อย่าคิดว่าจะหนีไปได้
ในสายตาของ ป้าหลิว เกมงี่เง่านี่ไม่มีค่าอะไรเลย ต่อให้เป็นแค่เส้นผมของหลานชายตัวน้อยของเธอ ก็ดูจะมีค่ามากกว่าด้วยซ้ำ!!!
บรรดาผู้ใหญ่ในบ้าน แม้จะไม่เข้าใจเรื่องเกมนัก แต่ เย่เฉิน และคนอื่นๆ กลับโกรธจนควันออกหู
โดยเฉพาะ เย่เฉิน เพราะเขารู้ดีที่สุดว่า ‘เกม’ มีความหมายขนาดไหน
“อะไรคือแค่เกมออนไลน์?”
“เกมนี้ฉันเล่นมาหลายปี มันคือช่วงเวลาวัยเด็กของฉัน แต่ตอนนี้…ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว…”
ขณะที่เธอพูด ดวงตาของ จ้าว ซูซวน เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
เมื่อเผชิญหน้ากับ จ้าว ซูซวน เด็กแสบคนนั้นกลับไม่มีท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังแอบทำหน้าล้อเลียนใส่เธอ กับเย่เฉิน และคนอื่นๆ ด้วยความกวนโอ๊ยเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็น จ้าว ซูซวน ลูกสาวตัวเองเป็นแบบนี้ คุณป้า กับคุณลุงของ เย่เฉิน ก็รู้สึกสงสารจับใจ
“ไปเถอะ! เราจะไม่มาเหยียบบ้านนี้อีกแล้ว!”
หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว ป้าหลิว ก็หันหลังเตรียมพาหลานชายคนนั้นออกไป
“พวกคุณยังไม่ได้ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล อย่าคิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆ!”
จ้าว ซูซวน รีบพุ่งตัวไปขวางประตูเอาไว้ ไม่ยอมให้คนพวกนั้นออกไปง่ายๆ
ไม่ต้องพูดถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นกับฟิกเกอร์ลิมิเต็ดอิดิชั่น และบัญชีเกมของเธอ แค่คำขอโทษสักคำ พวกเขายังไม่คิดจะให้เลย
แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ?!
“เหอะ! เธอบอกว่าไม่ให้เราไป แล้วเราจะต้องฟังเธอด้วยเหรอ?”
“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น ป้าหลิว มอง จ้าว ซูซวน อย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วพยายามลากตัวหลานชายฝ่าเธอออกไป
“ฉันแนะนำให้คุณคิดให้ดีๆ ก่อนนะ”
แต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไปได้ เย่เฉิน ก็ก้าวออกมายืนข้างพี่สาวของเขา พร้อมกับจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาคมกริบ
ท่าทีของ ป้าหลิว หยิ่งผยองจนเกินไป เย่เฉิน ทนดูไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
เมื่อเห็นว่า เย่เฉิน มายืนขวาง ป้าหลิว ที่ตอนแรกมั่นใจเต็มร้อยก็เริ่มลังเลขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่กล้าพาหลานชายพุ่งชนเขาออกไปตรงๆ
“ดูพวกเธอสิ! นี่หรือคือวิธีการสั่งสอนของพ่อแม่เธอ….”
เมื่อเห็นว่าวิธีฮึดฮัด(แสดงท่าทางหงุดหงิดไม่พอใจ)ใช้ไม่ได้ผล ป้าหลิว ก็เปลี่ยนไปเล่นบทคนดีแทน เธอหันไปพยายามฟ้องพ่อแม่ของ จ้าว ซูซวน หวังให้พวกเขากล่าวโทษลูกสาวตัวเอง
แต่ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรออกมา แม้พวกเขาจะเกรงใจความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้าน แต่เมื่อเห็นลูกสาวตัวเองเสียใจขนาดนี้ พวกเขาก็ไม่อาจใจร้ายต่อเธอได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ เสี่ยวเฉิน ก็ก้าวออกมายืนเคียงข้างลูกสาวพวกเขาแล้ว พวกเขายิ่งไม่กล้าเข้าข้างคนนอก
เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ของ จ้าว ซูซวน ไม่ได้พูดอะไร ป้าหลิว ก็เริ่มอารมณ์เสีย
“แล้วคุณล่ะ สั่งสอนหลายชายของคุณยังไง?”
เย่เฉิน สวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า ป้าหลิว
ตัวเองยังสอนเด็กไม่ได้ดี แต่กลับกล้ามากล่าวหาคนอื่นแบบนี้
คนแบบนี้ ชอบพูดแต่เรื่องของคนอื่น ทั้งๆ ที่ตัวเองก็แย่ไม่แพ้กัน!
“พวกคุณไม่คิดจะขอโทษสักคำเลยเหรอ?”
ซู หนิงซวง ที่เงียบมานานก็เอ่ยปากถาม ป้าหลิว
“ขอโทษงั้นเหรอ?”
