เย่เฉิน ‘ตัวจริง หรือตัวปลอม’
ผู้ชายที่เพิ่งเข้ามาในห้องก็คือบุคคลสำคัญผู้ทรงอิทธิพลที่ คาโรลีน กล่าวถึง – มาห์มูด
“คุณมาห์มูด ทำไมคุณมาถึงเร็วนักคะ?”
ผู้ช่วยของ คาโรลีน รู้สึกตกใจ และประหลาดใจอย่างมาก
เธอเหลือบมองดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะ 18.30 น. เอง
เธอเองก็เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน
โดยปกติ คนใหญ่คนโตแบบ มาห์มูด มักจะมาตรงเวลา หรือไม่ก็มาสายเล็กน้อย
แต่ทำไมคราวนี้ คุณมาห์มูด ถึงมาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงกันล่ะ?
“ฉันบังเอิญอยู่แถวนี้พอดี เลยแวะเข้ามา”
มาห์มูด ตอบแบบผ่านๆ ดูเหมือนไม่อยากอธิบายเหตุผลมากนัก
“คุณมาห์มูด กรุณารอสักครู่ค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปเตรียมอาหารให้”
ผู้ช่วยของ คาโรลีน หาข้ออ้าง แล้วรีบออกจากห้องไปยังมุมหนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ติดต่อหา เย่เฉิน โดยหวังว่า คุณเย่ จะมาถึงเร็วขึ้น เพราะแขกคนสำคัญมาถึงแล้ว
แต่ในขณะที่ผู้ช่วยของ คาโรลีน กำลังติดต่อหา เย่เฉิน อยู่นั้น...
แอ๊ด..
ประตูห้องรับรองถูกเปิดออก
ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง
มาห์มูด ที่กำลังมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขาเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง และคิดไปโดยอัตโนมัติว่า ชายหนุ่มคนนี้คือ เย่เฉิน
“สวัสดีครับ คุณมาห์มูด…”
หลังจากเข้ามาแล้ว ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหา มาห์มูด พร้อมรอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าของเขา
มาห์มูด พยักหน้าเล็กน้อย แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวัง
เย่เฉิน ที่ คุณคาโรลีน พูดถึง น่าจะไม่ใช่แบบนี้นี่…หรือว่าในท้ายที่สุด เขาก็เป็นแค่คนประเภทเดียวกับพวกที่ฉันเคยเจอ – พวกขี้ประจบสอพลอ?
หลังจากทักทายเสร็จ ชายหนุ่มก็เริ่มกล่าวคำยกยอปอปั้น มาห์มูด ไม่หยุด
มาห์มูด ถามคำถามง่ายๆ ไปสองสามข้อ แต่คำตอบที่ได้กลับทำให้เขารู้สึกแย่ลงเรื่อยๆ เย่เฉิน คนนี้ช่างเป็นคนปากหวาน พูดเก่ง แต่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
‘ฉันเสียเวลามาที่นี่ทำไมกัน?’
มาห์มูด รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเสียเวลามาทำความรู้จักกับคนแบบนี้
“ฉันมีธุระ ดังนั้นต้องขอตัวก่อนนะ…”
มาห์มูด หาข้ออ้าง ลุกขึ้นเตรียมเดินออกจากห้อง
“คุณมาห์มูด เดี๋ยวก่อนสิครับ! ผมยังพูดไม่จบเลย…”
เมื่อเห็นฉากดังกล่าวชายหนุ่มรีบตามไปทันที
แอ๊ด
ก่อนที่ มาห์มูด จะเปิดประตูห้องส่วนตัวออกไป ผู้ช่วยของ คาโรลีน ก็เดินเข้ามาพอดี
“คุณมาห์มูด คุณกำลังจะไปไหนหรือคะ?”
ผู้ช่วยของ คาโรลีน ถามอย่างประหลาดใจ
เธอเพิ่งโทรบอก เย่เฉิน ไปเมื่อกี้เอง และเขากำลังจะมาถึงแล้ว
แต่เหตุใดพอเธอเข้ามาในห้อง กลับเห็นว่า คุณมาห์มูด กำลังจะออกไปเสียได้?
มันต้องมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องแน่ๆ...
“ฉันมีธุระ ดังนั้นคงต้องไปแล้ว”
ใบหน้าของ มาห์มูด ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ เขารู้สึกว่าการพบ ‘เย่เฉิน’ ในวันนี้เป็นการเสียเวลาของเขาไปโดยเปล่าประโยชน์
หลังจากได้ยินสิ่งที่ มาห์มูด พูด ผู้ช่วยของ คาโรลีน รีบก้าวไปขวางทางทันที
ก่อนมา คาโรลีน ย้ำกับเธอหลายครั้งว่า ต้องพยายามช่วยให้ คุณเย่ ได้รู้จักกับ มาห์มูด ให้ได้
แต่ตอนนี้ ผลคือทั้งสองยังไม่ได้เจอหน้ากันจริงๆ เลย แล้ว มาห์มูด ก็กำลังจะไปแล้ว? แบบนี้เธอจะไปอธิบายกับ คาโรลีน เจ้านายของเธออย่างไร เมื่อเธอกลับไป?!
น่าเสียดายที่ไม่ว่าผู้ช่วยของ คาโรลีน จะพูดอย่างไร มาห์มูด ก็ไม่คิดจะอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว
แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้เอง… เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก
เย่เฉิน มาถึงแล้ว!!!
“คุณมาห์มูด ขอแนะนำให้รู้จักค่ะ ท่านนี่คือ เย่เฉิน คุณเย่ คนที่เจ้านายของฉันพูดถึง!!!”
หลังจากที่เห็น เย่เฉิน เดินเข้ามา ผู้ช่วยของ คาโรลีน ก็ได้รีบแนะนำทันที
“อะไรนะ?”
“เขา คือเย่เฉิน?!”
มาห์มูด ชะงักค้างไปในทันที!!!
“หากเขาคือเย่เฉิน แล้วคุณเป็นใคร?”
มาห์มูด หันไปมองชายหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา
“ผม...คุณมาห์มูด ผมชื่อ อะนา อิบน์ อับดุลเราะห์มาน ครับ”
ชายหนุ่มรีบตอบทันที
“ผมเห็นคุณเดินเข้ามาก่อนหน้านี้ ก็เลยอยากมาทักทายครับ”
ชั่วพริบตาเดียว มาห์มูด ถึงกับรู้สึกกระอักกระอ่วน
ที่แท้แล้วเป็นฉันที่จำคนผิดเอง!
“อ้อ…”
มาห์มูด สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติ
ถึงแม้เขาจะเข้าใจผิดไปเอง แต่ในฐานะบุคคลระดับสูง เขาจะยอมรับว่าตัวเองผิดได้อย่างไร?!
“คุณกลับไปได้แล้ว ฉันยังมีธุระต้องจัดการ”
มาห์มูด โบกมือ ส่งสัญญาณไล่แขก เมื่อนั้น เย่เฉิน ‘ตัวปลอม’ จึงถูกเชิญให้ออกจากห้องไป
หลังจากที่ เย่เฉิน ตัวปลอมออกไปแล้ว แม้ มาห์มูด จะกลับมานั่งที่โต๊ะ แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงดูไม่ดีนัก
เรื่องเมื่อครู่มันค่อนข้างน่าอาย และตอนนี้เขาเริ่มหมดความอดทนแล้ว อยากจบเรื่องเร็วๆ แค่พอให้เป็นหน้าตาของ คาโรลีน แล้วจากไปก็พอ
เห็นชัดว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับ เย่เฉิน มากนัก
“คุณเย่ ทำงานอะไรเหรอ?”
มาห์มูด ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ผมเหรอ?”
