บทที่ 18 ร้านค้าเวทมนตร์(ฟรี)

บทที่ 18 ร้านค้าเวทมนตร์(ฟรี)

เอโดมากระซิบกระซาบข้างหูเคน

หลังจากบอกข้อมูลลับเล็กๆ น้อยๆ แล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มนินทาเรื่องอื่นๆ

ตอนนี้เอโดมาไม่สนใจแล้วว่าเคนจะอยากฟังหรือไม่ เธอพูดต่อไปเรื่อยๆ

"คุณรู้มั้ย เมื่อกี้ชาคีกลับมาส่งรายงานเก็บเข้าแฟ้ม อ๋อ ใช่แล้ว คุณรู้จักชาคีมั้ย"

เธอเอียงหัว ดวงตากลมโตจ้องมองเคนขณะถาม

เคนถอนหายใจ ใช้สายตาเรียบเฉยสบตากับเธอ มุมปากยังคงยิ้มน้อยๆ

เห็นเคนไม่ตอบ แต่จ้องมองเธออย่างนั้น เอโดมาดูเหมือนจะอ่านสีหน้าของเขาออก ว่าเป็นสีหน้าเอ็นดูคนโง่

เธอเคาะหัวตัวเองเบาๆ พูดอย่างเขินๆ ว่า "อ๋อ ใช่สิ คุณจะไปรู้จักชาคีได้ยังไงกัน ฮ่าๆ"

"เอ่อ เราคุยถึงไหนแล้วนะ" เอโดมาลูบเขาแกะที่ม้วนลงมาบนหัว ถามอย่างเก้อเขิน

"ส่งรายงานกลับมา!" เคนตอบอย่างจนใจ

สมองของเธอเชื่อมต่อกันอีกครั้ง "อ๋อ ใช่ๆ"

"ชาคีบอกว่าดันเจี้ยนระดับทองแดงใหม่นั่นถูกคนโชคดีเคลียร์ในครั้งเดียว ได้ยินว่าเป็นการสำรวจดันเจี้ยนครั้งแรกด้วย พวกเขาบอกว่าตอนนั้นเตรียมจะเข้าไปเก็บศพกันแล้ว"

"แต่คนคนนั้นกลับเคลียร์มันได้เลย เขาเป็นแค่คนธรรมดานะ คนธรรมดาเคลียร์ดันเจี้ยนระดับทองแดงที่มีเครื่องหมายสีแดงในครั้งเดียว" เสียงของเอโดมาดังขึ้นทันที คนรอบข้างหันมามองเธอกันหมด

เธอยิ้มแหยๆ ให้คนรอบข้าง แล้วพูดเสียงเบาต่อ "ได้ยินว่าหลังจากนั้นคนคนนั้นถูกผู้ช่วยนันโดส่งตัวมาที่นี่ คุณรู้ใช่มั้ยว่าคนคนนั้นเป็นใคร"

ดวงตาของเธอจ้องมองเคนไม่วางตา ราวกับจะชี้นิ้วไปที่หัวเขาแล้วบอกว่า 'ก็คุณนั่นแหละ'

"อืม"

เคนเห็นสีหน้าของเธอ จึงอืมออกมาอย่างจนใจ

"อืม แปลว่าคุณยอมรับใช่มั้ย ว่าคุณคือคนคนนั้น"

เธอรีบพูด กลัวว่าเคนจะโกหกเธอ

เคนยอมแพ้ พูดอย่างจนใจว่า "ใช่ คนคนนั้นคือฉันเอง"

เอโดมาเอามือปิดปากตัวเอง ใช้วิธีนี้ปิดผนึกลำคอที่อยากจะกรีดร้องของตัวเองอย่างแข็งขัน

"อึมๆ อือๆ"

อยากจะพูดแต่ก็เอามือปิดปากตัวเอง ได้แต่ส่งเสียงอือๆ อาๆ แสดงความรู้สึก

เคนยื่นมือลูบหัวเธอเบาๆ แล้วแตะเขาแกะของเธอ

แข็งๆ ไม่ค่อยหยาบ

เขาอยากจะหาโอกาสลูบเขานี่มานานแล้ว ถ้าไม่กลัวถูกหน่วยลาดตระเวนจับ

"ไม่ต้องตื่นเต้น สงบสติอารมณ์หน่อย"

เอโดมาหายใจลึกๆ หลายครั้ง ยกมือปัดหน้าอกแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์

ดวงตาคู่นั้นก็ปัดไปพร้อมกับมือ มือใหญ่จังเลย เอ๊ะ ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเสื้อขาวจังเลย

