ไม่ใช่จูบที่แก้มเหรอ ทำไมจูบที่ปากล่ะ?
ในขณะนี้ ซู หนิงซวง ที่หน้าแดงจัดก็กำลังหลับตาลง
ซู หนิงซวง ไม่ได้ปฏิเสธ เย่เฉิน จึงลุกขึ้น และเดินตรงไปหา ซู หนิงซวง
เมื่อหลับตาลงไปแล้ว ซู หนิงซวง ก็ไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้น
ในขณะนี้ ซู หนิงซวง ทั้งตื่นเต้น และประหม่า ทำไม ซูซวน ถึงได้ขออะไรแบบนี้จาก เย่เฉิน กันนะ?
เธออายมาก... ไม่รู้ว่าคราวนี้ เย่เฉิน จะจูบที่แก้มซ้าย หรือแก้มขวาของเธอ?
ดูเหมือนว่าแก้มซ้ายจะมีโอกาสมากกว่าเพราะเธอนั่งอยู่ด้านซ้ายของ เย่เฉิน
แต่แก้มขวาก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...
ขณะที่ ซู หนิงซวง กำลังคิดว่า เย่เฉิน จะจูบแก้มซ้าย หรือแก้มขวาของเธอ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสเบาๆ ที่ริมฝีปาก
ทันใดนั้น ซู หนิงซวง ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมอง เย่เฉิน อย่างไม่เชื่อสายตา
เมื่อกี้นี้...เมื่อกี้นี้...เมื่อกี้ เย่เฉิน ไม่ได้จูบแก้มซ้าย หรือแก้มขวาของเธอ แต่จูบที่ริมฝีปากของเธอ...
ซู หนิงซวง เบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
“น้องชาย ฉันสงสัยว่าเธอแอบฉวยโอกาสจาก หนิงซวง นะ”
จ้าว ซูซวน ยิ้มขำ และกล่าวล้อเลียน เย่เฉิน
เธอหมายถึงให้ เย่เฉิน จูบที่แก้มของ หนิงซวง เหมือนครั้งก่อน
แต่ใครจะไปคิดว่าน้องชายของเธอกลับจูบที่ริมฝีปากของ หนิงซวง ไปจริงๆ
ตอนที่เห็นเหตุการณ์ จ้าว ซูซวน ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
“อ้าว พี่ไม่ได้หมายถึงจูบที่ปากเหรอ?”
เย่เฉิน ตอบด้วยสีหน้าตายอย่างจริงจัง :
“ฉวยโอกาสจาก หนิงซวง เหรอ ไม่มีทาง.. ผมเป็นคนที่ซื่อตรงมากนะ”
ใบหน้าที่งดงามของ ซู หนิงซวง แดงล่ามไปจนถึงใบหู หัวใจของเธอเวลานี้เริ่มเตลิดไปไกลแล้ว
“จะเล่นต่อไหม?”
เย่เฉิน ถามขึ้นมาก่อน
“ไม่แล้วๆ”
จ้าว ซูซวน พูดขึ้น ไม่อยากเล่นต่อแล้ว
“เธอ กับหนิงซวง กุ๊กกิ๊กหวานแหววกันอยู่สองคน ฉันคนโสดต้องมานั่งดูแล้วอิจฉาน่ะ ไม่เอาแล้ว ไม่เล่นแล้ว”
จ้าว ซูซวน อธิบาย
เธอเพิ่งรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ
ตอนนี้เธอพึ่งจะรู้ตัว
ทำไมเวลาที่ เย่เฉิน และหนิงซวง แพ้ ทั้งสองถึงได้ใกล้ชิดกัน จูบกัน กุ๊กกิ๊กกันอย่างหวานแหวว
แต่พอเธอแพ้ กลับต้องมานั่งออกกำลังกายอย่างเหน็ดเหนื่อย ทั้งสควอท ทั้งกระโดดตบ…
แบบนี้มันไม่แฟร์เลย!
ในตอนแรก เธอยังรู้สึกดีใจที่เห็นน้องชาย กับหนิงซวง หวานแหววกัน แต่พอยิ่งดูเธอก็ยิ่งรู้สึกอิจฉาขึ้นมา เพราะเธอยังโสดเหรอ แค่โสดก็ช้ำใจมากพอแล้วนะ ไหนนี่ต้องมานั่งดูคนอื่นเขาโชว์หวานใส่กันอีก
นี่มันคือการทำร้ายกันชัดๆ!
