บทที่ 21 เข้าสู่ดันเจี้ยน(ฟรี)

บทที่ 21 เข้าสู่ดันเจี้ยน(ฟรี)

เมื่อเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม 'ฟันทองใหญ่' ที่นี่กลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมเหมือนโรงเตี๊ยมทั่วไป

นักสำรวจที่นี่นั่งอยู่ตามที่ของตน บ้างก็คุยกับเพื่อนข้างๆ บ้างก็กินข้าวเงียบๆ หรือทำธุระของตัวเอง แม้แต่เสียงคุยก็พยายามไม่รบกวนคนอื่น

การเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่มีอารยธรรมและเงียบสงบแบบนี้ทันที ทำให้เคนรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

เพิ่งจะนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์ ก็มีคนแคระสวมกางเกงมีสายโยง เปลือยอก ไม่มีผม แต่มีเคราสีส้ม เดินเข้ามา

เคราของเขาเห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลอย่างดี เป็นลักษณะเฉพาะของคนแคระ

เขากระโดดขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ คาบกล้องยาสูบที่มุมปาก แล้วพูดกับเคนด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "หนุ่มน้อย เชื่อว่านายก็คงเห็นแล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับคนที่ชอบส่งเสียงดัง ถ้าอยากได้ความคึกคัก ไปที่โรงเตี๊ยม 'ขลุ่ยใหญ่' ข้างหน้าจะดีกว่า"

"แน่นอนครับ ผมชอบความเงียบสงบที่นี่มาก เสียงดังเกินไปกลับทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด" เคนพูดปลอบใจ

"ฮ่าๆ งั้นก็ดีแล้ว" ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาเผยรอยยิ้ม อ้าปากเห็นฟันทองซี่หนึ่งทางด้านซ้าย

เขายื่นมือมาหาเคน "แนะนำตัวหน่อย เบอร์ตัน เบอร์ตัน เฟลมเบียร์ด เจ้าของโรงเตี๊ยมฟันทองใหญ่"

เคนยื่นมือไปจับ พูดว่า "เคน เคน ลาเฟรน นักสำรวจธรรมดาครับ"

"งั้น หนุ่มน้อย นายต้องการอะไรล่ะ"

"กินข้าวครับ มีอะไรแนะนำมั้ย" เคนเพิ่งมาถึง ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองแห่งราชสีห์มาก เกือบจะถึงขีดจำกัดสูงสุดของการส่งตัวแล้ว "แล้วก็ ถ้ายังมีห้องว่าง ขอห้องหนึ่งด้วยครับ"

"โฮ่โฮ่ เปิดโรงเตี๊ยมหน้าประตูดันเจี้ยน จะไม่มีห้องได้ยังไง" พูดจบเขาก็หยิบกุญแจสวยงามออกมาให้เคน แล้วพูดต่อ

"ส่วนอาหาร ฉันขอแนะนำเมนูพิเศษวันนี้ ขาวัวย่างสไตล์คนแคระ เพิ่งย่างเสร็จใหม่ๆ นายโชคดีจริงๆ นะ"

พูดจบ เขายังกะพริบตาให้เคนด้วย

เห็นเคนพยักหน้า เขาก็กระโดดลงจากม้านั่ง เข้าไปในครัวเพื่อเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้า

ไม่นาน

เขาก็กลับมา

เคนเริ่มแทะขาวัวทันที

เบอร์ตันที่อยู่ข้างๆ รินเหล้าให้ตัวเอง มองดูเคนแล้วพูดขึ้นมาว่า "นายเพิ่งเป็นนักสำรวจได้ไม่นานใช่มั้ย"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ" เคนหันมาถามอย่างแปลกใจ

"อย่างแรกคืออายุของนาย" เขาเขย่ากล้องยาสูบ "อย่างที่สอง ดูเหมือนนายจะไม่มีเพื่อนร่วมทีม"

เรื่องอายุเคนพอเข้าใจว่าทำไม เพราะในโลกนี้อายุต่ำสุดที่จะเป็นนักสำรวจได้คือ 16 ปี อายุไม่ถึง 16 เข้าดันเจี้ยนไม่ได้ ส่วนเคนเพิ่งอายุครบ 16 ปีเมื่อปีที่แล้ว ใกล้จะ 17 แล้ว

ดูก็รู้ว่าอายุน้อยมาก

แต่ทำไมไม่มีเพื่อนร่วมทีมถึงแปลก โลกนี้ไม่มีคนที่ทำงานคนเดียวเหรอ

"ทำไมไม่มีเพื่อนร่วมทีมถึงดูเหมือนมือใหม่ล่ะครับ ไม่มีคนที่ชอบทำงานคนเดียวหรอครับ" ไม่เข้าใจก็ถาม

