ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 35

ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 35

ลั่วเว่ยหยูนั่งอยู่บนเตียงพยาบาล จากนั้นก็หลับตาและเอนศีรษะพิงไหล่ของเย่เฟยอย่างสบายใจ รอบร่างของทั้งสองคนโอบล้อมไว้ด้วยออร่าที่ทั้งสงบและอ่อนโยน

เย่เฟยยืดตัวตรงเพื่อให้ลั่วเว่ยหยูเอนกายได้อย่างสบายมากขึ้น

ฉากในปัจจุบันราวกับผืนภาพวาดอันงดงามยิ่ง

เมื่อซูชิงจู้ได้เห็นภาพนี้กับตา ในใจของเธอก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย มันพลุ่งพล่านไปด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจ สูญเสีย และโศกเศร้าผสมปนเปกัน

วันนี้ซูชิงจู้เดินทางมาเยี่ยมลั่วเว่ยหยู เนื่องจากเธอรู้ว่าลั่วเว่ยหยูเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล

นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกัน ซูชิงจู้ก็มีความประทับใจที่ดีต่อหญิงสาวที่สดใสและมองโลกในแง่ดีคนนี้

บางทีคงไม่มีใครสามารถเกลียดลั่วเว่ยหยูได้ลง

ดังนั้นเมื่อเธอรู้ว่าลั่วเว่ยหยูกำลังเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล เธอจึงตัดสินใจมาเยี่ยมด้วยเหตุผลส่วนตัวและเหตุผลในฐานะเพื่อน

คิดไม่ถึงว่าเมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล ซูชิงจู้ก็บังเอิญได้เห็นภาพนี้

การเข้ามาของซูชิงจู้ทำให้ลั่วเว่ยหยูตื่นขึ้นจากการนอน

เธอขยี้ตาด้วยท่าทางง่วงงุนก่อนจะมองเห็นซูชิงจู้อยู่ตรงหน้า เธออดไม่ได้ที่จะอุทานเบาๆและรีบผละจากไหล่ของเย่เฟยจากนั้นจึงรีบพูดว่า "คุณซู... คุณมา... อา ฉันเพิ่งนอนพักไป เชิญนั่งลงก่อนสิคะ!"

“โอเค” ซูชิงจู้ตอบด้วยท่าทางเย็นชา วางตะกร้าผลไม้และดอกไม้ที่เธอเอามาด้วยไว้บนหัวเตียงพยาบาล จากนั้นจึงนั่งลงบนที่นั่งที่เย่เฟยจัดเตรียมให้ เธอพยักหน้าให้เขาเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างมีมารยาท

ในฐานะทายาทผู้สืบทอดของตระกูลซู ซูชิงจู้จึงเป็นผู้รับผิดชอบหลักในธุรกิจเครื่องสำอาง และเธอยังเป็นผู้รับผิดชอบหลักของ "หงเหยียนเมคอัพ" ซึ่งเป็นบริษัทเครื่องสำอางที่ใหญ่ที่สุดภายใต้ตระกูลซูอีกด้วย

ซูชิงจู้สละเวลาในช่วงทำงานมาเยี่ยมลั่วเว่ยหยู ดังนั้นวันนี้ชุดที่เธอสวมจึงดูมืออาชีพมาก

เสื้อของเธอเป็นชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัวเล็กพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ร่างกายท่อนล่างของซูชิงจู้ประกอบด้วยกระโปรงสั้นที่มีขอบเอวพลาสติก และขับเน้นร่างกายของเธอให้โดดเด่นด้วยกระโปรงและถุงน่องซึ่งห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีดำบางๆ

หากเธอเดินออกไปบนถนนด้วยชุดเสื้อผ้าแบบนี้ อัตราการที่ผู้ชายจะเหลียวกลับไปมองจะมากถึง 100 เปอร์เซ็นต์

เนื่องจากชุดสูทมืออาชีพแบบนี้สามารถตอบสนองจินตนาการของผู้ชายทุกคน

ซูชิงจู้นั้นหุ่นดีมาก โดยเฉพาะส่วนโค้งเว้าที่โดดเด่นเป็นพิเศษ

ต่างกับลั่วเว่ยหยู เธอดูเป็นหญิงสาวที่ดูมีความผู้ใหญ่มากกว่า

ใบหน้าอันงดงามของเธอ เมื่อรวมเข้ากับชุดแบบมืออาชีพของเธอ นั่นทำให้เธอมีฐานะเทียบเท่ากับเทพธิดาในด้านความงาม จุดบกพร่องเพียงอย่างเดียวของเธอคือ ท่าทีที่เย็นชาต่อทุกคน

ซูชิงจู้สอบถามเกี่ยวกับอาการป่วยของลั่วเว่ยหยูสั้นๆ และเธอก็โล่งใจเมื่อรู้ว่าการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี

ลั่วเว่ยหยูเผยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาอันบริสุทธิ์ของเธอแอบชำเลืองมองเย่ เฟย "ฉันสบายดีค่ะ คุณซู ขอบคุณที่มาเยี่ยมฉันนะคะ"

เธอเฝ้าดูใบหน้าหล่อเหลาของเย่เฟยอย่างเงียบๆ และถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยๆ แต่ซูชิงจู้ก็ยังคงสังเกตเห็น

ความรู้สึกหงุดหงิดแวบเข้ามาในใจของซูชิงจู้อย่างไม่มีสาเหตุ

"ด้วยความยินดี"

ซูชิงจู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป

เธอไม่ชอบเย่เฟย แต่เมื่อเธอเห็นลั่วเว่ยหยูเอนกายพิงไหล่ของเย่เฟย เธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจ..