เมื่อเห็นทั้งสองคนแสดงความรักกัน แจกอาหารให้หมาโสดอย่างเธอ ..จ้าว ซูซวน ก็รู้สึกว่าตัวเองเจ็บจุกจี๊ดในอกนับร้อยล้านครั้ง
เธอไม่อยากเล่นเกมต่อแล้ว
ตอนนี้..ในเมื่อ จ้าว ซูซวน บอกว่าเธอไม่อยากเล่นต่อแล้ว เกมก็จบลง
หลังจากอยู่ที่บ้าน เย่เฉิน ต่ออีกสักพัก จ้าว ซูซวน กับซู หนิงซวง ก็จากไปพร้อมกัน
จ้าว ซูซวน จะไปส่ง ซู หนิงซวง กลับบ้าน เย่เฉิน จึงไม่พูดอะไรมาก เพราะพี่สาวของเขาก็มีรถอยู่แล้ว
หลังจากทั้งสองคนจากไปแล้ว เย่เฉิน ก็กลับมานั่งลงบนโซฟา และกำลังจะทานผลไม้
ปิ๊งปิ๊งปิ๊ง~ ป่อง~
ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
นี่ทั้งคู่ลืมอะไรไว้รึเปล่า หนิงซวง กับพี่สาวของเขาถึงวกกลับมาอีกครั้ง?
“ลืมอะไรเอาไว้รึเปล่า...”
เย่เฉิน พูดพึมพำไปพลางขณะที่เขาเดินออกไปเปิดประตูคฤหาสน์
แต่เมื่อเปิดประตูออกมา เขาก็ต้องหยุดพูดทันที
เนื่องจากคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ ซู หนิงซวง และจ้าว ซูซวน แต่เป็น โม่ หงหรู ผู้เป็นลุงของเขา..
“ลุงโม่ ลุงมาทำอะไรที่นี่ครับ?”
เย่เฉิน ถามด้วยความสงสัย
โม่ หงหรู ไม่ตอบในทันที แต่เขามองไปที่บ้านของ โม่ เมิ่งเฟย อย่างระมัดระวัง แล้วรีบเดินเข้ามาในบ้าน เย่เฉิน และปิดประตูทันที
เมื่อเห็น โม่ หงหรู ทำเช่นนี้ เย่เฉิน ก็ยิ่งสงสัยมากยิ่งขึ้น
ท่าทางของ ลุงโม่ นี่ดูเหมือนต้องการพยายามจะปิดบังอะไรบางอย่างจาก โม่ เมิ่งเฟย อยู่
แล้ว ลุงโม่ มีอะไรต้องปิดบังจากลูกสาวของตัวเอง?
ใบหน้าของ เย่เฉิน เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างมาก
“เสี่ยวเฉิน ฉันไปเยี่ยมเพื่อนเก่ามา และบังเอิญผ่านมาทางนี้ก็เลยแวะมาหาเธอนะ”
โม่ หงหรู พูดขึ้น
“ลุงโม่ ถ้าคุณมีเรื่องอะไรก็พูดตรงๆ ได้เลยครับ”
เย่เฉิน ถามตรงเข้าประเด็นทันที
เขาไม่เชื่อว่า ลุงโม่ แค่แวะมาหาเขา เพราะดูจากท่าทีแล้ว ลุงโม่ ดูเหมือนจะปิดบังบางอย่างจาก โม่ เมิ่งเฟย และแอบมาที่บ้านของเขาแน่ๆ
“เสี่ยวเฉิน ช่างฉลาดจริงๆ ในเมื่อเธอพูดอย่างนี้ ฉันก็ไม่ปิดบังแล้ว”
โม่ หงหรู เลือกที่จะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป
“เสี่ยวเฉิน ทำไมฝีมือการทำอาหารของเธอถึงเก่งขนาดนี้? เมนูปลากระพงกรอบซอสเปรี้ยวหวานที่เธอทำครั้งก่อนยังอร่อยกว่าที่ฉันเคยทานจากอาจารย์ของฉันเสียอีก”
“ฉันเลยอยากมาขอคำแนะนำจากเธอ”
“ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เธอช่วยสอนทำอาหารให้ฉันบ้างได้ไหม?”
