บทที่ 23 เสียงเชียร์แห่งสายเลือด(ฟรี)

บทที่ 23 เสียงเชียร์แห่งสายเลือด(ฟรี)

เสียงโห่ร้องและเชียร์ดังก้องไปทั่วสนามประลอง

เคนพิงตัวกับขอบสนาม พยายามปรับลมหายใจอย่างช้าๆ

ทั่วทั้งสนามเต็มไปด้วยเศษซากชิ้นส่วนนานาชนิด ของเหลวสีดำแทบจะปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดแล้ว

บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยแขนขาที่ถูกตัดขาด รวมถึงซากศพค่อนข้างสมบูรณ์ของหุ่นยนต์ระยะไกลที่ถือธนูและหน้าไม้

ส่วนหุ่นยนต์ที่ถืออาวุธระยะประชิดนั้น บ้างก็มีร่างแหลกเป็นชิ้นๆ บ้างก็เหลือเพียงหัวที่แตกละเอียดส่งประกายไฟวูบวาบ

การต่อสู้รอบที่แล้วกับหุ่นยนต์เกราะหนัก 3 ตัวที่ถือขวานและโล่ บวกกับหุ่นยนต์ร่างผอมแห้งอีก 5 ตัวที่คอยรบกวน ทำให้พละกำลังของเคนเหลือน้อยเต็มที

กำแพงอากาศ ใยแมงมุมเหล็กกล้า ลูกธนูล่องหน

สิ่งเหล่านี้ยังคงสูบเอาพลังเวทของเขาไปอย่างต่อเนื่อง

เคนเงยหน้ามองนาฬิกาทรายคริสตัลบนท้องฟ้า เม็ดทรายในภาชนะด้านบนเหลือเพียงชั้นสุดท้ายแล้ว

ยิ่งสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ เวลาพักระหว่างรอบก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

หากปราศจากช่วงเวลาพักเหล่านี้ ตอนนี้เคนคงไม่ใช่แค่พิงกำแพงพักผ่อนเท่านั้น

เม็ดทรายสุดท้ายเริ่มไหลลงมา

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

แสงสลัวสุดท้ายสาดส่องลงมา

ร่างใหญ่โต 5 ร่างเริ่มปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน หุ่นยนต์ 3 ตัวสวมเกราะหนัก ถือโล่และหอกยืนขวางอยู่ด้านหน้า ส่วนอีก 2 ตัวถือหน้าไม้ขนาดใหญ่ยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลัง

เคนไม่ลังเล และก็ไม่สามารถลังเลได้

การต่อสู้หลายรอบที่ผ่านมาทำให้เคนรู้ถึงความสำคัญของการโจมตีก่อน

เขาสะบัดข้อมือ ใยแมงมุมพุ่งออกไปติดกับร่างของหุ่นยนต์ที่ถือโล่ด้านหน้า

เคนออกแรงดึง แต่หุ่นยนต์ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

แต่นั่นคือสิ่งที่เคนต้องการ เขาอาศัยแรงดึงนั้นดีดตัวพุ่งเข้าไปหาศัตรู

เมื่อเห็นเคนพุ่งเข้ามา หุ่นยนต์ทั้ง 3 ตัวรีบยกโล่และเตรียมหอก

แต่กลางทางเคนใช้เท้าเตะพื้นอย่างแรง พุ่งขึ้นไปทางด้านบนเฉียงๆ ของหุ่นยนต์

กลางอากาศ เคนหมุนตัวใช้มือซ้ายยิงใยแมงมุมอีกเส้น ติดกับร่างของหุ่นยนต์ระยะไกลตัวหนึ่งด้านหลัง

เขาออกแรงดึงตัวเองพุ่งเข้าหาศัตรู

หุ่นยนต์ตัวนั้นเพิ่งจะบรรจุลูกธนูเข้าหน้าไม้ขนาดใหญ่ แม้พวกมันจะไม่แข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ร่างผอมแห้ง แต่อาวุธอย่างหน้าไม้ยักษ์ก็จำกัดความเร็วของมันอยู่ดี

ส่วนเคนใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึง 2 วินาที

ในขณะที่ดึงตัวเองเข้าหาหุ่นยนต์ มือขวาของเคนก็คว้าหอกยาวขึ้นมาเล็งไปที่มัน พร้อมกับวางเครื่องหมายผู้ทรยศบนตัวมันด้วย

หอกยาวที่พุ่งมาจากกลางอากาศห่อหุ้มด้วยพลังอำนาจ ทะลวงทะลุทุกสิ่งอย่างไม่มีอะไรต้านทานได้

หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่มีโอกาสตอบโต้หรือแม้แต่จะตั้งตัว มันถูกแทงทะลุศีรษะและถูกตรึงลงกับพื้น

ความตายของเพื่อนร่วมรบไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อหุ่นยนต์อีกตัว พวกมันไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก หัวใจของพวกมันว่างเปล่า

ในขณะที่เคนโจมตีหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง อีกตัวก็เพียงแค่บรรจุลูกธนูอย่างเย็นชา

ยกหน้าไม้ขึ้น เล็ง

สมองกลไกและความว่างเปล่า ทำให้การเล็งแม่นยำอย่างยิ่ง

เคนเคยเจอหุ่นยนต์ระยะไกลร่างใหญ่แบบนี้เพียงตัวเดียวในสองรอบแรก ด้วยพฤติกรรมที่ชอบฆ่าหน่วยระยะไกลก่อนของเขา หุ่นยนต์ตัวนั้นจึงไม่มีโอกาสได้ยิงธนูสักนัด

ดังนั้นเขาจึงประเมินสติปัญญาในการต่อสู้ของหุ่นยนต์ประเภทนี้ต่ำเกินไป

ทันทีที่สังหารหุ่นยนต์ใต้เท้าได้ เขาก็หมุนตัวเพื่อหลบการโจมตีครั้งนี้

แต่เขาไม่เพียงประเมินหุ่นยนต์ต่ำไปเท่านั้น ยังประเมินหน้าไม้ธรรมดาๆ ในมือพวกมันต่ำไปด้วย

การหลบหลีกของเคนช้าไปครึ่งจังหวะ ลูกธนูที่พุ่งมาทำลายเกราะโปร่งใสชั้นนอกของเขาแตกกระจาย

อย่างไรก็ตาม เขาช้าไปเพียงครึ่งจังหวะเท่านั้น ลูกธนูนี้จึงเพียงแค่แทงเข้าที่ไหล่ซ้ายของเขา ก่อนจะพาเนื้อส่วนหนึ่งบริเวณขอบไหล่ลอยออกไป

เลือดเริ่มไหลลงมาตามแขน

ความเจ็บปวดรุนแรงกระตุ้นให้อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน กดทับความทรมานนั้นไว้

อันตรายถึงชีวิตที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้กระตุ้นเคน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญกับอันตรายเช่นนี้นับตั้งแต่เกิดใหม่

สมองที่ถูกกระตุ้นทำให้เขาลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ ตอนนี้เขาเพียงต้องการกำจัดแหล่งอันตรายนี้ให้สิ้นซาก

ในขณะที่หมุนตัวหลบหลีก เคนใช้พลังเวทรวบรวมหอกเหล็กขึ้นมา บิดเอวยกหอก แล้วพุ่งมันออกไปอย่างดุดัน

หอกสั้นโปร่งใสฉีกอากาศ ทะลุร่างของหุ่นยนต์ตรึงมันลงกับพื้น ตามด้วยใยแมงมุมที่ทำให้มันขยับตัวไม่ได้

หลังจากจัดการเสร็จ เคนก็ไม่ลืมหุ่นยนต์เกราะหนัก 3 ตัวที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาช้าๆ

เขาหันกลับมา

แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที ไม่ประหยัดพลังเวทที่เหลืออยู่อีกต่อไป สร้างกรงขังโปร่งใสขึ้นมาทันทีเพื่อกักขังหุ่นยนต์ 2 ตัวไว้ชั่วคราว

จากนั้นหลบการแทงของหอกยาวจากหุ่นยนต์อีกตัว ถอยหลังครึ่งก้าว

เขาติดเครื่องหมายผู้ทรยศบนหุ่นยนต์ตัวนี้ ใช้ข้อมือขวายิงใยแมงมุมออกไปมัดก้อนเหล็กโปร่งใสทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เข้ากับโล่ของมัน จากนั้นใช้พลังเวทคืนน้ำหนักให้มัน

น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันทำให้โล่หลุดจากมือ เมื่อมันพยายามจะหยิบขึ้นมาอีกครั้ง โล่ใหญ่กลับลอยค้างกลางอากาศไม่ขยับเขยื้อน

เคนไม่ยอมปล่อยโอกาสที่ต้องใช้พลังเวทมหาศาลสร้างขึ้นให้สูญเปล่า เขาฟาดหอกยาวใส่ศีรษะของหุ่นยนต์ แสงเย็นเฉียบฉายวาบผ่านท้องฟ้าทะลุออกมา

เขาออกแรงดึงหอกออก หุ่นยนต์ล้มลงตามแรง

เคนหมุนตัวโจมตีหุ่นยนต์อีกสองตัวที่ถูกขังอยู่ข้างๆ

กรงขังโปร่งใสสั่นคลอนใกล้แตกสลายภายใต้การโจมตีของหุ่นยนต์ทั้งสอง

เขาใช้พลังเวทต่อเนื่อง แยกพวกมันออกจากกัน และเสริมความแข็งแกร่งให้กรงขังของหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง

หุ่นยนต์อีกตัวรู้สึกถึงการหายไปของกำแพงโปร่งใส จึงยกโล่พุ่งเข้าใส่เคนทันที

เคนสร้างก้อนสี่เหลี่ยมหลากหลายขนาดขึ้นใต้เท้าตัวเอง แล้วถอยหลัง

หุ่นยนต์พุ่งมาถึงจุดที่เคนยืนอยู่เมื่อครู่ ก็สะดุดวัตถุที่ผุดขึ้นมากะทันหัน ขาข้างหนึ่งที่พยายามปรับสมดุลเหยียบลงบนรูปทรงหลายเหลี่ยมที่ไม่สม่ำเสมอ

