ฉันแค่โทรหาประธานหม่า ก็น่าจะเคลียร์ได้แล้ว ง่ายจะตาย..
“Penguin Group!”
“Penguin Group เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัท หัวจาง กรุ๊ป ดูเหมือนจะเข้ามาลงทุนเมื่อสามถึงสี่ปีก่อน”
หยาง ซานเหอ ตอบกลับ
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ หยาง ซานเหอ บอกว่าตระกูลซู และตระกูลหยาง ไม่อาจล่วงเกินบริษัท หัวจาง กรุ๊ปได้ คนของตระกูลซูหลายคนยังคิดว่าเขาแค่พูดเกินจริงไปหน่อย
แต่ตอนนี้ เมื่อได้รู้ว่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัท หัวจาง กรุ๊ปคือ Penguin Group พวกเขาถึงกลับเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
มันก็จริงอยู่ เมื่อเทียบกับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง Penguin Group แล้ว ตระกูลซู กับตระกูลหยางแทบจะเป็นแค่ฝุ่นผงเท่านั้น
ปัจจุบัน มูลค่าตลาดของ Penguin Group สูงถึง 3 ล้านล้านหยวน และในช่วงพีคที่สุด มูลค่าตลาดยังเคยพุ่งขึ้นไปแตะระดับที่น่ากลัวถึง 7 ล้านล้านหยวนเลยทีเดียว!!!
ขอเน้นย้ำว่า 7 ล้านล้าน ไม่ใช่แค่ 7 ร้อยล้าน หรือ 7 หมื่นล้าน หรือแม้แต่ 7 แสนล้านนะ แต่นี่มันคือ 7 ล้านล้าน!!!
7 ล้านล้าน เป็นตัวเลขที่มหาศาลจนน่าหวาดหวั่นจริงๆ!
แม้ว่าตอนนี้ราคาหุ้นอาจลดลงไปบ้าง แต่มูลค่าตลาดของ Penguin Group ก็ยังอยู่ที่ 3 ล้านล้าน ซึ่งมากกว่าทรัพย์สินของตระกูลซู และตระกูลหยางรวมกันเป็นร้อยเป็นพันเท่า
ดังนั้น ที่ หยาง ซานเหอ บอกว่าตระกูลของพวกเขา ‘ไม่อาจล่วงเกิน’ Penguin Group ได้นั้น ..ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว
“ท่านผู้เฒ่าซู คุณชายเย่ ตระกูลหยางของเราก็ลำบากเหมือนกันนะ กำไรส่วนเพิ่ม 10% ที่เราขอไป ส่วนใหญ่เราต้องนำไปใช้ในการวิ่งเต้น จัดการความสัมพันธ์ และต่อรองกับบริษัท หัวจาง กรุ๊ป สุดท้ายแล้วเราก็แทบไม่เหลืออะไรเลย”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ พูดขึ้น หวังว่าจะทำให้ ชายชราตระกูลซู และเย่เฉิน เข้าใจ และยอมรับข้อตกลงแบ่งสัดส่วนผลกำไร 60:40!
“เราเองก็เหนื่อยเปล่าโดยไม่ได้อะไร หวังว่า ท่านผู้เฒ่าซู, หัวหน้าตระกูลซู และคุณชายเย่ จะเข้าใจพวกเราบ้าง”
ในขณะนี้ สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลซูหลายคนเริ่มครุ่นคิด สิ่งที่ หยาง ซานเหอ และบุตรชายของเขาพูดก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
พวกเขาเองไม่มีเครือข่ายคอนเนคชั่นในแถบตะวันตกเฉียงใต้ ถ้าจะต้องติดต่อ และล็อบบี้หน่วยงานต่างๆ ก็คงต้องพึ่งพาตระกูลหยางจริงๆ
ดังนั้น เรื่องที่ตระกูลหยางจะขอแบ่งเพิ่มอีก 10% ก็ดูจะสมเหตุสมผลอยู่บ้าง สีหน้าของคนตระกูลซูเริ่มมีท่าทีลังเลเล็กน้อย เหมือนจะเริ่มถูก หยาง ซานเหอ กล่อมสำเร็จ
“จริงเหรอ?”