คนแคระหัวเราะแล้วพูดว่า "นักสำรวจที่ไม่มีทีมนี่ยากมากนะ สภาพแวดล้อมในดันเจี้ยนทำให้มีมอนสเตอร์หลากหลาย ทั้งชีวิตอาจจะไม่ได้เห็นครบทุกตัว

ดันเจี้ยนแต่ละแบบก็ต้องการความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน ถึงแม้จะพัฒนาตัวเองรอบด้าน ก็ยังต้องเจอกับอุปสรรคที่เอาชนะยากอยู่ดี

ถ้าไม่มีทีมก็จะเดินหน้าลำบาก อย่างเช่นดันเจี้ยนที่นี่ 【สนามประลองแห่งผลึก】 มอนสเตอร์ 15 ชั้น คนเดียวจะฆ่าไปถึงเมื่อไหร่ ไม่มีประสิทธิภาพ ก็ไม่มีความหมาย ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"

"พูดแบบนั้นก็จริงนะครับ" เคนฟังที่เขาพูดมามากมาย จึงเห็นด้วย

คนแคระก้มหน้าเติมยาสูบในกล้อง ไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "วีรบุรุษทุกคนล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าของโลก ถ้าเป็นเพราะเหตุผลแปลกๆ ที่อยากเป็นคนทำงานคนเดียว

ก็จะเป็นการเสียเปล่าพรสวรรค์ที่หาได้ยาก และทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายที่ไม่จำเป็นด้วย"

พูดจบ คนแคระเบอร์ตันก็กระโดดลงจากม้านั่งกลับเข้าครัวไป

วีรบุรุษที่พูดถึงคือนักสำรวจหรือเปล่า หรือกำลังพูดถึงตัวเอง

แต่ที่แน่ๆ คือคนแคระคนนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ซ่อนความสามารถไว้

กินขาวัวที่เหลือเสร็จ เคนก็ขึ้นไปหาห้องของตัวเองบนชั้นบน

เพื่อนร่วมทีมสินะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแล้วกัน

ตอนนี้พักผ่อนให้สบายใจก่อนดีกว่า

วันรุ่งขึ้น

ที่ทางเข้าดันเจี้ยน

"คุณจะเข้าไปคนเดียวจริงๆ เหรอ ผมแนะนำว่าควรหาทีมก่อนนะครับ" เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลข้างประตูหินเห็นเคนจะเข้าไปคนเดียว จึงเตือนด้วยความหวังดี

"ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับ ผมแค่จะลองสำรวจชั้นแรกดูก่อน แล้วก็หาเพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ" เคนพูดอย่างจนใจ ไม่มีเพื่อนร่วมทีมก็ลำบากจริงๆ

เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลได้ยินเขาพูดแบบนั้นจึงเสนอว่า "งั้นคุณลองทิ้งข้อมูลพื้นฐานของคุณไว้มั้ยครับ เราจะติดประกาศไว้ที่บอร์ดหาเพื่อนร่วมทีม

บางทีพอคุณออกมา อาจจะมีคนมาหาคุณแล้วก็ได้ แน่นอนว่าเราจะคัดกรองนักสำรวจที่มีประวัติไม่ดีออกให้ครับ"

เคนคิดสักครู่ แบบนี้ก็ได้ จึงตอบว่า "ไม่มีปัญหาครับ ต้องกรอกข้อมูลอะไรบ้าง"

เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลหยิบแบบฟอร์มออกมาจากใต้โต๊ะ ยื่นให้เขา

มองดูคร่าวๆ

ชื่อ เพศ ความสามารถพิเศษคืออะไร สามารถรับบทบาทอะไรได้บ้าง และที่อยู่ติดต่อ

คิดสักครู่ แล้วเขียนลงไป

เคน เพศชาย ความสามารถพิเศษคือทักษะหลากหลายใช้งานได้กว้าง สามารถรับบทบาทดีลเลอร์ระยะไกล สอดแนม และซัพพอร์ตที่ไม่ใช่การเพิ่มพลัง

"งั้นขอให้คุณกลับมาอย่างปลอดภัยนะครับ ขอให้หมอกคุ้มครองคุณ" พูดจบก็เก็บแบบฟอร์มเข้าแฟ้ม

