กลืนกิน

“ถิงถิงระวัง!!” หลินฮันร้องตะโกนพร้อมกับรีบเร่งเคลื่อนกายเข้าไปหาร่างของบุตรสาวอย่างรวดเร็ว ความเร็วของหลินฮันในยามนี้นั้น ใกล้เคียงกับการแหวกมิติของต้าเซิ่นเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนจักช้าไปก้าวหนึ่ง

จิตวิญญาณของเทพปีศาจแห่งขุมนรกได้พุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของถิงถิงโดยพลัน ถึงแม้หลินหงจักใช้ร่างกายอันเล็กกระทัดรัดของของตนป้องกันแม่หนูน้อยไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ก็มิอาจต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

“ท่านพ่อ” ถิงถิงกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาแล้วทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

“ถิงถิง” หลินฮันกล่าวร้องพร้อมกับโอบอุ้มร่างของบุตรสาวตนเองขึ้นมาโดยพลัน

หลังจากเทพปีศาจแห่งขุนนรกภายในหว่างคิ้วซึ่งเป็นที่สถิตของจิตดวงวิญญาณของถิงถิง มันก็ได้พบกับบรรยากาศอันแปลกประหลาด รอบๆตัวมืดมิดจนมิอาจมองเห็นสิ่งใด เมื่อเหนือขึ้นไปด้านบนกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงดาราระยิบระยับแผ่กลิ่นอายแห่งบรรพกาลอันน่าเกรงขามออกมา

ทันใดนั้น ดาราสีแดงฉานดวงหนึ่งพุ่งลงมาด้วยความรวดเร็ว เทพปีศาจแห่งขุมนรกตั้งท่าจะขยับร่างหนีออกไปแต่ก็มิอาจขยับเขยื้อนราวกับถูกบางอย่างดึงรั้งเอาไว้

ดวงดาราสีแดงดั่งโลหิตโฉบเฉี่ยวไปทั่วร่างจิตวิญญาณของเทพปีศาจแห่งขุมนรกดั่งพานพบอาหารอันแสนโอชะ

“ปล่อยข้า ไม่นะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ อ้ากกก!!” เทพปีศาจแห่งขุมนรกร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างจิตวิญญาณของมันค่อยๆถูกกลืนกินไปทีละน้อย จนในที่สุดเทพปีศาจแห่งความตายก็ได้หายไปจากโลกนี้โดยสมบูรณ์

ทันใดนั้นดวงดาราสีแดงพลันส่องแสงสว่างเจิดจ้า สัญลักษณ์วงกลมที่มีดาว 5 แฉกอยู่ด้านในปรากฎขึ้นมาบริเวณหว่างคิ้วของถิงถิงโดยพลัน

“นี่มันหมายความว่าเช่นไร” หลินฮันอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อมองเห็นสัญลักษณ์บนหน้าผากของถิงถิง

“ทะทะเทพดาราล้างสวรรค์” หลินหงกล่าวขึ้นมาด้วยความมิอยากจักเชื่อ ตัวตนอันยิ่งใหญ่ในตำนาน เหตุใดจึงมาปรากฏในร่างมนุษย์เช่นนี้ได้กัน

“เจ้ารู้อันใดรึ” หลินฮันกล่าวถามผ่านพันธะสัญญาจิตวิญญาณทันที

“สัญลักษณ์ดาว 5 แฉก เช่นนี้เป็นสัญลักษณ์หนึ่งเดียวของเทพดาราล้างสวรรค์ขอรับ ในบันทึกโบราณกล่าวเอาไว้ว่า เทพดาราล้างสวรรค์เป็นหนึ่งในสี่ของเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด มีพลังเทียบเคียงกับเทพผู้สร้างสรรพสิ่ง เทพแห่งความโกลาหลและเทพแห่งบรรพกาล ยามนี้จิตวิญญาณของเจ้าเทพปีศาจแห่งขุมนรกคงจบสิ้นไปแล้วขอรับ” หลินหงกล่าว

“นับตั้งแต่ถิงถิงลืมตาขึ้นมาดูโลก นางก็มีสายเลือดของเทพดาราล้างสวรรค์และเทพบรรพกาลของข้าแล้ว” หลินฮันกล่าว