ก่อนหน้านี้ เมื่อ โม่ หงหรู ได้ลองชิมอาหารที่ เย่เฉิน ทำที่บ้าน เขาก็มีความคิดนี้ขึ้นมาในทันที
แต่ตอนนั้นภรรยา ลูกสาว และหลานชายของเขาอยู่ด้วย เขารู้สึกอายที่จะพูด จึงไม่ได้พูดอะไรออกไปในเวลานั้น
วันนี้เมื่อภรรยาไม่อยู่บ้าน โม่ หงหรู จึงรีบมาหา เย่เฉิน
“ส่วนเรื่องการฝากตัวเป็นศิษย์ อืม... งั้นไม่ต้องก็ได้”
โม่ หงหรู พูดด้วยความเขินอาย
หลังจากฟัง โม่ หงหรู พูดจบ เย่เฉิน ก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว
“ลุงโม่ อย่าล้อเล่นเลยครับ ไม่มีเรื่องของการฝากตัวเป็นศิษย์หรือการขอคำแนะนำอะไรทั้งนั้น”
เย่เฉิน พูดเพื่อรักษาหน้าของ โม่ หงหรู
“เอาเป็น.. พวกเราเรียนรู้ร่วมกันดีกว่าครับ”
“ใช่ๆ เรียนรู้ร่วมกัน”
โม่ หงหรู พอใจในคำตอบของ เย่เฉิน เขามอง เย่เฉิน ด้วยสายตาชื่นชม
เย่เฉิน รู้จักวางตัว และให้เกียรติเขามาก
“จริงสิ เสี่ยวเฉิน ฉันมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอด้วยนะ”
ทันใดนั้น โม่ หงหรู พูดขึ้นมา แล้วเขาก็ออกไปด้านนอกครู่หนึ่ง
ไม่นานนัก โม่ หงหรู กลับเข้ามาพร้อมกับกล่องของขวัญที่ดูมีราคาแพง
นี่อาจเป็นของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เป็น ‘ค่าฝากตัวเป็นศิษย์’ ของเขา
“ลุงโม่ เกรงใจไปแล้ว”
เย่เฉิน พูดขึ้นพลางรับของขวัญจาก โม่ หงหรู
“ยังไงก็ตาม เสี่ยวเฉิน มีเรื่องที่ฉันอยากจะขอเธอสักอย่าง”
โม่ หงหรู พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“เรื่องที่ฉันมาขอเรียนทำอาหารกับเธอวันนี้ อย่าให้ หย่าจือ กับเมิ่งเฟย รู้เด็ดขาด”
โม่ หงหรู ไม่อยากให้ภรรยา และลูกสาวของเขารู้เรื่องนี้
“ได้ครับ”
เย่เฉิน พยักหน้าตอบรับ
ปิ๊งปิ๊งปิ๊ง~ ป่อง~
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง
มีแขกมาอีกแล้ว?
เย่เฉิน รู้สึกสงสัย ทำไมวันนี้บ้านของเขาถึงคึกคักขนาดนี้?
“เย่เฉิน คุณอยู่บ้านไหม?”
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก เป็นเสียงของ โม่ เมิ่งเฟย
นี่มันบังเอิญจริงๆ
โม่ หงหรู ถึงกับตื่นตระหนกทันที
หลายปีมานี้ เขามักจะคุยโอ้อวดกับลูกสาวว่าฝีมือการทำอาหารของเขาเก่งแค่ไหน
ถ้าลูกสาวของเขารู้ว่าเขากำลังมาขอเรียนทำอาหารจาก เย่เฉิน มันคงจะเป็นเรื่องน่าอายมากแน่ๆ
“เสี่ยวเฉิน ฉันขอไปหลบก่อนนะ อย่าบอก เมิ่งเฟย ว่าฉันอยู่ที่นี่”
โม่ หงหรู กล่าวกำชับ
“ได้ครับ”
เย่เฉิน พยักหน้าตอบรับอีกครั้ง
หลังจาก โม่ หงหรู มองไปรอบๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจไปหลบซ่อนตัวในห้องครัวชั่วคราว
เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เฉิน ก็ยิ้มอย่างหมดหนทาง
“มาแล้ว ผมอยู่บ้านครับ”
เย่เฉิน ตอบกลับไป แล้วก็ออกไปเปิดประตูคฤหาสน์
แกร๊ก
ประตูคฤหาสน์เปิดออก โม่ เมิ่งเฟย กำลังยืนรออยู่
เธอมาด้วยใบหน้าที่สดใส แม้จะไม่ได้แต่งหน้า แต่รูปร่างหน้าตาของเธอก็ยังคงมีเสน่ห์อยู่มาก
“มีอะไรเหรอครับ?”
เย่เฉิน ถามด้วยความสงสัยว่า ทำไม โม่ เมิ่งเฟย ถึงมาหาเขาอย่างกะทันหันแบบนี้...