เดินเข้าไปในกระท่อมหินทางเข้า

มองจากข้างนอกกระท่อมหินนี้ดูไม่ใหญ่ แต่ที่จริงแล้วทั้งกระท่อมเป็นแค่ทางเข้าสู่ใต้ดิน

เดินลงบันไดไป พอเดินจนสุดบันได ด้านหน้าก็โล่งกว้างและสว่างขึ้นทันที

ห้องโถงกว้างใหญ่ นอกจากแท่นหินส่งตัวตรงกลางแล้ว ก็มีแต่โคมไฟส่องสว่าง

สองข้างของห้องโถงมีนักสำรวจบางคนนั่งอยู่กับพื้น ดูเหมือนกำลังพักก่อนจะเข้าไปต่อ

ข้างๆ หินส่งตัวมีทีมหนึ่งกำลังก้มหน้า หนึ่งในสมาชิกหญิงกำลังสะอื้นเบาๆ

คนรอบข้างเพียงแค่มองด้วยสายตาเวทนาแวบหนึ่ง แล้วก็กลับไปทำธุระของตัวเองต่อ

ถ้าตายในดันเจี้ยน แม้แต่ศพก็เอาออกมาไม่ได้ จะนอนตายอยู่ในดันเจี้ยนตลอดไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เคนเห็นเหตุการณ์แบบนี้ เขาอดรู้สึกเห็นใจไม่ได้ ในใจก็เกิดความระแวดระวังขึ้นมาเล็กน้อย

ดันเจี้ยนอันตรายจริงๆ แต่นั่นจะไม่ใช่อนาคตของฉัน

เคนค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนแท่นหิน แล้วหายไปในอากาศ

ความมืดและอาการมึนงงที่คุ้นเคย

ปรับสภาพบนแท่นลอยกลางหมู่ดาว แล้วเดินผ่านประตูหมอก

แสงไฟสลัวส่ายไหวในทางเดินแคบยาว ปลายทางเป็นลูกกรงเหล็กเป็นสนิม

เงาของเปลวไฟลอดผ่านลูกกรง ทอดยาวบนพื้นดูน่ากลัว

"สร้างเกราะ ชุดเกราะอัศวิน"

สิ่งแรกที่ทำเมื่อเข้าดันเจี้ยนคือสร้างเกราะ

ค่อยๆ เดินไปยังปลายทาง เมื่อเคนเข้าใกล้ลูกกรงมากขึ้น ลูกกรงเหล็กก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นพร้อมเสียงสั่นสะเทือน

ทันทีที่เดินออกจากทางเดินยาว เสียงเชียร์อย่างเกรียวกราวก็ดังขึ้นรอบด้าน

เคนระแวดระวังทันที มองไปรอบๆ สำรวจสภาพแวดล้อม

นี่เป็นสนามประลองคล้ายโรมันโบราณจริงๆ แต่มันใหญ่เกินไป

แค่สนามตรงหน้าก็ใหญ่เท่าสนามฟุตบอลสองสนาม รอบๆ มีอัฒจันทร์เป็นวงกลมซ้อนกันจากล่างขึ้นบน

บนอัฒจันทร์มีหมอกปกคลุมมองไม่ชัด เห็นแค่เงาร่างคนเคลื่อนไหว และเสียงคลื่นมนุษย์ดังมา

เสียงคลื่นมหึมานั้นดังต่อเนื่องเกือบหนึ่งนาที แม้จะหยุดลงแล้ว เสียงสะท้อนก็ยังก้องอยู่รอบด้าน

เมื่อรอบข้างเงียบสนิทลง พื้นดินก็สั่นสะเทือน

ตรงกลางสนามประลองเปิดเป็นหลุมใหญ่ขึ้นมา แสงสว่างสวยงามพุ่งออกมาจากหลุม

นาฬิกาทรายขนาดมหึมาโผล่ขึ้นมา เมื่อมันโผล่ขึ้นมา เคนจึงได้เห็นรูปร่างทั้งหมดของมัน

ทั้งตัวทำจากคริสตัลขัดเงา สะท้อนแสงรอบด้าน ทรายในภาชนะด้านล่างเรืองแสงอ่อนๆ ทั้งสองด้านมีระฆังทองคำใหญ่ ตรงกลางมีช่องทรายล้อมด้วยวงแหวนแสงสีขาว

นาฬิกาทรายหยุดลอยอยู่กลางอากาศ

จากนั้นก็พลิกกลับทันที

การพลิกกลับทำให้ระฆังทั้งสองด้านส่งเสียง

"ตึ้ง"

เสียงระฆังใสกังวานดังขึ้น