บทที่ 210-212(ฟรี)
บทที่ 210 ในที่สุดฉันก็รู้สึกประสบความสำเร็จ
ฉางอันมองออกไปข้างนอก เขารู้สึกได้แล้วว่าผู้นำปีศาจพวกนี้มาถึงที่นี่แล้ว หมิงเยว่ก็ฉลาดและเก่งมาก เธอก็รู้สึกได้ว่าผู้นำปีศาจพวกนี้มาถึงที่นี่แล้ว
"พวกนี้มาซะที ข้าเห็นฝ่าบาทรอจนร้อนใจ พวกมันมาช้าจริงๆ"
"พวกมันไม่ได้ซ่อนตัว ดูท่าคงรู้แผนของพวกเราแล้ว เป็นเช่นนี้ พวกมันก็ไม่ต้องแอบๆ ซ่อนๆ แล้ว เดินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้งเลยดีกว่า"
แม้ตอนนี้ฉางอันและหมิงเยว่จะอยู่ในห้อง แต่พวกเขารู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้างนอกอย่างชัดเจน
ผู้นำปีศาจพวกนี้ก็รู้ว่าฉางอันวางกับดักไว้ที่นี่ จึงไม่ซ่อนร่องรอยอีกต่อไป เดินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง
"มนุษย์ ได้ยินมานานว่าเจ้าเก่งกาจมาก วันนี้เห็นแล้วว่าแตกต่างจริงๆ ไม่ทราบว่าพวกเรามาที่นี่อย่างลับๆ เจ้ารู้ได้อย่างไร?"
"หรือว่ามีข่าวรั่วจากพวกเรา? แต่ไม่น่าเป็นไปได้ พวกเราไม่เคยแยกจากกันเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการเปิดเผยข่าว"
ผู้นำปีศาจพวกนี้เดินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง เพราะพวกมันรู้ว่าฉางอันกล้าอยู่ที่นี่คนเดียว ย่อมมีที่พึ่ง และพวกมันหลายคนมั่นใจว่าคนมากย่อมมีพลังมาก อีกทั้งแต่ละคนล้วนมีความสามารถ จึงไม่หวาดกลัว เดิมทีเป็นการลอบสังหารแบบแอบๆ ไม่นึกว่าคราวนี้จะกลายเป็นการต่อสู้อย่างเปิดเผย
ได้ยินพวกมันพูดเช่นนั้น ฉางอันไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ เพราะการที่ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้รวมตัวกันนั้นยากจริงๆ
"พวกเจ้าแต่ละคนล้วนเป็นผู้ครองอำนาจในแดนของตน คราวนี้กลับมารวมตัวกันอย่างหาได้ยาก และมาเพราะข้า ดูท่าหน้าตาข้าใหญ่โตจริงๆ"
ตอนนี้ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้มาถึงลานบ้านแล้ว ฉางอันและหมิงเยว่ก็เดินออกมา ลานบ้านนี้กว้างขวางมาก แต่หากพวกเขาลงมือที่นี่ จะทำลายที่นี่ในพริบตา เพราะความสามารถของพวกเขาล้วนแข็งแกร่งมาก
หากต่อสู้จริงๆ ฉางอันจะเลือกต่อสู้บนท้องฟ้า เพราะสนามรบที่นั่นกว้างกว่า และจะไม่ทำลายข้าวของพวกนี้ เพราะนี่คือบ้านเกิดของเขา หากเสียหาย ภายหลังยังต้องซ่อมแซม
ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้มองฉางอัน พวกมันเพิ่งเห็นเขาครั้งแรก เห็นได้ว่าฉางอันแข็งแกร่งมาก จากบุคลิกของฉางอันก็รู้สึกได้ว่ามีลักษณะผู้นำจริงๆ
"เจ้าส่งผู้ใต้บังคับบัญชาออกไปหมด เหลือแต่พวกเจ้าสองคน ดูท่าพวกเจ้าต้องมีกระบวนท่าร้ายกาจอะไรสักอย่าง ไม่งั้นพวกเจ้าคงไม่ทำผิดพลาดขั้นพื้นฐานเช่นนี้"
"ฮ่าๆๆๆ ไม่นึกว่าเจ้าจะฉลาดนัก จริงๆ แล้วพวกเราสองคนจัดการพวกเจ้าก็พอแล้ว คนอื่นอยู่ที่นี่ สู้ไปแนวหน้าไม่ดีกว่าหรือ เจ้าว่าจริงไหม?"