หลินหงที่ได้ยินดังนั้นถึงกับตกตะลึง เป็นไปได้เช่นไร พลังของ 2 เทพผู้ยิ่งใหญ่ ใยจึงมาปรากฎในร่างกายน้อยๆของนางได้ หากมีเพียงสายเลือดแห่งเทพบรรพกาลจอมกะล่อนเหมือนดังนายท่านก็คงมิแปลกอันใด แต่ว่าสายโลหิตเทพดาราล้างสวรรค์ใยจึงมาสถิตอยู่ในกายนางได้ เรื่องนี้มิใช่ธรรมดาเสียแล้ว

ทันใดนั้นสัญลักษณ์ดาว 5 แฉกบริเวณหน้าผากของแม่หนูน้อยก็ได้จางหายไป นางค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา

“ท่านพ่อ” ถิงถิงกล่าวเสียงเบา

“พ่ออยู่กับเจ้าแล้ว รู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือไม่” หลินฮันกล่าวพร้อมกับลูบศีรษะถิงถิงอย่างอ่อนโยน

“ไม่เจ้าค่ะ ถิงถิงไม่ได้เป็นอันใด” ถิงถิงกล่าวจบนางขยับร่างขึ้นมายืนโดยพลัน

“สบายตัวจัง” ถิงถิงกล่าวออกมาด้วยใบหน้าอันสดชื่น มิทราบว่าเพราะเหตุใดหลังจากนางตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายเหมือนขนขกที่ปลิวอยู่กลางอากาศ แม่หนูน้อยลองปล่อยหมัดออกไปเบื้องหน้า ทันใดนั้น

เบิม! เบิม! เบิม! เบิม!เบิม! เบิม!............

เสียงระเบิดดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พื้นดินกลายเป็นหลุมเป็นบ่อ ลาวาสีแดงส้มไหลทะงลักออกมาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก้อนหินสีเขียวผุดขึ้นมาจากพื้นดินดั่งเห็ดเผาะ

“มรกตหวนชีวี” หลินฮันและหลินหงกล่าวขึ้นมาพร้อมกัน หลินฮันทะยานร่างไปเก็บก้อนสีเขียวเหล่านั้นเข้าสู่แหวนมิติของตนทันที

“เอ๊ะ! ทำไมพลังของถิงถิงถึงเพิ่มขึ้นละ” ถิงถิงกล่าวขึ้นมาด้วยความสงสัย ยามนี้นั้นพลังของนางที่เคยอยู่ระดับราชัน ได้ทะยานขึ้นระดับสู่เทวะขั้น 1 แล้ว

หลินฮันเปิดสถานะของถิงถิงดูในทันที

หลินเจิ้งถิง

พรสวรรค์: 5 ดาว

พลังบ่มเพาะ: สู่เทวะขั้น 1

สายเลือด: เทพแห่งบรรพกาล(หลับไหล), เทพดาราล้างสวรรค์(การตื่น 30%)

“เกิดอันใดขึ้นกันแน่ เหตุใดสายเลือดเทพดาราล้างสวรรค์ของถิงถิงจึงตื่นขึ้นมาได้กัน” หลินฮันกล่าวพึมพำ

“โฮกๆ ฮ้าวๆ..”

“นั่นเสียงอันใดกันเจ้าคะ” แม่หนูน้อยกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“พวกเราไปดูกัน” หลินฮันกล่าวจบพลันจับมือของถิงถิงทะยานร่างเข้าหาเสียงคำรามนั้นทันที

ไม่นานทั้งสองก็ได้พบกับภูเขากลมยาวลูกหนึ่ง ด้านในล้วนแล้วแต่เป็นห้องขังเหล่าสัตว์เทวะทั้งหลาย สัตว์เทวะเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ถูกโซ่ตรวจสีดำขึงไว้บริเวณลำคอ ดิ้นทุรนทุรายอย่างเอาเป็นเอาตาย บางตัวถึงกับนอนแน่นิ่งมิไหวติง

“พวกเจ้าใยจึง...” หลินหงพยายามเค้นเสียงอันน้อยนิดออกมาอย่างยากลำบาก

“ท่านพ่อบุญธรรมขอรับ ช่วยข้าด้วย โฮกโฮกๆ” หมาป่าตัวสีดำที่หลินฮันเคยพบเมื่อครั้งก่อนกล่าวพร้อมกับส่งเสียงราวกับจะขาดใจตายเดี๋ยวนั้นออกมา

“ท่านจอมราชันช่วยพวกเราด้วย”

“โปรดช่วยข้าด้วยเถิดท่านจอมราชันได้” เหล่าสัตว์เทวะทั้งหลายที่อยู่ในกรงขังกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันทรมานยิ่ง...

วันนี้มาช้าต้องขอโทษด้วยนะขอรับ มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย *-*