ถึงเวลาที่ เย่เฉิน ต้องลงมือแล้ว!

หากสามารถเชิญอาจารย์ของ เหยียน อวี้ตาน มาร่วมงานได้ เย่เฉิน จะสามารถเอาชนะ อันโตนิโอ ได้อย่างง่ายดาย คว้าตำแหน่งหัวหน้านักออกแบบของกลุ่มบริษัท และพิชิตภารกิจท้าทายนี้ได้สำเร็จ

นอกจากนี้ หากได้ปรมาจารย์ระดับตำนานมาร่วมทีม ผลิตภัณฑ์ของ Kering Group ก็จะพัฒนาไปอีกขั้น บางทีอาจก้าวขึ้นเป็นบริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกได้เลยทีเดียว! และหากเป็นเช่นนั้น เย่เฉิน ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดก็จะเป็นผู้ได้รับประโยชน์สูงสุด!!!

ด้วยเหตุนี้เอง เย่เฉิน จึงเดินทางมากับ เหยียน อวี้ตาน พร้อมทำหน้าที่เป็นคนกลางในการไกล่เกลี่ย

อาจารย์ของ เหยียน อวี้ตาน ใช้ชีวิตอย่างสงบในชนบท กว่าที่พวกเขาจะเดินทางมาถึงก็ต้องใช้เวลาร่วมๆ สองชั่วโมงกว่าจะไปถึงจุดหมายปลายทาง

อาจารย์ของ เหยียน อวี้ตาน มีชื่อว่า ทามี อีฟลิน่า(Tami Evelina) ปัจจุบันอายุหกสิบกว่าปี

ทันทีที่ เย่เฉิน ลงจากรถ เขาก็มองไปรอบๆ ตัวบ้านหลังเล็กของ ทามี อีฟลิน่า และยิ่งมั่นใจว่าเธอเป็นนักออกแบบที่ยอดเยี่ยมมากแค่ไหน

แม้ว่า ทามี อีฟลิน่า จะเชี่ยวชาญด้านการออกแบบเครื่องประดับ และกระเป๋าหนังมากกว่าสถาปัตยกรรม แต่การออกแบบบ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา และเสน่ห์ที่ไม่ธรรมดา

ขณะนั้น หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีที่อยู่ในสวนกำลังกวาดพื้น พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็น เหยียน อวี้ตาน ที่เพิ่งลงจากรถ เธอก็ถึงกับชะงักไปทันที

เป็นเธอจริงๆ เหรอ?!

หลังจากอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนจะตวาดเสียงแข็ง

“ใครให้เธอมาที่นี่?! ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ! รีบออกไปเดี๋ยวนี้!!!”

หลังจากประหลาดใจ เช่นเดียวกับหญิงวัยกลางคน เหยียน อวี้ตาน เองก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเธอ หญิงวัยกลางคนคนนั้นเธอพูดเสียงแข็งพร้อมกับไล่ เหยียน อวี้ตาน ให้ออกไปทันที

“ศิษย์พี่... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ…” (师姐 – ศิษย์พี่หญิง ในวัฒนธรรมยุโรปไม่มีคำเรียกใช้ตรงๆ โดยทั่วไปคือ Senior – รุ่นพี่ หรือในบริบทอื่นๆ)

แท้จริงแล้ว หญิงวัยกลางคนคนนั้นคือ โซเฟีย ศิษย์พี่ของ เหยียน อวี้ตาน ก่อนหน้านี้พวกเธอสนิทสนมกันมาก

“ออกไปซะ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ อาจารย์ไม่อยากเจอเธอ”

โซเฟีย โบกมือไล่อีกครั้งอย่างเย็นชา ไล่ เหยียน อวี้ตาน ให้ออกไปทันที

ในปีนั้น เหยียน อวี้ตาน เกิดความขัดแย้งกับอาจารย์ และตัดสินใจกลับประเทศ เรื่องนี้กลายเป็นปมในใจของอาจารย์เธอ

หลายครั้งที่ โซเฟีย เห็นอาจารย์ของเธอจ้องมองภาพออกแบบที่ใส่กรอบไว้ด้วยสายตาเศร้าสร้อย แม้ว่าอาจารย์จะไม่เคยพูดออกมาตรงๆ แต่เธอรู้ดีว่าภาพออกแบบนั้นเป็นผลงานชิ้นเอกของ เหยียน อวี้ตาน ผู้เป็นศิษย์น้องของเธอ…

แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ เหยียน อวี้ตาน กลับไม่เคยติดต่อกลับมาหาอาจารย์เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ด้วยเหตุเหล่านี้เอง โซเฟีย จึงได้โกรธ เหยียน อวี้ตาน และไม่ต้องการให้เธอกลับมาทำร้ายจิตใจของอาจารย์เธออีก

“ศิษย์พี่ ฉัน…”

เหยียน อวี้ตาน เม้มริมฝีปากแน่น ที่จริงแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดจะโทรหาอาจารย์ตั้งหลายสิบครั้ง เพื่อขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่สุดท้าย เธอก็ไม่กล้า เธอรู้สึกว่าตัวเองทำให้อาจารย์ผิดหวัง ทำลายความคาดหวัง และความไว้วางใจที่อาจารย์มีให้ เธอไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับอาจารย์

ครั้งนี้ที่ เหยียน อวี้ตาน กล้ากลับมา แน่นอนว่าเธอต้องใช้ความกล้าอย่างมหาศาล และต้องขอบคุณ เย่เฉิน ที่ช่วยโน้มน้าวกระตุ้นให้เธอทำมัน

“ถ้าพวกเธอไม่ออกไปอีก ฉันจะไล่เอง!”

โซเฟีย พูดพลางหยิบไม้กวาดในมือขึ้นมา เตรียมจะวิ่งไล่กวดทุบตี เหยียน อวี้ตาน และเย่เฉิน ให้ออกไป

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไร เสียงของหญิงชราคนหนึ่งก็ดังมาจากข้างในบ้าน

“โซเฟีย ข้างนอกมีเรื่องอะไรกัน? ใครมา?”

เสียงนั้นเป็นของ ทามี อีฟลิน่า อาจารย์ของ เหยียน อวี้ตาน และปรมาจารย์ระดับตำนานในวงการออกแบบ

โซเฟีย ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ ในช่วงเวลาหนึ่งนั้นเธอก็ไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์ไม่ได้ตอบ หญิงชราผู้มีรัศมีสง่างามในวัยหกสิบกว่าปีก็เดินออกมาจากตัวบ้าน

แต่เมื่อเธอเห็น เหยียน อวี้ตาน ยืนอยู่ตรงหน้า ทามี อีฟลิน่า ถึงกลับชะงักไปทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ ร่างของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และอารมณ์ที่ซับซ้อน...

เหยียน อวี้ตาน มองอาจารย์ของเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอเต็มขอบตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้า และเอ่ยเรียกคำที่เธอไม่ได้พูดมานานหลายปีออกมา :

“อาจารย์คะ…”

เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ ดวงตาของ ทามี อีฟลิน่า ก็เบิกกว้างขึ้นทันที

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เธอกลับหันหลังอย่างรวดเร็วแล้วเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน โดยไม่เอ่ยอะไรกับ เหยียน อวี้ตาน เลยแม้แต่คำเดียว

“รออยู่ตรงนี้!”

โซเฟีย ศิษย์พี่ของ เหยียน อวี้ตาน กล่าวสั่งเสียงแข็ง ก่อนจะวางไม้กวาดลง และรีบเดินเข้าไปข้างในเพื่อดูอาการของอาจารย์เธอว่าเป็นอย่างไรบ้าง ในใจลึกๆ แล้ว เธอเองก็อยากให้ทั้งสองคนกลับมาคืนดีกัน

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เหยียน อวี้ตาน ยังคงยืนรออยู่ด้านนอกโดยไม่มีทีท่าร้อนใจ หรือรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่รอ เย่เฉิน ก็เดินสำรวจรอบๆ ตัวบ้าน ถึงแม้ว่าบ้านของ ทามี อีฟลิน่า จะไม่ใหญ่มาก แต่กลับถูกออกแบบอย่างพิถีพิถัน มันดูมีเสน่ห์ และเหมาะแก่การใช้ชีวิตในวัยเกษียณอย่างมาก

เย่เฉิน เคยได้รับ [ทักษะการออกแบบสถาปัตยกรรมระดับสูง] จากเกมที่เขาเล่นมาก่อน ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจดจำรายละเอียดของบ้านหลังนี้ไว้ เผื่อในอนาคตจะสร้างบ้านที่คล้ายกันให้พ่อแม่ของเขา เพราะพวกท่านไม่ได้ชอบคฤหาสน์หรูหรา แต่กลับชอบชีวิตที่เรียบง่าย และเงียบสงบแบบนี้มากกว่า

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ๆ โซเฟีย ก็เดินออกมาจากบ้าน และมองไปที่ เหยียน อวี้ตาน :

“อาจารย์ยอมให้เธอเข้าไปพบ แต่เธอมีเวลาแค่สามสิบวินาทีเท่านั้น”

“ตกลง!”

เหยียน อวี้ตาน พยักหน้าตอบด้วยดวงตาที่แดงขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างในด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้น และหวาดกลัว

เย่เฉิน ไม่ได้ตามเข้าไปด้วย เพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาส่วนตัวของอาจารย์ กับศิษย์ เขาไม่ควรเข้าไปแทรกแซง

เมื่อเข้าไปในบ้าน เหยียน อวี้ตาน ก็ได้พบกับอาจารย์ของเธออีกครั้ง

“อาจารย์ ขอโทษคะ... หนูทำให้ท่านผิดหวัง”

ทันทีที่เธอเดินเข้ามา เหยียน อวี้ตาน ก็ก้มตัวโค้งลึกเพื่อขอโทษจากใจจริง

ร่างของ ทามี อีฟลิน่า สั่นเล็กน้อย ดวงตาไหววูบเหมือนกำลังมีความรู้สึกบางอย่าง แต่เธอก็ยังคงเงียบ และไม่ได้พูดอะไรออกมา

“อาจารย์... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ…”

เหยียน อวี้ตาน ยังคงถามต่อ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึง และเป็นห่วง

แต่ไม่นานนัก เวลาสามสิบวินาทีก็หมดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ เหยียน อวี้ตาน จะทันได้พูดอะไรอีก โซเฟีย ก็เดินเข้ามา และกล่าวเสียงเรียบ

“หมดเวลาแล้ว เธอควรออกไปได้แล้ว”

แม้ว่า โซเฟีย จะพูดแบบนั้น แต่ก่อนจะเอ่ย เธอได้หันไปมองอาจารย์ของเธอเสียก่อน และเมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่ได้ขัดข้อง เธอจึงบอกให้ เหยียน อวี้ตาน ออกไป

“อาจารย์... ขอให้ท่านดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”

เหยียน อวี้ตาน กล่าวพร้อมกับโค้งลึกอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ขณะที่เธอหันหลังเดินออกไป สีหน้าของ ทามี อีฟลิน่า อาจารย์ของเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างยิ่ง...

เมื่อ เย่เฉิน เห็น เหยียน อวี้ตาน เดินออกมา เขาก็ถามขึ้นทันที

“เป็นไงบ้าง?”

เหยียน อวี้ตาน ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“ขอโทษทีคะบอส... ฉัน…”

เหยียน อวี้ตาน กล่าวขอโทษ เย่เฉิน

“ไม่เป็นไร”

เย่เฉิน โบกมือเบาๆ เขาเองก็พอเดาไว้อยู่แล้วว่าความขัดแย้งที่สะสมมาหลายปีย่อมไม่สามารถคลี่คลายลงได้ง่ายๆ เช่นนี้

“พวกคุณออกไปได้แล้ว”

โซเฟีย กล่าวพร้อมออกปากไล่ เย่เฉิน และเหยียน อวี้ตาน ให้ออกไปอีกครั้ง

แต่ในตอนนั้นเอง เย่เฉิน ก็พูดแทรกขึ้นมา

“เดี๋ยวก่อน!”

น้ำเสียงของ เย่เฉิน นั้นทั้งดัง และหนักแน่น ทำให้ โซเฟีย ถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังหันหลังกลับไป

ถึงเวลาที่ฉันต้องลงมือแล้ว!!!

ไหนๆ เราก็มาถึงที่นี่แล้ว เย่เฉิน เองก็อยากพบกับปรมาจารย์ทามี อีฟลิน่า สักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีวิธีที่จะช่วยให้ ทามี อีฟลิน่า ยอมให้อภัย เหยียน อวี้ตาน!

จากนั้น เย่เฉิน ก็กล่าวถึงสถานะ และการมาเยือนของเขา ซึ่งทำให้ เหยียน อวี้ตาน ถึงกับตกตะลึง...

พร้อมกับที่เขาได้ขอให้ศิษย์พี่ของ เหยียน อวี้ตาน เข้าไปแจ้งอาจารย์ทามี อีฟลิน่า อีกครั้ง – เพราะคราวนี้ เย่เฉิน ต้องการเข้าไปพบท่านด้วยตัวเอง!