สาวแกะภูเขาอยู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ มองเคนอย่างเฉียบคม

ตอนนี้เคนมีสีหน้างุนงงพูดกับเธอว่า "ก็แค่วีรบุรุษแห่งหมอกเท่านั้นเอง ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ตื่นเต้นสิ" เธอมีสีหน้าตื่นเต้น ลืมความคิดเมื่อครู่ไปหมดแล้ว "นั่นมันวีรบุรุษแห่งหมอกนะ ฉันยังไม่เคยเห็นของจริงเลย"

"ตอนฉันยังเด็ก แม่มักจะเล่านิทานเกี่ยวกับวีรบุรุษแห่งหมอกให้ฟัง"

"ดังนั้นขอดูหน่อยได้มั้ย สิ่งนั้นน่ะ สิ่งที่มีเฉพาะวีรบุรุษน่ะ" เธอประสานมือ เอามือกุมคางตัวเอง เบิกตากว้างเป็นประกายดาวแห่งความชื่นชม แสดงความขอร้อง

ความหยิ่งในใจเคนพุ่งสูงขึ้น เขาเปิดเสื้อคลุมเผยให้เห็นตราสัญลักษณ์บนเสื้อชั้นใน

ร่างที่กำลังขอร้องก้มตัวลงทันที ใบหน้าเกือบจะแนบชิดอกเคน

จากนั้นใบหน้าก็เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เห็นว่านายเกือบจะแนบตัวมาทั้งตัวแล้ว เคนจึงตบท้ายทอยเธอไปทีหนึ่ง

"โอ๊ย" 〒▽〒

ลูบหัวแล้วยืดตัวขึ้น

"ดูเรียบร้อยแล้วนะ"

"ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน" เคนไม่ให้โอกาส โบกมือแล้ววิ่งไปทางร้านค้าเวทมนตร์

แม้เอโดมาจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้พยายามกักตัวเคนไว้ เธอยืนเขย่งปลายเท้าโบกมือให้เงาของเคนที่กำลังจากไปพลางร้องตะโกนว่า "แล้วเจอกันนะ เคน"

การเป็นวีรบุรุษแห่งหมอกไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไร โลกนี้มีวีรบุรุษเกิดขึ้นทุกๆ ไม่กี่ปี

ไม่มีใครกล้าทำร้ายวีรบุรุษแห่งโลก นั่นเป็นการกระทำที่ไม่คุ้มค่า

ตราสัญลักษณ์เป็นเพียงหลักฐานที่แสดงถึงอนาคตอันสดใส

เคนมาถึงบริเวณเคาน์เตอร์ด้านหน้า

เขาเดินเข้าไปในร้านค้าเวทมนตร์ บนผนังเต็มไปด้วยของวิเศษที่ใช้โชว์ มีโล่กลมสีทองขนาดเล็ก เสื้อคลุมที่พลิ้วไหว ภาพวาดที่เคลื่อนไหวได้

ในตู้โชว์เต็มไปด้วยเครื่องประดับเวทมนตร์สวยงาม แหวนไพลิน สนับแขนประดับอัญมณี สร้อยคอหรูหรา

หลังเคาน์เตอร์มีร่างเล็กผอมสวมหมวกแหลมของพ่อมดและชุดคลุม กำลังฝังบางอย่างลงบนที่คาดศีรษะบนโต๊ะทำงาน ด้านหลังมีมือสีฟ้าอ่อนโปร่งแสงสองข้างช่วยเหลืออยู่

"ลูกค้าอย่าเพิ่งรีบ รอสักครู่นะครับ"

อนุภาคเวทมนตร์กำลังรวมตัวเข้าหาสิ่งของในมือของเขา เกิดคลื่นเล็กๆ แล้วหายไป

ดูท่าทางแล้วการฝังชิ้นงานนี้สำเร็จแล้ว

เจ้าของร้านโบกมือปัดเหงื่อบนหน้าผาก หันมาหาเคนแล้วถามว่า

"ลูกค้าต้องการอะไรครับ"

เคนเดินเข้าไปใกล้ ก่อนอื่นเขาหยิบดาบของหัวหน้ากองออกมาจากกระเป๋า

วางดาบไว้ตรงหน้าเจ้าของร้าน

มือผอมแห้งหยิบดาบมือเดียวขึ้นมาจากโต๊ะ ถือไว้ในมือพิจารณาอย่างละเอียด แล้วพูดว่า

"คุณภาพระดับทองแดง มีเวทมนตร์ความคม 400 ทองคำ ไม่ต่อราคา"

