ตำแหน่งการยืนเห็นชัดว่าเป็นรูปขบวนการรบชนิดหนึ่งที่คุมได้หลายทิศทางพร้อมกัน แค่ดูแว้บเดียวก็รู้ว่าเป็นกำลังรบชั้นหัวกะทิที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี

“กำลังของป้อมแดงไม่เลวเลยนะ ไม่ใช่แค่ไฟแรง อัตราการรบของทหารเดี่ยวก็ยังยอดเยี่ยม ดูแล้วตามป้อมแดงน่าจะเป็นตัวเลือกที่ไม่แย่”

แน่นอนว่าเหตุผลหลักที่ทำให้จางถัวไห่ยิ่งมั่นใจจะเข้าร่วมป้อมแดง ก็เพราะมีเส้นสายอย่างจิลอยู่ด้วย

มีคนหนุนหลังในระบบก็ทำงานง่าย พอมีความสัมพันธ์ชั้นนี้กับจิล อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่น่าถูกโยนเป็นเหยื่อล่อกระสุนทิ้งแบบไม่ใยดี

ไม่อย่างนั้นจางถัวไห่คงยอมเข้ากลุ่มที่เล็กกว่าแล้วคว้าอำนาจในการนำเองยังดีกว่า เพราะเขาเป็นประเภท “ยอมเป็นหัวไก่ดีกว่าเป็นหางวัว”

ลูกน้องของจิลลงมือรวดเร็ว ไม่นานก็ลากเชลยออกมาได้หลายคน

ทุกคนถูกมัดแน่นหนาหลายชั้น แล้วถูกโยนลงต่อหน้าจิล

จางถัวไห่เลิกคิ้ว เพราะเขาเห็นว่ามีคนหนึ่งใส่เสื้อแจ็กเก็ตหนัง บนเสื้อมีลายเสือสีขาว ซอกเล็บก็ดูสะอาดเอี่ยม ท่าทางน่าจะเป็นผู้เล่น และมีโอกาสสูงว่าจะเป็นสมาชิกกลุ่มพยัคฆ์ดุ

“บางทีอาจงัดข่าวที่เป็นประโยชน์ออกมาจากปากเขาได้”

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางถัวไห่ก็โดดลงจากรถแล้วพูดกับจิลว่า “จะสอบสวนใช่ไหม ต้องการให้ช่วยไหม พอดีฉันเคยอ่านเจอเรื่องการสอบสวนจากหนังสือที่พบในซากโบราณสถาน ถ้าเธอไม่ติดอะไร ฉันอยากเอาสักหนึ่งสองคนมาลองมือหน่อย”

จิลมองเชลยห้าหกคนที่นอนอยู่บนพื้นและรู้สึกว่าเสียไปสักคนสองคนก็ไม่ได้ต่างอะไร

เธอโบกมือทีเดียว “ถ้าชอบก็พาไปสอบด้านข้างสักสองคนเลย”

ในสายตาเธอ เชลยพวกนี้ก็แค่ไว้ยืนยันสถานที่และยืนยันความจริงเรื่องเหมืองเงินน้ำแข็ง นอกจากนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรมาก เธอเลยโยนให้จางถัวไห่ไปจัดการตามสบาย

“ขอบคุณ หนึ่งคนก็พอ” จางถัวไห่พูดพลางคว้าตัวผู้เล่นที่ใส่เสื้อแจ็กเก็ตหนังคนนั้นแล้วลากไปทางไกลออกไป

ทั้งสองมาถึงมุมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง จางถัวไห่โยนอีกฝ่ายลงกับพื้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เล่ามา นายเป็นใคร ทำไมกลุ่มพยัคฆ์ดุถึงมาตั้งฐานที่นี่ แล้วภารกิจของพวกนายคืออะไร”

“นายรู้ชื่อทีมพวกเราได้ยังไง?” ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที แล้วพลันตระหนัก “นายเป็นผู้เล่น?”