รูปทรงหลายเหลี่ยมนี้คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐล้ม

มันไม่สามารถรักษาสมดุลได้อีกต่อไป จึงล้มลงกับพื้น

แม้จะล้ม มันก็ไม่ลืมที่จะใช้โล่ป้องกันตัว

เคนพุ่งเข้าไป ใช้หอกยาวแทงลงมาจากด้านบน สอดเข้าไปในช่องว่างของโล่

บาดแผลที่ไหล่ซ้ายทำให้เขาต้องใช้มือเดียวออกแรง

เขาสร้างทรงกระบอกขึ้นตรงกลางด้ามหอก ใช้แรงงัดโล่ที่ปกป้องร่างหุ่นยนต์ขึ้น

"จงให้จุดหมุนแก่ข้า"

พลังลึกลับทำให้หุ่นยนต์ไม่สามารถแย่งชิงการควบคุมโล่ได้ มันถูกงัดลอยขึ้นไป

มันตัดสินใจอย่างฉับไว ใช้หอกแทงไปตามทิศทางที่เพิ่งออกแรงทันที

เคนใช้หอกป้องกัน ปัดหอกที่พุ่งเข้าหาตัวเองออกไป

ปลายหอกไล่ตามหอกของศัตรูลงไปแทงหุ่นยนต์ที่นอนอยู่บนพื้น หุ่นยนต์บนพื้นไม่มีแรงต้านทานอีกต่อไป

ปลายหอกแทงทะลุหัวเหล็กของมันอย่างราบรื่น แม้แต่สมองเหล็กก็ต้องพ่ายแพ้ต่อการทะลวงอันรุนแรง

ตอนนี้เหลือเพียงหุ่นยนต์ตัวสุดท้าย เคนมองไปทางนั้น

หุ่นยนต์ตัวนั้นกำลังทุ่มแรงทุบอากาศ ส่งเสียงดังสนั่น

เคนหยุดพักชั่วครู่ แขนซ้ายของเขาเต็มไปด้วยเลือดสด ไหลลงมาตามข้อมือหยดลงพื้น

ความเจ็บปวดรุนแรงที่ไม่อาจกดไว้ได้อีกต่อไปแล่นขึ้นมาที่หัวใจ

เคนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางแผ่ว

เขากัดฟันแน่น ใช้ดินน้ำมันเวทย์พันรอบไหล่ลงมาตามผิวหนัง

จากนั้นใช้พลังเวทที่เหลือน้อยนิดทำให้มันแข็งตัว

เนื่องจากวัสดุโปร่งใส ทำให้บาดแผลบนแขนของเคนปรากฏชัดเจน

หลังจัดการบาดแผลเสร็จ เขาเดินไปด้านหลังกรงขัง

ก่อนอื่นเขาติดเครื่องหมาย เปลี่ยนการทะลวงระดับกลางของหอกเป็นการทะลวงระดับสูงสุด

ความคับแคบของกรงขังทำให้หุ่นยนต์ที่สวมเกราะหนักและถือโล่ใหญ่ไม่สามารถหมุนตัวได้

มันได้แต่ทุ่มแรงทุบอากาศ เสียงกระแทกที่ดังขึ้นทำให้มันดูไร้ซึ่งหนทาง

เคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตัดสินใจมอบอิสรภาพให้มัน

เขาสลายกรงขัง ไม่ให้โอกาสใดๆ ตอนนี้เขาก็ไม่มีโอกาสจะให้อยู่แล้ว

ในชั่วขณะที่กรงขังสลายไป หอกก็ทะลุจากท้ายทอยของหุ่นยนต์ออกมาทางใบหน้า

เขาดึงหอกยาวออก

ร่างที่ล้มลงก่อให้เกิดฝุ่นควันลอยฟุ้ง

ดูสิ เป็นอิสระแล้ว

เคนเดินไปหาหุ่นยนต์ระยะไกลที่ถูกตรึงอยู่กับพื้น

หอกสั้นที่ตรึงมันไว้กับพื้นหายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยรูใหญ่บนร่าง

ในการดิ้นรนภายใต้ใยแมงมุม รูใหญ่ตรงกลางลำตัวปล่อย 'เลือด' สีดำไหลออกมา

"ขอบคุณที่สอนบทเรียนที่มีชีวิตชีวาให้ฉัน เพื่อตอบแทน ฉันจะปลดปล่อยนายให้เป็นอิสระ"

เขาแทงหอกยาวลงไปอย่างแรง

เสียงโห่ร้องและคำรามดังสนั่นหวั่นไหวจากอัฒจันทร์ ก้องกังวานไปทั่วทั้งดันเจี้ยน