บทที่ 55 ออร์ค(ฟรี)

บทที่ 55 ออร์ค(ฟรี)

บนทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ท้องฟ้ายังคงสว่างไสว แต่ไม่เห็นแสงอาทิตย์

ทีมของเคนซ่อนตัวอยู่หลังเนินเขาเล็กๆ จ้องมองลงไปด้านล่าง

\"รอบๆ นี้ยังมีอีกสองกลุ่ม การจะจัดการกลุ่มด้านล่างอย่างเงียบๆ คงเป็นไปไม่ได้\"

ลองเบมองลงไปด้านล่างเช่นกัน \"งั้นเราก็จัดการกลุ่มด้านล่างให้เร็วที่สุด ด้วยความเร็วของพวกเรา น่าจะสามารถกำจัดกลุ่มด้านล่างได้ก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง\"

เคนคิดสักครู่ เห็นด้วยว่าทำได้ เพราะกลุ่มด้านล่างมีแค่ 7 คนเท่านั้น

เขาพยักหน้า ให้สัญญาณเริ่มปฏิบัติการ

จากนั้นก็ลุกขึ้นทันที ยิงธนู 3 ดอกออกไปอย่างรวดเร็ว

การโจมตีครั้งนี้ของเคนไม่ถูกสังเกตเห็น ออร์ค 3 ตัวล้มลงทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมล้มลง ออร์คที่เหลือรีบชักอาวุธออกมา มองไปรอบๆ

ตอนที่พวกมันเห็นศัตรู เคลเอียก็พุ่งลงมาจากเนินเขาแล้ว

ลองเบก็วิ่งตามหลังมา พุ่งเข้าโจมตี

รูปแบบการจัดทัพที่เพิ่งจัดเสร็จถูกเซนทอร์พุ่งชนกระจาย และยังถูกฆ่าไปหนึ่งตัวด้วย

ลองเบก็พุ่งเข้ามาด้วย ย่อตัวลง ใช้หอกยาวกวาดเป็นวงกลม

ออร์คหลายตัวถูกกวาดล้มลงกับพื้น ดูจากบาดแผลที่ขาคงลุกไม่ขึ้นแล้ว

ออร์คอีกสองตัวที่อยู่นอกรัศมีการโจมตีของลองเบ ยกขวานขึ้นฟาดใส่หลังของเขา

แต่ก่อนที่พวกมันจะฟาดลงมา ศีรษะก็ปรากฏรูเลือดขึ้นมา

กองกำลังออร์คอีกสองกลุ่มจากระยะไกลก็รีบมาถึง กลุ่ม 7 คนพุ่งเข้าหาเคนและเมซเคอร์บนเนินเขา

อีกกลุ่ม 8 คนไล่ตามเซนทอร์สาวไป

ลองเบรีบสังหารออร์คที่ล้มอยู่บนพื้น

\"โฮก!\"

เสียงคำรามดังสนั่น ร่างกายเปลี่ยนเป็นยักษ์น้อยสูงกว่า 2 เมตร เคราสีแดงกลายเป็นเปลวไฟ

\"ไอ้พวกผิวเขียวขี้ยาก ยังไม่รีบมาขอความเมตตาจากปู่อีก\"

คลื่นเสียงแผ่ออกไป สองกลุ่มกำลังพลันเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าหาลองเบ

ดวงตาของออร์คพวกนี้จับจ้องอยู่ที่ลองเบเท่านั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ราวกับเขาเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อของพวกมัน

เห็นว่าการยั่วยุของลองเบได้ผล เคนก็ยิงใยแมงมุมออกไปทันทีเพื่อขัดขวางบางส่วน ไม่อย่างนั้นถ้าพวกมันรวมกลุ่มกันจะจัดการลำบาก

เมซเคอร์ก็โยนขวดอากาศหนักใส่ลองเบ ร่างกายของลองเบปรากฏฟิล์มบางๆ สีน้ำตาลอ่อนทันที

เคนยิงธนูใส่ออร์คด้านล่างอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้พวกมันไม่หลบหลีกเลย แต่การที่พวกมันเบียดกันอยู่กลับทำให้บังลูกธนูกันเอง

เคลเอียถือหอกม้าพุ่งชนไปมาในกลุ่มคน ทุกครั้งที่เธอพุ่งชนก็ช่วยลดแรงกดดันให้ลองเบได้บ้าง