เธอเคยสังเกตเห็นมันมาก่อนแล้ว แต่ไม่นานหลังจากนั้น ความขมขื่นก็ค่อยๆแพร่กระจายไปทั่วหัวใจของเธอ

ในเวลาเดียวกัน เย่เฟยก็สังเกตเห็นสีหน้าของซูชิงจู้ และมุมปากของเขาก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

บางทีตัวซูชิงจู้เองก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

ช่วงนี้ เย่เฟยไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มติดต่อกับซูชิงจู้ก่อน

แม้แต่ตอนที่เย่เฟยไปที่บ้านตระกูลซูเพื่อรักษาซูเสี่ยวคุนด้วยการฝังเข็มและจี้สมุนไพร ทั้งสองก็เพียงแค่ทักทายกันโดยแทบจะไม่มีการสื่อสารเชิงลึกต่อกันเลย

ก่อนหน้านี้ เย่เฟยมีความกระตือรือร้นและหลงใหลในตัวเธอ แต่ทันใดนั้น เขากลับเฉยเมยต่อเธอ นี่ทำให้เธอรู้สึกยากจะปรับตัวตามทัน

อืม มันยากมาก

แต่แล้วเมื่อวันนี้ เธอบังเอิญได้เห็นการกระทำที่ใกล้ชิดกันของเย่เฟยและลั่วเว่ยหยู

สิ่งนี้ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจของเธอ

หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ถูก

ซูชิงจู้เตือนตัวเองอยู่เสมอว่าเธอไม่ได้ชอบเย่เฟย แต่ยิ่งเธอคิดมากเท่าไร ภาพสิ่งที่เย่เฟยเคยทำก็ผุดขึ้นมาในใจ

ทำให้หัวใจของเธอยิ่งสับสนวุ่นวายมากขึ้น

มันเหมือนกับการโยนก้อนหินลงบนผิวน้ำทะเลสาบอันสงบนิ่งที่เกิดระลอกคลื่น

ในช่วงหลายนาทีต่อมา ซูชิงจู้มีท่าทางเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัดตอนที่สนทนากับลั่วเว่ยหยู สติของเธอดูหลุดลอยไปไกล

“คุณซู คุณโอเคนะคะ?” ลั่วเว่ยหยูถามด้วยท่าทางเป็นห่วงจากใจจริงเมื่อเห็นเช่นนั้น

“ฉันไม่เป็นไร” ซูชิงจู้ได้สติกลับมา โดยปกปิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่อยู่ในใจเอาไว้

หลังจากที่ซูชิงจู้มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลได้ไม่กี่นาที เธอก็หาข้ออ้างเพื่อออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ เย่เฟยไม่ได้พูดอะไรกับซูชิงจู้เลย

“คุณซูดูเหมือนจะมีเรื่องรบกวนจิตใจ…” ลั่วเว่ยหยูรู้สึกสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับอาการของซูชิงจู้ เธอจึงกระพริบตาและมองดูซูชิงจู้จากไป

เย่เฟยยิ้ม เขาปล่อยให้ลั่วเว่ยหยูได้พักผ่อน จากนั้นจึงเดินไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล

ตอนนี้เอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในใจของเย่เฟย [โฮสต์ สถานการณ์ของซูชิงจู้เป็นอย่างไรบ้าง?]

“ยังจะมีเรื่องอะไรได้? หัวใจของเธอกำลังเคว้งคว้าง” เย่เฟยเอ่ยตอบในใจ

[โฮสต์ ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม?]

“พูดแบบนี้ก็แล้วกัน ก่อนหน้านี้เย่เฟยหมกมุ่นกับเธอมาก และขยันตามตื้อเธอ แต่ตอนนี้ฉันเฉยเมยกับเธอ ฉันไม่แม้แต่จะพูดกับเธอสักคำ ดังนั้น เธอจึงรู้สึกเคว้งคว้างอยู่ในใจ” เย่เฟยอธิบาย

[แต่ซูชิงจู้ไม่ชอบคุณไม่ใช่เหรอ?] ระบบถามด้วยความงุนงง

เย่เฟยกล่าวเสริมว่า "ไม่เกี่ยวกันเลย มันก็เหมือนกับของเล่นที่เธอเคยเล่นเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก แม้ว่าเธอจะไม่ชอบของเล่นชิ้นนี้อีกต่อไปแล้ว แต่เธอจะยังคงรู้สึกทุกข์ใจหากเธอต้องยกมนให้กับคนอื่น"

จากนั้น เขายักไหล่แล้วพูดต่อ “นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันวางเหยื่อล่อให้เธอ เธอปล่อยให้เย่เฟยคนก่อนเดินตามก้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่งอยู่ตั้งนาน และตอนนี้ก็ถึงเวลาทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจบ้างแล้ว”

ระบบถามอย่างสงสัย [คุณจะไม่หาโอกาสสร้างความประทับใจที่ซูชิงจู้มีต่อคุณเหรอ?]

“จะรีบไปทำไมกัน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุด แต่ก็น่าจะเร็วๆนี้ล่ะนะ” ริมฝีปากของเย่เฟยเผยรอยยิ้มอันมั่นใจออกมา