พฤติกรรมต่อต้าน

ข่าวนี้มาจากเมืองปักกิ่ง

เพราะ ‘เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ’ ของ เย่เฉิน ทำให้ เย่ จวินหมิง รู้ว่า เย่ กว่างอวี่ ยึดการสนับสนุนที่สำคัญจากบริษัท จิ่วติ่ง อินดัสเทรียล กรุ๊ป ..ไปจากเขา

เรื่องนี้ทำให้ เย่ จวินหมิง โกรธจัดมาก และเริ่มแก้แค้น เย่ กว่างอวี่ อย่างบ้าคลั่ง

ในไม่ช้า การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เช่นนี้ ทำให้ เย่ กว่างอวี่ รับรู้ได้อย่างรวดเร็ว

ความขัดแย้งระหว่าง เย่ กว่างอวี่ กับเย่ จวินหมิง ปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์

เย่ กว่างอวี่ เองก็ไม่ยอมแพ้ และเริ่มตอบโต้ แก้แค้น เย่ จวินหมิง กลับ

ด้วยการสนับสนุนจากกลุ่มอุตสาหกรรม จิ่วติ่ง กำลังของ เย่ กว่างอวี่ ย่อมไม่อ่อนแอ ทำให้ เย่ จวินหมิง ต้องเจ็บตัวไม่น้อย

ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ทั้งสองฝ่ายเกิดความบาดหมางกันถึงขีดสุด ต่างฝ่ายต่างก็ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เหล่าลูกน้องของแต่ละฝ่าย ต่างก็ช่วยกันขุดคุ้ยเรื่องฉาวของฝ่ายตรงข้ามใส่กัน

เช่น เรื่องที่ เย่ จวินหมิง ตอนเรียน เคยสนิทสนมกับหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาจนเกินไป

หรืออีกตัวอย่างเรื่องที่ เย่ กว่างอวี่ ตอนหนุ่มเคยมีรสนิยมพิเศษบางอย่าง...

ช่วงนี้จึงทำให้ในแวดวงคุณชาย และคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในปักกิ่ง ทุกคนต่างสนุกกับการเสพข่าวฉาวกันอย่างเมามัน

ชื่อเสียงของ เย่ จวินหมิง และเย่ กว่างอวี่ ก็ต่างพังยับเยินเช่นกัน

เย่เฉิน มองดูเรื่องราวที่น่าอับอายของทั้งสองฝ่าย และอดหัวเราะกับบางเรื่องไม่ได้

ยิ่งทั้งสองกัดกันหนักมากเท่าไร ..ก็ยิ่งจะเป็นประโยชน์ต่อ เย่เฉิน มากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้ เย่เฉิน แทบไม่ต้องลงมือเองเลย ทั้งสองฝ่ายก็เล่นงานกันจนเละถึงขนาดนี้แล้ว

ในอีกไม่กี่วัน อำนาจของทั้งคู่คงจะถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อถึงเวลาที่ เย่เฉิน ไปปักกิ่ง เขาก็จะสามารถฉกฉวยโอกาสได้อย่างเต็มที่

ขณะที่ เย่เฉิน กำลังเพลิดเพลินกับการดูสถานการณ์ ทางฝั่งของ ดิสนีย์ ประจำภูมิภาคจีนแผ่นดินใหญ่ รองประธานจ้าว เฟยอัง ก็ได้นั่งเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังอาร์เจนตินาแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว…

วันนั้น ในที่สุด จ้าว เฟยอัง ก็มาถึงอาร์เจนตินาด้วยตัวคนเดียว

เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเขาต้องการใช้กลอุบายโน้มน้าว เย่เฉิน ให้ยกเลิกสัญญากับ ไป๋ ฮันเยียน โดยไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียว

จ้าว เฟยอัง จึงเลือกที่จะไม่พาผู้ติดตามมาด้วยเลย

เมื่อ จ้าว เฟยอัง เดินลงจากเครื่องบิน และเตรียมขึ้นรถหรูที่ เย่เฉิน จัดเตรียมไว้ด้วยความคาดหวังสูงสุดนอกสนามบิน

แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น…

เขาค้นหาเป็นเวลานานก็หารถหรูที่ควรจะมารอรับเขาไม่พบ

จ้าว เฟยอัง ยืนอยู่กับที่ตรงนั้น พลางรู้สึกสับสนไปชั่วขณะ

“รถอยู่ไหน?”