ราคานี้สูงกว่าที่เคนคาดไว้ เขาคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ตกลง"

เมื่อได้ยินคำตอบของเคน เจ้าของร้านหันหลังจะไปหยิบเงิน

"อย่าเพิ่งรีบสิ ผมยังมีของอีก"

ร่างผอมแห้งหันกลับมา รอคอยเงียบๆ

จากนั้นเคนหยิบเครื่องหมายมือสังหารที่ได้จากบอสในดันเจี้ยนออกมา ยื่นให้เจ้าของร้าน

เจ้าของร้านรับมาแล้วสวมแว่นขยายหนาๆ ที่อกเสื้อ ตรวจดูเครื่องหมายอย่างละเอียด

"โชคดีนะ หนุ่มน้อย นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นของแบบนี้" เขาถอดแว่นขยายออกแล้วประเมินว่า "เครื่องเรียนรู้ศิลปะการลอบสังหารของมือสังหารธรรมดาแห่งคณะละคร อัตราการดรอปต่ำ หายากในตลาด"

เขาคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ถ้าขายให้ฉัน ฉันให้ 1,350 ทองคำ ราคานี้สูงกว่าราคาตลาดนะ"

"อย่าเพิ่งรีบ" เคนยิ้มพูด "ผมยังมีของล้ำค่าอีกชิ้น ไม่ทราบว่าเจ้าของร้านสนใจมั้ย"

สายตาของเจ้าของร้านดูแปลกๆ คิดในใจว่า นี่นายเป็นแค่นักสำรวจระดับทองแดงตัวเล็กๆ จะมีของล้ำค่าอะไรได้

เขาจ้องมองเคนอยู่นาน แล้วสั่นหัวเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เคนเอาออกมาให้ดู

เคนหยิบอัญมณีออกมาจากอก กำไว้ในมือ ค่อยๆ เปิดมือให้เจ้าของร้านดู

ขณะที่มือของเคนเปิดออก สีหน้าของเจ้าของร้านเปลี่ยนจากงุนงงเป็นตกตะลึง

"เพิ่งได้ยินเมื่อเช้าว่าซากปรักหักพังของเส้นทางการค้าสลายตัวไป ไม่นึกว่าคนสุดท้ายที่เคลียร์ดันเจี้ยนจะเป็นนาย"

มองดูอายุของเคนที่ไม่มาก อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ "แม้ของชิ้นนี้จะหายาก แต่ที่ร้านของฉันให้ราคาตลาดกับนายไม่ได้

ถ้านายไม่รีบใช้เงิน ลองเอาไปประมูลที่งานประมูลอันรุ่งโรจน์อีก 2 เดือนข้างหน้าดูสิ ไปฝากประมูลล่วงหน้า 1 เดือน พวกเขาจะโฆษณาใหญ่โตแน่นอน ตอนนั้นราคาประมูลจะสูงกว่านี้"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเจ้าของร้าน เคนรู้สึกสนใจมาก เขาขอบคุณ "ขอบคุณมากครับที่บอกข้อมูลเหล่านี้"

เจ้าของร้านโบกมือ "ฉันเคยเป็นนักสำรวจมาก่อน เห็นนายแล้วอดนึกถึงอดีตไม่ได้"

"ยังต้องการความช่วยเหลืออะไรอีกมั้ย หนุ่มน้อย"

"คุณมีวัสดุเวทมนตร์ที่ดรอปจากดันเจี้ยนมั้ยครับ แบบนี้น่ะ" เคนหยิบความปรารถนาสีทองออกมาให้เจ้าของร้านดู

เจ้าของร้านดูแล้วพูดว่า "วัสดุเวทมนตร์แบบนี้มีออกมาจากเกือบทุกดันเจี้ยน ถือเป็นสินค้าที่ซื้อขายได้ง่าย มีการใช้งานสูงมาก"

จากนั้นชี้ไปที่ตู้สินค้าข้างๆ "อยู่ในนี้แหละ ราคาขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทมนตร์ข้างใน"

เคนหยิบอันที่มีปริมาณน้อย ราคา 210 ทองคำ

เขามาที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน เจ้าของร้านยื่นถุงเงินให้เคน "รวมทั้งหมด 1,510 ทองคำ"

เคนชั่งน้ำหนักดู เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา

เขาหยิบของแล้วกล่าวลาเจ้าของร้านก่อนออกไป