แต่จู่ๆ เย่เฉิน ก็พูดขึ้นมา
เย่เฉิน เองก็เห็นด้วยว่าที่ หยาง ซานเหอ พูดมานั้นมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ปัญหาก็คือ ต่อให้ต้องล็อบบี้ หรือใช้เงินวิ่งเต้นจริงๆ มันก็ไม่น่าจะต้องใช้จ่ายเงินเยอะขนาดนั้น
เย่เฉิน มั่นใจว่า หยาง ซานเหอ และบุตรชายกำลังพูดเกินจริง เพราะพวกเขาไม่ได้ไปติดต่อกับสำนักงานใหญ่ของ Penguin Group โดยตรง แต่มันเป็นแค่บริษัทที่ Penguin Group ลงทุนไว้บริษัทหนึ่งเท่านั้น
Penguin Group ลงทุนในบริษัทมากมายมหาศาล ไม่มีทางให้ความสนใจ หรือใส่ใจบริษัทเล็กๆ แห่งนี้มากขนาดนั้น
ถ้าเป็นแค่หลักไม่กี่ร้อยล้าน หรือแค่พันล้านหยวนก็อาจจะพอเข้าใจได้ แต่กำไร 10% ที่ หยาง ซานเหอ ขอเพิ่มนั้น ถ้าคิดคร่าวๆ ก็ต้องใช้เงินหลายร้อยล้าน หรือประมาณพันล้านหยวน ถ้าพูดให้ใหญ่ขึ้นไปอีก ก็อาจจะถึงสอง หรือสามพันล้านก็ได้…
ถ้าจะให้พูดตรงๆ ตอนนี้ – ตระกูลหยางกำลังฉกฉวยโอกาสอยู่ชัดๆ!
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หยาง ซานเหอ พยักหน้าทันที
“คุณชายเย่ ลองคิดดูให้ดีๆ นะครับ ฝั่งตรงข้ามคือ Penguin Group นะ! จะให้จ่ายเงินแค่นิดหน่อย มันจะไปพอได้ยังไง?”
“ถ้าเราไม่ทุ่มเงินขนาดนี้ ปัญหามันจะคลี่คลายได้ง่ายๆ เหรอ?”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ ก็ช่วยพูดเสริมทันทีเช่นกัน
เมื่อได้ยินคำถามนี้ เย่เฉิน ตอบกลับไปอย่างเรียบเฉยว่า :
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
เย่เฉิน ให้คำตอบอย่างหนักแน่น
“คุณชายเย่ คุณล้อเล่นรึเปล่า?”
“ถ้าไม่ใช้เงิน แล้วคุณจะมีวิธีไหนได้อีก?”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ ถามกลับ เพราะสำหรับเขา ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะคลี่คลายได้หากไม่ใช้เงิน
“ฉันก็แค่โทรหาประธานหม่า สักหน่อย เรื่องก็จบแล้ว มันง่ายจะตาย”
เย่เฉิน ตอบไปตามตรงอย่างไม่ใส่ใจ
แค่ทักไปสักคำ เรื่องแค่นี้จะไปยุ่งยากอะไร? อีกอย่าง ประธานหม่า ก็คงไม่ปฏิเสธอยู่แล้วแน่นอน
“อะไรนะ?!”
หยาง ซานเหอ และคนของตระกูลหยางถึงกับตาเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
แค่โทรไปหาประธานหม่า ก็พอ?
วิธีนี้พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน พูดตามตรง วิธีนี้มีประสิทธิภาพกว่าการจ่ายเงินเยอะมาก แถมยังรวดเร็วกว่ามาก และอาจแก้ปัญหาจากต้นตอได้เลย
ใครๆ ก็รู้ว่า ประธานหม่า คือใคร – เขาคือ ซีอีโอของ Penguin Group!
ถ้าเขาลงมือจัดการเอง มีหรือที่เรื่องจะไม่จบ?!