หลังจากมองหาโดยรอบๆ จนทั่วทั้งบริเวณ ก็ยังไม่พบรถสักคันที่จะมารับเขา

ในตอนนี้เอง จ้าว เฟยอัง เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงรีบโทรหา เย่เฉิน ทันที

แต่โทรศัพท์เพิ่งดังเพียงครั้งเดียว จ้าว เฟยอัง ก็รีบตัดสายทันที

จากนั้น จ้าว เฟยอัง จึงเปลี่ยนเป็นโทรวิดีโอคอลหา เย่เฉิน แทน!

เพราะเขาคิดว่าเมื่อเทียบกับการโทรปกติแล้ว การวิดีโอคอลจะช่วยให้เขาเห็นได้ชัดเจนขึ้นว่า.. เย่เฉิน อยู่ที่ไหน

หนึ่งวินาที… สองวินาที…

หลังจากเสียงเรียกเข้าของวิดีโอคอลดังอยู่สิบกว่าวินาที ในที่สุดก็มีคนรับสาย

“ประธานเย่ คนที่คุณบอกว่าจะมารับฉันอยู่ไหน?”

ทันทีที่สายเชื่อมต่อ จ้าว เฟยอัง ก็เริ่มต่อว่า เย่เฉิน ด้วยความโกรธ

“ทำไมฉันไม่เห็นมีใครมารับเลย? แล้วไหนรถก็ไม่เห็นมีสักคัน?!”

“คน? คนอะไร?”

เย่เฉิน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“หืม?!”

เมื่อได้ยิน เย่เฉิน พูดเช่นนี้ จ้าว เฟยอัง ก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะถามออกไปตรงๆ ว่า :

“ประธานเย่ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?!”

“ฉันเหรอ? ฉันอยู่ที่มณฑลจงไห่”

เย่เฉิน ตอบตามตรง

เย่เฉิน หลอกให้ จ้าว เฟยอัง เดินทางไปอาร์เจนตินาได้สำเร็จแล้ว และเมื่ออีกฝ่ายโดนเล่นงานไปแล้วหนึ่งครั้ง ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะตกหลุมพรางเดิมเป็นครั้งที่สอง

“มณฑลจงไห่?!”

“คุณยังอยู่ในประเทศ?!!!”

สีหน้าของ จ้าว เฟยอัง ซีดเผือดทันที หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเพราะความโกรธ

“คุณไม่ได้มาที่อาร์เจนตินา?!”

“คุณแม่งหลอกฉัน วาดฝันสวยหรูให้ฉันเชื่ออย่างนั้นใช่ไหม?!”

ในขณะนั้นเอง จ้าว เฟยอัง รู้สึกเหมือนโลกพังทลายลงต่อหน้า

ตอนแรก เขาคิดว่า เย่เฉิน เป็นแค่พวกหัวอ่อน ไอ้โง่ที่หลอกง่าย เป็นแค่ไก่อ่อนในวงการธุรกิจ

ในใจของ จ้าว เฟยอัง เต็มไปด้วยความดูถูก และเย้ยหยันต่อ เย่เฉิน

แต่แล้วความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง ไม่เพียงแต่เขาจะไม่สามารถหลอกล่อ เย่เฉิน ได้สำเร็จ กลับกัน.. เขาเองต่างหากที่ถูก เย่เฉิน ปั่นหัวจนต้องเหน็ดเหนื่อย เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงอาร์เจนตินาด้วยความลำบากเช่นนี้

ฉันอุตส่าห์นั่งเครื่องบินบินมากว่า 30 ชั่วโมง จนหมดเรี่ยวแรงเหนื่อยแทบขาดใจ สุดท้ายฉันก็ได้เดินทางข้ามซีกโลกมาถึงอาร์เจนตินาในสภาพอิดโรยสุดขีด

สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า...ตัวฉันเองต่างหากที่เป็น ‘ไอ้โง่’ ตัวจริง!!!