จางถัวไห่เอาพานท้ายปืนฟาดกลางหน้าผากอีกฝ่ายทีหนึ่งทันทีจนเลือดไหลอาบหัว

“จำสถานะตัวเองให้ดี” จางถัวไห่ถุยน้ำลายทีหนึ่งแล้วพูดต่อ “ตอนนี้แกไม่มีสิทธิ์ถามอะไรทั้งนั้น ตอบคำถามฉัน ไม่งั้นฉันจะเอาเชือกผูกเข้ากับแขนขาเทียมของแกแล้วใช้รถลากไปตลอดทาง”

พอได้ยินคำพูดนี้ ชายคนนั้นก็เผลอหดท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว

นี่มันเป็นวิธีที่คนปกติคิดออกได้จริงเหรอ?

แถมผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ได้พูดขู่เฉย ๆ เขายังเริ่มปลดเข็มขัดตัวเองอีกด้วย!

“หยุดนะ! ผมพูด ผมจะพูดหมด” ชายคนนั้นหน้าซีดเขียว รีบร้องขอชีวิต

“งั้นก็เล่ามา จำไว้ นายมีโอกาสแค่ครั้งเดียว จัดคำพูดให้ดี ถ้าฉันได้ยินคำโกหกสักคำ ฮึ ๆ ยินดีด้วย นายจะได้โอกาส ‘แนบชิดผืนดิน’ สักรอบ” จางถัวไห่พูดอย่างเอื่อย ๆ

“เข้าใจ ผมเข้าใจ ผมจะพูดความจริงทั้งหมด” ชายคนนั้นรีบเล่าข้อมูลของตนออกมาหมด

ที่แท้เขาเป็นหัวหน้าระดับย่อยของกลุ่มพยัคฆ์ดุ ชื่อจินกั๋วอี้ เป็นคนสนิทของพัคปู้ว่าน หลังพัคปู้ว่านขึ้นมามีอำนาจก็ยกเขาขึ้นมาด้วย

กลุ่มพยัคฆ์ดุเดิมทีเป็นองค์กรอันธพาลในกวางจู และแน่นอนว่าเป็นมือสกปรกที่คอยทำงานให้กลุ่มทุนใหญ่ด้วย

หลังเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดบนท้องถนน แกนหลักขององค์กรบังเอิญถูกจัดให้อยู่ด้วยกัน พวกเขายังรับสมัครคนชาติเดียวกันเพิ่ม สุดท้ายจึงก่อตัวเป็นกลุ่มพยัคฆ์ดุในวันนี้

โลกที่พวกเขาผ่านมาไม่เหมือนโลกที่จางถัวไห่และพวกพ้องเคยเจอ

สองโลกที่พวกเขาเคยผ่านมาก่อนหน้านี้คือ: ทุ่งหญ้ารกร้าง และภัยแล้งอดอยาก

ในวันรองสุดท้ายของโลกก่อนหน้า พัคปู้ว่านพาคนสนิทเลือกใช้สิทธิ์ “รู้ล่วงหน้าโลกถัดไป” หลังพยายามอยู่พักใหญ่ก็ไปผูกมิตรกับนายทหารฝ่ายเสบียงคนหนึ่งของเมืองหินขาว และด้วยการติดสินบน เขาก็ได้ทรัพยากรบางส่วนมาพร้อมทั้งปูทางความสัมพันธ์ไว้

หลังเข้าสู่โลกใหม่อย่างเป็นทางการ พวกเขาอาศัยความสัมพันธ์เดิมกลับเมืองหินขาวได้สำเร็จแล้วผ่านการวิ่งเต้นอยู่พักหนึ่งจนได้รับชุดภารกิจแบบต่อเนื่อง หากทำสำเร็จก็จะได้เข้าร่วมกำลังรบของเมืองหินขาวและได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าทหารประจำการ