\"ระวัง!\"

เคนพลันสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบยิงใยแมงมุมไปติดที่ตัวเมซเคอร์ ดึงเขาเข้ามาหาตัวเอง

มีดสั้นคู่หนึ่งฟันลงมาจากความว่างเปล่า ยังคงตัดเสื้อคลุมของเมซเคอร์ได้

เคนหยิบหอกยาวที่หลัง แทงเข้าไปในอากาศตรงตำแหน่งที่มีดปรากฏอย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่เขาจะแทงโดน จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง พยายามหลบให้พ้นลำคอ

แต่คู่มีดสั้นนี้กลับแทงทะลุเกราะใสของเคน ปักเข้าที่ไหล่ของเขา

ทำไมต้องเป็นไหล่อีกล่ะ

ไม่มีเวลาคิด ไม่ได้ดึงหอกยาวกลับ ยังคงแทงไปข้างหน้า

รู้สึกถึงความนุ่มนิ่ม ออร์คหญิงที่ผอมกว่าออร์คตัวอื่นปรากฏตัวขึ้น สวมเสื้อคลุมสีดำ ถือมีดสั้นคู่

ดึงหอกยาวที่ทะลุอกเธอออกมา ยกหอกกวาดไปด้านหลัง ฟาดออร์คด้านหลังกระเด็นออกไป

ออร์คที่ลอยออกไปถูกหอกยาวที่ปรากฏขึ้นกะทันหันแทงทะลุ พลังมหาศาลพาร่างของมันลอยไปปักติดกับพื้นที่ไกลออกไป

ที่แท้เป็นเคลเอียที่สังเกตเห็นสถานการณ์ทางนี้ จึงขว้างหอกยาวที่ได้มาก่อนหน้านี้มา

พลังในการขว้างหอกอันมหาศาลนี้สังหารออร์คตัวนั้นทันที

ตอนนี้นึกขึ้นได้

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมมีสองกลุ่มที่มีแค่ 7 คน ที่แท้ยังมีโจรอีก 1 คนซ่อนตัวอยู่

พวกเขาจัดการกับออร์คที่เหลือต่อไป

เมื่อออร์คพวกนี้ไม่สามารถจัดการลองเบได้อย่างรวดเร็ว ชะตากรรมของพวกมันก็ถูกกำหนดแล้ว

ไม่นาน ภายใต้การร่วมมือกันของเคนและคณะ ออร์คที่เหลือทั้งหมดก็ถูกกำจัดจนหมด

เคนพาเมซเคอร์ลงไปด้านล่าง

เพิ่งรวมตัวกัน เคนก็รู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกาย

เขารีบย่อตัวลงทันที

\"เคน!\"

เห็นเคนย่อตัวลงในทันใด เคลเอียก็รีบวิ่งเข้ามา เปิดเสื้อที่ไหล่ของเขาออก

แม้ว่าบาดแผลที่ไหล่จะไม่ใหญ่ แต่ผิวหนังรอบๆ บาดแผลเปลี่ยนสีไปแล้ว มีสีคล้ำเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่ามีดของโจรออร์คนั้นมียาพิษ

เมซเคอร์เดินเข้ามา หยิบมีดเล็กและขวดสารสีเขียวออกมาจากเข็มขัด

ก่อนลงมือ เขาเตือนเคน: \"อดทนหน่อยนะ\"

พูดจบก็ใช้มีดกรีดบาดแผลเปิด หลังจากล้างด้วยน้ำ ก็เทสารสีเขียวลงบนบาดแผลครึ่งขวด

เขาส่งอีกครึ่งขวดให้เคน \"ดื่มซะ\"

เคนไม่ลังเล ดื่มลงไปทันที

เคลเอียเห็นว่าการรักษาเสร็จสิ้น ก็รีบใช้ผ้าพันแผลพันไหล่ให้เคน

เมซเคอร์ยกมีดเล็กของเขาขึ้น ดมเลือดที่ติดอยู่

แล้วบอกเคน: \"ไม่เป็นไร\"