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“คุณเองก็วาดฝันสวยหรูให้ฉันเหมือนกัน.. คิดจะดึง ไป๋ ฮันเยียน ไป โดยไม่ต้องเสียเงินสักแดง?”

เย่เฉิน เอนตัวพิงเก้าอี้ พลางย้อนถามกลับ จ้าว เฟยอัง ไป

ดูเหมือนว่า จ้าว เฟยอัง ยังไม่คิดจะสำนึกผิดสินะ

ไม่เป็นไร เย่เฉิน ยังมีอีกหนึ่งแผน ..ที่จะทำให้ จ้าว เฟยอัง สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

และแผนนี้จะช่วยให้เขาชนะการเดิมพันครั้งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“แก...แก…”

จ้าว เฟยอัง โกรธจนตัวสั่น

ปกติแล้ว เขาคือคนที่ชอบปั่นหัวคนอื่น แต่ครั้งนี้กลับถูกหลอกเองซะได้ จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องแบบนี้..มันยิ่งทำให้เขายอมรับไม่ได้!

ขณะที่ จ้าว เฟยอัง กำลังจะสบถด่าด้วยคำหยาบคาย เสียงจากฝั่งของ เย่เฉิน ก็ดังขึ้นมา

“ท่านประธานเย่ ผมคิดว่าเรา…”

จากเสียงนั้น เป็นไปได้ว่า เย่เฉิน กำลังพบปะกับแขกคนสำคัญ

“ให้ตายเถอะ! ไอ้เย่ แกทำกับฉันแบบนี้? แกหลอกให้ฉันมาถึงอาร์เจนตินา แต่ตัวเองกลับนั่งสบายๆ อยู่ที่นั่น พูดคุยหารือธุรกิจอย่างงั้นเหรอ?!”

“รอฉันกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะจัดการแกให้สาสมเลยคอยดู!”

จ้าว เฟยอัง รู้ดีว่าเขาไม่สามารถทำอะไร เย่เฉิน ได้ผ่านทางโทรศัพท์ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ระบายความโกรธแค้นด้วยคำพูดของเขาเท่านั้น

“ฉันแนะนำให้คุณใจเย็นลงหน่อย และพูดให้สุภาพกว่านี้ ไม่อย่างนั้น ถ้าคุณไปทำให้แขกของฉันไม่พอใจ คุณอาจต้องรับผิดชอบกับผลที่ตามมานะ”

เย่เฉิน เปิดปากกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียง ‘เป็นมิตร’

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

จ้าว เฟยอัง ถุยน้ำลายลงพื้นอย่างไม่แยแส และไม่คิดจะใส่ใจคำเตือนของ เย่เฉิน แม้แต่น้อย

“แขกของแกอย่างงั้นเหรอ? จะให้ฉันสุภาพกับแขกของแก? บ้าเอ๊ย คิดว่าฉันจะสนใจหรือไง?!”

จ้าว เฟยอัง เริ่มมีพฤติกรรมต่อต้านเกิดขึ้น(1)

เนื่องจากความแค้นที่มีต่อ เย่เฉิน ทำให้ จ้าว เฟยอัง ระบายอารมณ์ใส่แขกของ เย่เฉิน ไปด้วย

จ้าว เฟยอัง สาดคำสบถด่าออกมาอย่างดุเดือด ผู้คนรอบข้างที่เป็นชาวอาร์เจนตินาพากันหยุดเดิน และหันมามองเขา

แม้ว่าพวกเขาจะฟังไม่ออกว่า จ้าว เฟยอัง พูดว่าอะไร แต่จากน้ำเสียง และสีหน้าของ จ้าว เฟยอัง พวกเขาก็พอจะเดาได้ว่าเขากำลังด่าทอใครบางคน

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฉิน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมา...

(1)[จิตวิทยาการต่อต้าน หรือพฤติกรรมต่อต้าน(逆反心理)] – ภาวะทางจิตใจที่บุคคลแสดงพฤติกรรมตรงกันข้ามกับสิ่งที่ถูกคาดหวังหรือถูกสั่งให้ทำ มักเกิดจากความรู้สึกไม่พอใจ ถูกกดดัน หรือต้องการแสดงความเป็นอิสระ