พวกเขาทุ่มเททำงานเพื่อภารกิจนี้มาตลอด

แต่พอภารกิจต่อเนื่องมาถึงขั้นสุดท้าย ตอนนั้นกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน หน่วยที่ส่งไปโจมตีเมืองหวงซาทั้งทีมถูกกวาดล้างหมด กองกำลังหลักของพัคปู้ว่านโดนผลกระทบอย่างหนัก

ลูกน้องในกลุ่มก็เริ่มอยู่ไม่สุข

พัคปู้ว่านคิดว่าทางเมืองหินขาวจะทิ้งพวกเขา เลยส่งคนไปติดสินบนเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสบียงของป้อมแดงก่อนและเตรียมพาคนย้ายข้างไปป้อมแดง

ผลคือทหารที่เมืองหินขาวส่งมาประจำเหมืองภูเขาขาวจับได้ ทั้งสองฝ่ายจึงปะทะกันอย่างหนัก ทำให้มีผู้ตายและบาดเจ็บจำนวนมาก

ส่วนเขาหลบอยู่มุมกำแพงแล้วแกล้งตายถึงรอดมาได้

“เจ้าหน้าที่ฝ่ายเสบียงของป้อมแดงที่พวกนายติดสินบนชื่ออะไร อยู่ที่ไหน” จางถัวไห่ใจไหววูบ

“ชื่อฮิวจ์ อยู่ที่กลุ่มเสบียงของป้อมแดง ตำแหน่งชัด ๆ คือ…”

จินกั๋วอี้บอกที่อยู่หนึ่งแห่ง

จางถัวไห่จดจำไว้ในใจแน่น ๆ และตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสกลับป้อมแดง เขาจะไปดูสักหน่อย

ในเมื่อกลุ่มพยัคฆ์ดุยังใช้สินบนไปผูกเส้นสายกับเขาได้ งั้นเขาเองจะใช้วิธีนี้หาของพิเศษบางอย่างได้เหมือนกันไหม

“ทำไมพวกนายถึงเลือกตั้งฐานที่นี่ ทำไมไม่ไปเมืองหลักของเมืองหินขาว ตามหลักแล้วทรัพยากรที่นั่นไม่ดีกว่าหรอ” จางถัวไห่ถามต่อ

“ที่นี่เป็นเหมืองเงินน้ำแข็งที่เพิ่งพัฒนาใหม่ ตามที่เส้นสายที่เราผูกไว้บอก เมืองหินขาวจะใช้ที่นี่เป็นฐานรุกแห่งใหม่ ที่นี่จะมีโอกาสเยอะมาก เพราะงั้นเราถึงสร้างฐานอยู่ที่นี่” จินกั๋วอี้กล่าว

“งั้นก็แปลว่าเหมืองเงินน้ำแข็งอะไรนั่นมีอยู่จริง?” จางถัวไห่ถาม

“จริงแท้แน่นอน แต่ตอนนี้ยังทำงานเตรียมการขั้นต้นอยู่ กำลังสำรวจอุโมงค์เหมือง พอสำรวจเสร็จถึงจะส่งคนมาเริ่มขุด” จินกั๋วอี้กล่าว

“ยังมีอีกเรื่อง ความจริงพวกเราก็เคยร่วมสำรวจอุโมงค์เหมืองครั้งหนึ่ง ผมเจอความลับอย่างหนึ่งในเหมือง เดิมทีผมอยากเก็บความลับนี้ไว้ใช้เอง แต่ตอนนี้ผมอยากเอาความลับนี้มาแลกชีวิต คุณรับปากผมได้ไหม?” จินกั๋วอี้พูดขึ้นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

“ความลับอะไร?” จางถัวไห่ถาม

“คุณเข้ามาใกล้หน่อย ผมไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน” จินกั๋วอี้กล่าว

【ระวัง เขาใช้ใบมีดที่ซ่อนไว้ตัดเชือกที่มัดตัวเองและเตรียมลอบโจมตีคุณ】

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน