บทที่ 95 เด็กขายดอกไม้(ฟรี)

บทที่ 95 เด็กขายดอกไม้(ฟรี)

ยามเช้า

แสงแดดอุ่นๆ ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่หลังสวนเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทอดลงบนโต๊ะอาหาร

โต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าทำจากไม้ที่ไม่รู้จักชนิด ยังคงส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ

เคนกับเคลเอียนั่งหันหน้าเข้าหากัน กินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะ

เส้นผมสีแดงนุ่มลื่น เงางามเป็นพิเศษใต้แสงแดด มือขาวนุ่มนวลข้างหนึ่งสอดผมไปด้านหลังหู ต่างหูรูปหยดน้ำตาเปล่งประกายแวววาว

ปลายหูขาวนวลแดงระเรื่อให้เห็นได้ชัด

เคลเอียหน้าแดงเรื่อ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเคน ถามเสียงเขินอายว่า "เคน วันนี้มีแผนอะไรบ้าง?"

ได้ยินคำถามของเคลเอีย เคนก็ละสายตา

"เดี๋ยวจะไปค้นข้อมูลที่สมาคมเครื่องจักรกล"

จากนั้นมองเคลเอียถามว่า "เธอล่ะ?"

"เมื่อวานได้ยินว่าเมืองนี้มีบ้านอาหาร อยากไปดูว่ามีสูตรอาหารที่ไม่เคยเห็น หรือวัตถุดิบที่ไม่เคยเห็นบ้างไหม"

เคลเอียที่ฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยมีงานอดิเรก แต่งานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดคือความสนใจในศิลปะการทำอาหารและอาหารอร่อย

บ้านอาหารถือเป็นองค์กรระดับโลก มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองหลวงแห่งอาหาร

เพราะการมีอยู่ของดันเจี้ยน ทำให้เทคนิคการทำอาหารและวัตถุดิบหายากจากโลกต่างๆ มารวมกันที่นี่

อีกทั้งดันเจี้ยนหลายแห่งก็ใหญ่มาก

บางทีมเข้าไปทีนึงเป็น 10 วันครึ่งเดือน ทำให้หลายทีมต้องมีคนดูแลด้านการส่งกำลังบำรุง

รวมทั้งวัตถุดิบบางอย่างสามารถเพิ่มคุณสมบัติและผลดีต่างๆ ได้ ทำให้เมืองหลวงแห่งอาหารขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เมืองใหญ่เกือบทุกเมืองมีองค์กรบ้านอาหาร

เมื่อได้ยินคำพูดของเคลเอีย เคนคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ในเมื่อต้องออกไปด้วยกัน งั้นเดี๋ยวไปด้วยกันนะ"

เคลเอียไม่ได้ปฏิเสธคำชวนของเคน

ส่วนเมซเคอร์กับลองเบ พวกเขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว

กินอาหารเช้าเสร็จ เคนอุ้มสายไหมนั่งรอในห้องนั่งเล่น

ว่าแต่ เคลเอียก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ออกไปข้างนอกก็ต้องแต่งตัวให้ดีหน่อย

เคนลูบสายไหมในอ้อมแขน สัมผัสความนุ่มลื่น ยกขึ้นมาดู

"ปี๊บ"

"เธอโตขึ้นอีกแล้วใช่ไหม?"

มองสายไหมในอ้อมแขน ตอนนี้มันมีขนาดใหญ่กว่าหัวเคนหลายเท่า

รู้สึกว่าตัวเองแค่ให้น้ำทุกวัน แต่สายไหมกลับพองตัวเหมือนลูกโป่งอย่างบ้าคลั่ง

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี เคนอยากลองดูว่าจะขี่มันบินขึ้นฟ้าได้ไหม

เล่นกับสายไหมสักพัก เคลเอียก็เปิดประตูห้องเดินออกมา

สวมเสื้อผ้าไหมสีดำ ช่องเปิดที่ไหล่ทั้งสองข้างเผยให้เห็นผิวขาวเหมือนนม ด้านล่างเป็นกระโปรงยาวสีขาวนุ่มลื่น

สวมหมวกกันแดดสีขาว คอระหงขาวนวลสวมสร้อยคอทับทิม

ต้องบอกว่าชุดนี้เข้ากับเคลเอียมาก ทำให้เคนละสายตาไม่ได้

"เธอสวยจริงๆ" เคนชมอย่างจริงใจ

"จริงเหรอ" ได้ยินคำชมของเคน ใบหน้าแดงๆ ของเคลเอียฉายแววดีใจ

"ปี๊บ" แม้แต่สายไหมก็ส่งเสียงร้อง ลอยเข้าไปในอ้อมอกเธอ

อุ้มสายไหมที่ลอยมา เคลเอียซุกหน้าลงในตัวมัน แนบแก้ม

หยิ่วหยิ่วลอยอยู่ข้างๆ ถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่าน

ชื่อหนังสือคือ 'การสื่อสารของมนุษย์'