“ตอนนี้ยังเป็น นักศึกษา ครับ”
เย่เฉิน ตอบกลับไปตามตรง
“นักศึกษา?!”
มาห์มูด ถึงกับเหยียดมุมปาก ยิ่งไม่คิดจะสนใจ เย่เฉิน เข้าไปใหญ่
นักศึกษาต่างชาติคนหนึ่ง มาเจอฉันทำไมกัน?
แถมถึงฉันจะช่วยนักศึกษาคนนี้ได้ แล้วมันจะมีผลประโยชน์อะไรให้กับตัวฉันกันล่ะ?!
“แล้ว คุณเย่ มาที่ตะวันออกกลางเพื่อท่องเที่ยวอย่างนั้นเหรอ?”
มาห์มูด ยังคงถามต่ออย่างขอไปที
“ก็ไม่เชิงว่าเที่ยวอย่างเดียวครับ ผมมาลงทุนทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ด้วย”
เย่เฉิน ตอบไปแบบสบายๆ
“ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ?”
“ไม่ทราบว่าธุรกิจอะไรเหรอ?”
มาห์มูด เริ่มสนใจขึ้นมาเล็กน้อย
นักศึกษาต่างชาติคนหนึ่ง จะมาทำธุรกิจอะไรที่นี่กัน?
“ก็ร่วมมือกับคุณคาโรลีน พัฒนาแหล่งน้ำมันแห่งใหม่ แล้วก็... ถือโอกาสซื้อโรงแรมเอมิเรตส์พาเลซในอาบูดาบีไปด้วยน่ะครับ”
เย่เฉิน ตอบแบบไม่ใส่ใจนัก
“คุณพูดว่าอะไรนะ!?”
มาห์มูด จู่ๆ ถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ตอนนี้เขา ไม่มีทางสงบใจต่อไปได้อีกแล้ว!
คำพูดประโยคแรกยังพอเข้าใจได้ น้ำมันมันมีอยู่เยอะในตะวันออกกลาง และมีคนต่างชาติจำนวนมากมาลงทุนด้านน้ำมันเยอะเป็นเรื่องปกติ
แต่ประโยคที่สองนั้น เมื่อเข้าหู มาห์มูด แล้ว มันดังราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ!!!
“คุณเย่... คุณบอกว่าคุณซื้อโรงแรมอะไรนะ?!”
มาห์มูด แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง และรีบถามกลับไปทันที
“ก็ โรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ ไงครับ มีอะไรหรือเปล่า?”
เย่เฉิน ตอบกลับอย่างใจเย็น
“เอมิเรตส์... พาเลซ…”
มาห์มูด รู้สึกว่าสายตาของเขาเริ่มพร่ามัว โลกทั้งใบเหมือนจะหมุนติ้วไปหมด และเขาแทบจะยืนได้ไม่มั่งคง
โรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ?!
“นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง?!”
ข่าวที่แพร่สะพัดไปทั่วในวันนี้ เรื่องที่มีนักลงทุนลึกลับเข้าซื้อโรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ กลายเป็นว่าเจ้าของคนใหม่ที่ทุกคนอยากรู้ตัวตนก็คือ เย่เฉิน ที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่เองนะเหรอ?!
โอ้พระเจ้า!!!
โรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ ไม่ใช่แค่โรงแรมที่ดีที่สุดในอาบูดาบี แต่มันคือหนึ่งในโรงแรมที่หรูหรา และโด่งดังที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย!!!
แต่เมื่อครู่ คุณเย่ พูดว่าอะไรนะ...?
‘แค่ ‘ถือโอกาสซื้อ’...โรงแรมเอมิเรตส์พาเลซไปด้วยน่ะหรือ?!’
พระเจ้า!! เรื่องใหญ่ระดับโลกขนาดนี้ ยังใช้คำว่า ‘ถือโอกาส’ ได้อีกเหรอ?!!