แต่ปัญหาคือ ใครกันที่มีคุณสมบัติพอจะโทรหา ประธานหม่า?
ต่อให้ใครมีเบอร์ของเขา หรือรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่ ประธานหม่า จะยอมให้ความช่วยเหลือจริงๆ น่ะเหรอ?!
“คุณชายเย่... ไม่สิ คุณเย่ คุณรู้จัก ประธานหม่า จริงๆ เหรอ? และที่ว่า ประธานหม่า... นี่หมายถึง ซีอีโอของ Penguin Group จริงๆ ใช่ไหม?”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ รีบถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ตอนนี้เขาเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘คุณชายเย่’ มาเป็น ‘คุณเย่’ เพื่อแสดงความเคารพมากขึ้น
“แน่นอนสิ เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว”
เย่เฉิน พยักหน้า
พวกเขารู้จักกันมาได้สักพักแล้ว
“คุณเป็นเพื่อนกับประธานหม่า ซีอีโอของ Penguin Group จริงๆ...!”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เย่เฉิน คนนี้รู้จักกับบุคคลระดับสูงอย่าง ประธานหม่า ซีอีโอของ Penguin Group ได้อย่างไร?!
“แต่...แต่ คุณเย่ คุณแน่ใจได้อย่างไรว่า ประธานหม่า จะช่วย?”
เขาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“แน่ใจสิ”
เย่เฉิน ตอบอย่างมั่นใจ
ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ เช่น ให้ ประธานหม่า ช่วยเล่นงานตระกูลเย่ที่ปักกิ่ง หรือให้ช่วยซื้อกิจการ Porsche Group ..Penguin Group คงไม่ยอมเสี่ยงแน่นอน
ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้พวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ได้มีผลประโยชน์ร่วมกันขนาดนั้น แต่เรื่องของบริษัท หัวจาง กรุ๊ปนั้น มันก็แค่บริษัทเล็กๆ ที่ Penguin Group ลงทุนไว้ ประธานหม่า แค่พูดประโยคเดียวก็จัดการได้แล้ว
เรื่องมันง่ายขนาดนี้ มีหรือที่ ประธานหม่า จะปฏิเสธ?
เมื่อได้ยินคำตอบอันหนักแน่นถึงสองครั้ง ทุกคน โดยเฉพาะพ่อลูกตระกูลหยางถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
พวกเขาช็อกไปหมดแล้ว!!!
เย่เฉิน คนนี้เป็นใครกันแน่?!
เขาถึงกลับเป็นเพื่อนกับ ประธานหม่า ซีอีโอของ Penguin Group แถมยังแค่เอ่ยปาก ประธานหม่า ก็จะช่วยเหลือทันที ภูมิหลังของ เย่เฉิน คนนี้ต้องมีอิทธิพลขนาดไหนกันถึงทำสิ่งนี้ได้?!
บุตรชายคนรองของ หยาง ซานเหอ ถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เขาไม่กล้าสบตา เย่เฉิน เลยด้วยซ้ำ
“คุณเย่ น่านับถือจริงๆ! แก้วนี้ผมขอดื่มอวยพรให้กับคุณ!!!”
บุตรชายคนโตของ หยาง ซานเหอ หลังจากทราบว่าตัวตน และภูมิหลังของ เย่เฉิน นั้นน่าสะพรึงกลัวมาก เขาจึงรีบลุกขึ้น ยกแก้วไวน์เดินมาอย่างนอบน้อม และยกขึ้นเพื่อขอชนแก้วกับ เย่เฉิน ตอนนี้เขายอมศิโรราบอย่างสิ้นเชิง!
“ผู้เฒ่าหยาง เรื่องมันเคลียร์แล้ว ท่านยังคิดว่าจะแบ่งกำไร 60:40 อีกงั้นเหรอ?”
เย่เฉิน มองไปที่ หยาง ซานเหอ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง
หยาง ซานเหอ ที่สบเข้ากับสายตานั้นถึงกับสะดุ้งเฮือก หยาง ซานเหอ ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว รีบลุกขึ้นทันที!