ป้าหลิว แสยะยิ้มเยาะ
ให้เธอขอโทษน่ะเหรอ? ไม่มีทาง! และให้หลานชายของเธอขอโทษน่ะเหรอนั่นมันยิ่งเป็นไปไม่ได้!
หลานชายของเธอยังเป็นเด็กอยู่ จะมีเรื่องผิดถูกอะไรนักหนา?
“เหอะ! ก็แค่ข้อมูลเกมโดนลบไป ไม่เห็นต้องโวยวายเลย ลูกชายฉันทำงานอยู่ที่บริษัทเกม เดี๋ยวให้เขามาจัดการให้เอง!”
ป้าหลิว พูดอย่างมั่นใจ
“ส่วนไอ้ของเล่นงี่เง่าของเธอ เดี๋ยวให้เขาหามาคืนชดใช้ให้ก็ได้!”
หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว ป้าหลิว ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกชาย สั่งให้เขาหยุดงานแล้วรีบมาที่นี่
เนื่องจากที่ทำงานของลูกชาย ป้าหลิว อยู่ไม่ไกล แค่สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็มาถึงบ้าน
หลังจากฟังเรื่องที่เกิดขึ้นจากปากแม่ของตัวเอง ลูกชาย ป้าหลิว ก็ยิ้มเยาะออกมา
“พวกคุณนี่เก่งจริงๆ นะ ถึงกับไม่ให้แม่กับลูกชายของฉันออกไป..”
ลูกชายของ ป้าหลิว ไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“บัญชีเกมโดนลบไปงั้นเหรอ? เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวฉันจัดการให้”
ลูกชาย ป้าหลิว พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“คุณสามารถแก้ได้จริงๆ เหรอ?”
เย่เฉิน ซักถามกลับ
เขาเองก็ลองเช็กดูแล้ว แม้แต่ในฐานะสุดยอดแฮกเกอร์ เขายังหาทางกู้คืนบัญชีไม่ได้
แล้วคนธรรมดาอย่างลูกชาย ป้าหลิว จะมาทำเป็นเล่นใหญ่ได้อย่างไร? มันไม่ใช่เรื่องน่าขำเหรอ..
หากจะกู้คืนจริงๆ คงต้องติดต่อโดยตรงกับสำนักงานใหญ่ของบริษัทเกมเท่านั้น คนทั่วไปไม่มีทางทำได้!
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ลูกชาย ป้าหลิว ตอบกลับอย่างมั่นใจมาก
“แล้วถ้าเกิดว่าคุณแก้ไม่ได้ล่ะ?”
เย่เฉิน ถามกลับเสียงเย็น
“มีอะไรที่ฉันแก้ไม่ได้ด้วยเหรอ?”
อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ เขาทำงานที่บริษัทเกมมาหลายปี แถมยังมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
เขาไม่เชื่อหรอกว่า เขาจะไม่สามารถกู้คืนบัญชีเกมง่ายๆ แค่นี้ไม่ได้
“ถ้าฉันแก้ไม่ได้ล่ะก็... ฉันจะจ่ายให้คืนสองเท่า ไม่สิ.. ฉันคืนให้สิบเท่าของราคาบัญชีเลยเป็นไง?”
ลูกชาย ป้าหลิว พูดอย่างมั่นใจ
ในความคิดของเขา บัญชีเกมก็แค่ไม่กี่ร้อย ต่อให้ต้องจ่ายสิบเท่า ก็แค่หลักพันต้นๆ เท่านั้น สำหรับเขามันเป็นแค่เศษเงิน
“ตกลง”
เย่เฉิน พยักหน้าตอบรับ
ลูกชาย ป้าหลิว นั่งลง และเริ่มลงมือแก้ไขทันที
แต่พอเวลาผ่านไป สีหน้าของเขากลับยิ่งดูเคร่งเครียดมากขึ้นทุกทีๆ
เกมนี้มันเกมบ้าอะไรกัน?
ทำไมฉันถึงแก้ไขไม่ได้สักที?!
“เป็นไปได้ยังไง?”
เขาขมวดคิ้วแน่น
ระบบของเกมนี้ซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขาลองทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังหาทางกู้คืนไม่ได้!
“ไหนคุณบอกว่าแก้ได้? แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะ?”
เย่เฉิน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ป้าหลิว เป็นผู้สูงวัย เด็กก็ยังเป็นเด็กไม่รู้เรื่องก็ว่าไปอย่าง แต่ลูกชายของ ป้าหลิว ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมถึงไม่มีแม้แต่คำขอโทษ?
“ฉันทำไม่ได้…”
ลูกชาย ป้าหลิว ไหวไหล่แบบไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน
แก้ไม่ได้ก็แค่จ่ายเงินให้จบเรื่อง อย่างไรก็ไม่มีทางที่เขาจะให้ลูกชายตัวเองรับผิดแน่นอน
“เอาล่ะ บอกมาเลยว่าเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”
ลูกชาย ป้าหลิว พูดออกมาอย่างเย่อหยิ่ง และเขาคิดว่าทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ด้วยเงิน…