"อีกอย่าง พวกเจ้าหลายคนยังกล้าบุกเข้ารังของข้าตัวเดียว ทำไมข้าจะไม่กล้ารับมือพวกเจ้าคนเดียวล่ะ? ใครจะเก่งกว่ากัน เดี๋ยวก็รู้"
"แต่พวกเจ้าเป็นผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึก ต้องเก่งกาจมากแน่ ไม่งั้นคงไม่กล้าเอาแค่ไม่กี่คนมาลอบสังหารข้า"
จริงๆ แล้วผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้ค่อนข้างหยิ่งในตัวเอง
บทที่ 211 เจ้าเหนือหัวของฝ่ายหนึ่ง
เพราะผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้ ล้วนเป็นผู้ครองอำนาจในแดนของตน ได้ยินฉางอันพูดเช่นนั้น พวกมันจึงหัวเราะร่า พวกมันหยิ่งจองหองมาเป็นปกติ ปกติไม่มีคู่ต่อสู้ จึงไม่ได้ใส่ใจ
ในดินแดนของพวกมัน อาจกล่าวได้ว่าพวกมันคือสวรรค์ พวกมันคือแผ่นดิน พวกมันพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง มีเพียงที่ต่อหน้าสังฆราชปีศาจเท่านั้น ที่ยังต้องเชื่อฟังคำสั่งของสังฆราช
บัดนี้สังฆราชปีศาจให้พวกมันมาจัดการฉางอัน นี่เป็นเกียรติและเป็นโอกาสของพวกมัน เพียงแสดงผลงานได้ดี อำนาจของพวกมันก็จะค่อยๆ ขยาย ตอนนั้นพวกมันจะยิ่งร้ายกาจ
"ตอนนี้ข้ายิ่งเข้าใจว่าทำไมสังฆราชส่งพวกเรามาพร้อมกัน เจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากเย็นจริงๆ ไม่เพียงวรยุทธ์เก่งกาจ ปากก็เก่งกว่า เดี๋ยวจะให้เจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของพวกเราหลายคนร่วมมือกัน เพราะพวกเราล้วนเป็นราชาในแดนของตน พวกเราร่วมมือกันเป็นครั้งแรก เชื่อว่าแม้เจ้าตาย ก็จะเป็นเกียรติอย่างยิ่ง"
หมิงเยว่ได้ยินพวกมันพูดเช่นนั้น จึงยิ้มเย็น พวกนี้ไม่รู้จักความเป็นความตาย เดี๋ยวเธอจะปลดปล่อยวิชาร้ายกาจ ขังพวกมันทั้งหมดไว้ ฉางอันจะได้ฉวยโอกาสสังหาร
"ข้าว่าพวกเจ้าโอ้อวดเกินไปแล้ว มีชีวิตที่ดีอยู่แล้วไม่อยู่ดี กลับวิ่งมาหาความตายที่นี่ เมื่อพวกเจ้าอยากตายนัก เดี๋ยวข้าจะสนองให้ ให้พวกเจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของผู้แข็งแกร่งมนุษย์"
ผู้นำปีศาจพวกนี้ได้ยินหมิงเยว่พูด จึงมองไปที่เธอ เห็นว่าหมิงเยว่สวยงามมาก แม้ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่ผู้นำปีศาจพวกนี้ก็เห็นว่าหมิงเยว่น่ารักมาก เพียงแต่ตอนนี้พวกมันเป็นศัตรูกัน แต่การชื่นชมสตรีงามเป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง
"คนนี้ไม่เลว คงเป็นนักบวชเทพจันทราหมิงเยว่ที่เล่าลือกันสินะ? ดูท่าเจ้าเก่งกาจจริงๆ ดูผิวพรรณขาวเนียน ต้องปฏิบัติดีๆ นะ"
ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้แต่เดิมก็มีใจคิดร้ายกับหมิงเยว่ บัดนี้เห็นว่าหมิงเยว่น่ารักและสวยงามมาก จึงเกิดความคิดชั่วอีก ทำให้หมิงเยว่ยิ่งโกรธ แต่เดิมก็คิดจะสั่งสอนพวกมันดีๆ ไม่นึกว่าพวกนี้จะมาส่งตัวเอง
คราวนี้ ไม่ว่าอย่างไรต้องให้พวกมันรู้ถึงความร้ายกาจของตน มิฉะนั้นคราวหน้า ใครๆ ก็จะคิดถึงตน แล้วตนจะไม่มีวันสงบสุขหรือ?
