มาอีกโลก

เช้าวันหนึ่ง เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดากำลังยืนอ่านมังงะขณะรอรถขนส่งสาธารณะอยู่ข้างถนน หนุ่มน้อยคนนี้มีนามว่า หลินฮัน มันเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาด้วยลำแข้งของตัวเอง มันไม่เคยมีโอกาสเจอบิดามารดา

หลิงฮันเติบโตมาในสลัมที่ผู้คนมองว่าโสโครก จึงทำให้ผู้คนรังเกียจ ไม่มีเพื่อนสักคนที่จริงใจต่อมัน บนโลกใบนี้เห็นทีจะมีแค่มังงะเท่านั้นที่ทำให้มันยิ้มและหัวเราะ

ทันใดนั้น.........หลินฮันเหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังข้ามถนน มีรถขับมาด้วยความเร็วสูงซึ่งมันเห็นเเล้วว่าจะชนเด็กคนนั้นเป็นแน่ มันจึงตัดสินใจวิ่งกระโดดเข้าไปผลักเด็กคนนั้น

"ระวัง"......เอี๊ยกกกกก ตูมมมมม!!!

ทันใดนั้นดวงตาของมันก็มืดดับลง "นี่ฉันกำลังจะตายเเล้วสินะ" หลินฮันได้ยินเสียงหัวใจตนเองกำลังเต้นช้าลง มันยิ้ม

"สุดท้ายฉันก็ได้จากโลกอันบัดซบนี้ไปซักที" ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีเพื่อน มีแค่กล่องสี่เหลียมที่เรียกว่ามือถือเท่านั้นที่เรียกว่าเพื่อนที่แท้จริงๆได้

ติ่ง...[ระบบเทวะเริ่มกระบวนการทำงาน]!

"นั่นมันเสียงอะไร" หลินฮันพยายามลืมตา พบว่าตนเองอยู่ในหุบเหวลึกจนมิอาจมองเห็นท้องฟ้าได้

"ที่นี่ที่ไหน...ฉันมาอยู่นี่ได้ยังไง" มันเริ่มสำรวจร่างการตนเอง มันจำได้ว่ามันได้พยายามช่วยเด็กน้อยคนหนึ่งไว้ที่กลางถนน มันคิดว่าตอนนั้นมันตายเเล้วเป็นเเน่

ติ่ง...[ระบบเทวะเริ่มกระบวนฟื้นฟู]! "อะไรวะเนี๊ย"