ช่วงนี้มันพยายามศึกษาวิธีการสื่อสารระหว่างมนุษย์ พยายามเรียนรู้

มาถึงประตู เปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เคนเปิดประตูใหญ่เชิญเคลเอีย

"เชิญทางนี้ครับ คุณหนูผู้งดงาม"

เคลเอียเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก ยื่นมือขาวนวลให้เคน

เคนก็หัวเราะฮ่าๆ จับมือเคลเอีย นำเธอออกไปนอกประตู

ทั้งสองเดินช้าๆ บนถนน

บนถนนรถม้าและผู้คนพลุกพล่าน คนเดินขวักไขว่ไปมา บางคนหนีบกระเป๋าเอกสาร รีบร้อนก้าวเดิน

"ติ๊งๆๆ"

บนถนน คนงานบางคนขี่ยานพาหนะคล้ายจักรยาน ส่งเสียงเตือนให้คนเดินเท้าหลบทาง

เด็กขายหนังสือพิมพ์คนหนึ่งถือหนังสือพิมพ์วิ่งผ่านเคนกับเคลเอียไป ตะโกนพาดหัวข่าววันนี้

"ศาลาว่าการเมืองประกาศ เงินเดือนคนงานทุกคนต้องไม่ต่ำกว่า 6 เงิน"

"ฉันเอาหนึ่งฉบับ"

"ฉันก็เอาหนึ่งฉบับ"

"พวกคุณนายหัวล้านพวกนี้ ในที่สุดก็ทำเรื่องดีๆ สักที"

เคนกับเคลเอียได้ยินเสียงวิจารณ์ข้างๆ ข่าวนี้ดูจะเป็นข่าวดีที่สำคัญมากสำหรับชาวเมือง

แต่น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านี้ไม่มีความหมายอะไรกับเคนและคณะ

ทั้งสองเดินเงียบๆ บนถนน เสียงอึกทึกรอบข้างและสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนเดินผ่านไม่ได้ส่งผลกระทบต่อบรรยากาศรอบตัวพวกเขา

จู่ๆ เคนรู้สึกว่ามีคนดึงกางเกงเขา

ก้มลงมอง เห็นเด็กหญิงตัวน้อยสวมหมวกแดง ใส่เสื้อผ้าขาดๆ ตาโตกลมมองเขาอย่างเขินอาย

เด็กหญิงถามเสียงเบาว่า "คุณผู้ชายจะซื้อดอกไม้ไหมคะ?"

เคนมองถุงผ้าบนหลังเธอที่มีดอกไม้หลากสีอยู่ข้างใน

เขาย่อตัวลงถามเด็กหญิงว่า "ดอกละเท่าไหร่หรอ?"

ได้ยินว่าเคนสนใจซื้อ เด็กหญิงตอบเสียงตื่นเต้น "1 ทองแดงค่ะคุณผู้ชาย แค่ 1 ทองแดงเท่านั้น"

เคนยิ้ม หยิบเหรียญทองออกมาพูดว่า "งั้นฉันเอาทั้งหมดเลย"

"จริงเหรอคะ?" ความดีใจที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้เสียงเด็กน้อยตื่นเต้น

เคนใช้สิ่งประดิษฐ์โปร่งใสห่อเหรียญทอง แล้ววางในมือเด็กหญิง

กระซิบข้างหูเธอว่า "ต้องเก็บให้ดีนะ อีกเดี๋ยวพอเวทมนตร์หายไป เหรียญทองข้างในจะโผล่ออกมา ต้องเก็บรักษาให้ดีๆ นะ"

เด็กหญิงเห็นกับตาว่าเคนซ่อนเหรียญทองไว้ แล้ววางในมือเธอ

เข้าใจความหมายของเขาทันที พยักหน้าขอบคุณเคนอย่างซาบซึ้ง

"ค่ะ"

จากนั้นรีบอุ้มดอกไม้ในถุงผ้าส่งให้เคน

พร้อมอวยพรว่า "มีคุณผู้ชายใจดีแบบนี้ พวกคุณต้องมีความสุขแน่ๆ ค่ะ"

"ฮ่าๆๆ" เคนลูบหัวเธอ "รีบไปเถอะ ซ่อนได้แค่นาทีเดียวนะ"

ใบหน้าเคลเอียแดงเรื่อเล็กน้อย

ได้ยินคำพูดเคน เด็กหญิงก็รีบวิ่งออกไป ยังหันมาโบกมือบอก "ขอบคุณค่ะ พี่ชาย"

เคนอุ้มดอกไม้ เคลเอียก็ยิ้มโบกมือให้เธอ

มองจนเด็กหญิงหายลับไปที่มุมถนนอย่างปลอดภัย

เคนหันมามองเคลเอีย

ยื่นดอกไม้ในมือให้เธอ

"น้ำใจของเด็กน้อย ปฏิเสธไม่ได้นะ"

เคลเอียหน้าแดง กอดดอกไม้ไว้ในอ้อมอก