ได้ยินเพื่อนร่วมทีมพูดแบบนั้น เคนก็วางใจ

มองดูเคลเอียและลองเบ บนเกราะของทั้งสองมีรอยดาบและมีดมากมาย

แม้ว่าออร์คพวกนี้จะไม่ได้ทำให้ทั้งสองบาดเจ็บมาก แต่รอยถลอกเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทั้งสองก็โดนมาไม่น้อย

เมซเคอร์หยิบขวดอนุภาคเยียวยาออกมาอีกขวด โปรยใส่ทุกคน

อนุภาคสีแดงเหล่านี้แบ่งออกเป็น 4 ส่วนไม่เท่ากัน พุ่งเข้าสู่ร่างกายของทุกคนรวมถึงตัวเขาเอง

เห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมทีม

\"พักที่นี่สักครู่เถอะ การต่อสู้เมื่อกี้ใช้พลังไปไม่น้อย\"

ได้ยินคำพูดของเคน ทุกคนก็ไม่รีรอ นั่งลงตรงนั้นเลย

\"ขอบคุณ\" เมซเคอร์พูดกับเคนอย่างกะทันหัน

\"ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันนี่\"

สถานการณ์แบบนี้ก็เป็นความผิดของเคนด้วย เขาเชื่อมั่นในตาเหยี่ยวของตัวเองมากเกินไป

เสื้อคลุมสีดำของโจรออร์คสองคนนั้น อาจจะมีผลต่อต้านการตรวจจับ

จริงๆ แล้วปัญหาสำคัญที่สุดคือดันเจี้ยนเสริมประสิทธิภาพการซ่อนตัวของพวกมัน ต้องยอมรับว่าเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาด

นักสำรวจที่พลาดท่าให้กับกลเม็ดนี้มีนับไม่ถ้วน ดันเจี้ยนไม่ใช่คนโง่ มันก็เรียนรู้ได้ แม้บางครั้งอาจจะไม่ค่อยฉลาดนัก

แต่ถ้าฉลาดขึ้นมาครั้งเดียว อาจจะเป็นหายนะของนักสำรวจก็ได้

เวลาผ่านไปอีกขั้น

ทุกคนพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว เริ่มสำรวจต่อ

เพิ่งผ่านไปไม่กี่ไมล์ ก็เห็นกองกำลังออร์คอีก 2 กลุ่ม

ไม่มีอะไรต้องลังเล เคนและคณะหาโอกาสเหมาะ พุ่งเข้าโจมตีทันที

เนื่องจากครั้งนี้ไม่มีโจร พวกเขาจึงจัดการกับออร์คพวกนี้ได้ค่อนข้างง่าย

และด้านหน้าในที่สุดก็เห็นสิ่งก่อสร้างของออร์ค

มันเป็นค่ายที่สร้างจากไม้และผ้าขาด

เคนใช้ตาเหยี่ยวมองเข้าไปข้างใน มีปฏิกิริยาพลังเวทมนตร์ไม่มาก ในนั้นมีบางอย่างที่มีปฏิกิริยาแรงกว่าพวกลาดตระเวนไม่น้อย

เขาบอกข้อมูลที่เห็นให้เพื่อนร่วมทีมฟัง

เคลเอียคิดสักครู่แล้วพูด: \"ภารกิจของเราคือกวาดล้างออร์คทั้งหมดใช่ไหม?\"

\"อืม\"

\"แต่เรามาตรงๆ ตลอดทางนะ\"

เคนพยักหน้า เข้าใจความหมายของเคลเอีย แล้วพูดว่า: \"ดันเจี้ยนชั้นนี้ไม่เล็ก รอบๆ ค่ายต้องมีออร์คอีกไม่น้อยแน่ๆ\"

\"งั้นเราไม่โจมตีค่ายนี้ก่อนเหรอ?\" ลองเบมองค่ายแล้วถาม

\"ใช่\" เคนสังเกตระยะไกล \"เราวนรอบค่ายก่อน รุกออกไปข้างนอก กวาดล้างออร์คทั้งหมดนอกค่าย

ใครจะรู้ว่าตอนเราโจมตีค่าย พวกนั้นจะกลับมาไหม ถ้ากลับมาเราก็แย่น่ะสิ\"

ทุกคนพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อเสนอของเคน

ทีมออกจากบริเวณรอบค่าย เริ่มวนรอบค่ายทีละวง กวาดล้างออกไปด้านนอก