ในฐานะผู้แข็งแกร่ง หมิงเยว่ก็เก่งกาจมาก เธอไม่อาจให้ปีศาจพวกนี้คิดรังแกตนได้ ต้องให้ปีศาจพวกนี้รู้ถึงความร้ายกาจของตน ต่อไปพวกมันจะได้ไม่กล้ามาจัดการตนตามใจชอบ
ความคิดของหมิงเยว่ก็ตรงกับความคิดของฉางอัน เพราะฉางอันในฐานะผู้แข็งแกร่งมนุษย์ ไม่อาจถูกผู้อื่นโจมตีอยู่เรื่อย ซึ่งจะทำให้เขาไม่สบายใจ จึงต้องให้คนพวกนี้รู้ถึงความร้ายกาจของตน ไม่กล้ามาง่ายๆ จึงจะรับประกันความปลอดภัยของตนได้
ขณะเดียวกันก็ทำให้ปีศาจแห่งห้วงลึกรู้ถึงความร้ายกาจของตน จะไม่กล้าเสี่ยงง่ายๆ ซึ่งจะช่วยลดการสูญเสียของมนุษย์ และยับยั้งก้าวการขยายอาณาเขตของปีศาจแห่งห้วงลึก นี่เป็นการได้ประโยชน์สองต่อ ฉางอันจึงต้องฉวยโอกาสนี้
บทที่ 212 เมื่อคุณอยู่ที่นี่ ปล่อยพวกมันทั้งหมดเป็นหน้าที่ของฉัน
ต้องสั่งสอนผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้ให้รู้ถึงความร้ายกาจ ฉางอันและหมิงเยว่ไม่ได้รีบลงมือ เพราะตอนนี้ความได้เปรียบทั้งหมดอยู่ในมือของพวกเขาสองคน เพราะที่นี่ได้เปรียบทั้งจังหวะ ภูมิประเทศ และกำลังคน การจัดการผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้ยังมีความมั่นใจอยู่บ้าง
ส่วนผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้กลับประมาทไป แม้พวกมันจะรู้ว่าฉางอันและหมิงเยว่เก่งกาจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะพวกมันมีจำนวนมาก คิดว่าจัดการฉางอันได้ง่าย นี่เป็นเพียงความคิดของพวกมัน จริงๆ แล้วความคิดพวกมันผิด เพราะฉางอันเก่งกาจมาก
การที่สามารถเป็นผู้นำมนุษย์ได้ ก็เห็นได้ว่าความสามารถของฉางอันร้ายกาจเพียงใด เพียงแต่ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้ไม่รู้ จึงประมาทศัตรู แม้พวกมันจะระวังตัวเต็มที่ก็ไม่แน่ว่าจะสู้ฉางอันได้ เพราะฉางอันเก่งกาจมาก
คราวที่แล้วที่ต่อสู้กับผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกตนนั้น เขาไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ ก็เพื่อให้ผู้นำปีศาจตนนั้นเข้าใจผิดคิดว่าความสามารถของตนธรรมดา จะได้ดึงดูดยอดฝีมือมาอีก แล้วค่อยกำจัด จะได้โจมตีกำลังของปีศาจแห่งห้วงลึกอย่างหนัก
บัดนี้ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกมาหลายตน พอดีสมใจฉางอัน ต้องกำจัดพวกมันให้หมด จึงจะทำให้สังฆราชปีศาจแห่งห้วงลึกรู้ถึงความร้ายกาจของตน
เมื่อพวกมันไม่รีบลงมือ ฉางอันก็สบายใจ ถือโอกาสสังเกตความสามารถของคนพวกนี้ดี เดี๋ยวจะได้ทุ่มเทเต็มที่กำจัดพวกมัน
"ข้าเห็นพวกเจ้าแม้จะเป็นผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึก แต่คงไม่ง่ายเลย เพราะตำแหน่งนี้มีคนหมายตามาก พวกเจ้าทำได้ถึงตำแหน่งนี้ก็มีความสามารถอยู่ ไม่สู้ยอมจำนนต่อข้า ข้าจะให้ตำแหน่งและยศศักดิ์พวกเจ้า"
ได้ยินฉางอันพูดเช่นนั้น ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้หัวเราะร่า พวกมันสามารถเป็นผู้ปกครองในแดนของตน ล้วนเป็นจิ้งจอกแก่พันปี ไม่มีทางถูกฉางอันพูดไม่กี่คำหลอกได้
เพราะพวกมันแต่ละตนฝึกฝนมาหลายปี จึงไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้ คนที่มาพร้อมกับพวกมันส่วนใหญ่ตายบ้างบาดเจ็บบ้าง เหลือไม่กี่ตนแล้ว มิฉะนั้นพวกมันก็คงไม่ได้เป็นผู้นำผู้สูงส่ง
ผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกมีความสำเร็จเช่นทุกวันนี้ ขาดความคิดอันเฉียบคมและความสามารถในการตัดสินใจไม่ได้ พวกมันได้ยินฉางอันพูดเช่นนั้น ก็รู้ว่าฉางอันกำลังเย้ยหยันตน
"จักรพรรดิมนุษย์ ข้าว่าเจ้าน่าสนใจดี ไม่นึกว่าเจ้าจะพูดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ เจ้าก็รู้ว่าพวกเราสองฝ่ายเป็นศัตรูกัน ไม่มีทางยอมจำนนต่อเจ้า วันนี้เป็นวันตายของเจ้า เจ้าไม่ต้องคิดจะซื้อใจพวกเรา แม้ให้ผลประโยชน์มากมายเพียงใด สุดท้ายเจ้าก็ต้องตาย"
จริงๆ แล้วฉางอันก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้น คนพวกนี้ในสายตาเขาไม่มีความหมายอะไร หลังจากสังเกตอย่างละเอียดเมื่อครู่ ฉางอันรู้ว่าพวกนี้แม้จะร่วมมือกันก็ไม่แน่ว่าจะสู้ตนได้
บวกกับหมิงเยว่คอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ เชื่อว่ากำจัดคนพวกนี้คงง่าย เขาจึงมีอารมณ์เย้ยหยันผู้นำปีศาจแห่งห้วงลึกพวกนี้
"ข้ารู้สึกน่าเสียดายแทนพวกเจ้า เป็นราชาในแดนของตนก็ไม่ง่ายนัก บัดนี้มาหาความตายที่นี่ คิดดูแล้วช่างน่าเสียดายจริงๆ"