บทที่ 16 กองทัพนาโนพิษเลื่อนระดับ พลังของซูไห่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว (ฟรี)
บทที่ 16 กองทัพนาโนพิษเลื่อนระดับ พลังของซูไห่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากผสานรวมกับรังแมลง ซูไห่รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่าบริเวณดันเถียนของเขาเพิ่มอวัยวะที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาอีกอันหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ผสานรวมกับแมลงเกราะไฟ นำมันเข้าไปในรังแมลงโดยตรง
ต่อมา ซูไห่ก็ทดลองอีกหลายอย่าง เพียงแค่ส่งฉีและเลือด หรือพลังงานของตัวเองเข้าไปในรังแมลง ก็สามารถเลี้ยงดูแมลงเกราะไฟได้แล้ว
หากต้องการเรียกแมลงเกราะไฟออกมา แมลงจะปรากฏตัวโดยตรงที่ตำแหน่งที่กำหนดในรัศมีครึ่งเมตรรอบตัวเขา
\"ยอดเยี่ยม!\"
ซูไห่รู้สึกพอใจมาก ต่อไปเพียงแค่ให้พลังงานที่เพียงพอกับแมลงเกราะไฟ ก็สามารถเริ่มสร้างกองทัพภัยพิบัติได้แล้ว!
ขณะที่ซูไห่กำลังจะเริ่มเร่งการเพาะพันธุ์เป็นสามเท่า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าโดยรอบ
\"แมลงเกราะไฟ... พลังทะลวง... ทำลายเกราะ...\"
ทันใดนั้น ความคิดที่น่าสนใจก็แวบเข้ามาในหัวของเขา... ถ้าใช้แมลงเกราะไฟเจาะลำต้น แล้วฉีดนาโนพิษเข้าไป จะสามารถทำให้ทฤษฎีการทำลายเซลล์พืชเพื่อรับพลังงานมหาศาลกลายเป็นจริงได้หรือไม่?
\"เชี่ย ดูเหมือนจะน่าสนใจมากเลยนะ!\"
\"ฉลาดจริงๆ เลยฉัน!\"
จากนั้นเขาก็เรียกแมลงเกราะไฟออกมา สั่งการเพียงครั้งเดียว แมลงเกราะไฟก็แนบตัวกับลำต้นทันที เขาแหลมคมบนหัวปล่อยอุณหภูมิที่ร้อนระอุและเข้มข้น ราวกับมีดร้อนตัดเนยเหลว ทะลวงลำต้นเข้าไปอย่างง่ายดาย ขุดเจาะลึกลงไป
\"สมกับเป็นตัวที่สามารถเจาะกะโหลกของปีศาจได้อย่างง่ายดายจริงๆ...\"
ซูไห่ชมเชย ในใจรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ... มีแมลงเกราะไฟเป็นผู้บุกเบิกนำทาง เจอภูเขาก็เปิดทาง เจอน้ำก็สร้างสะพาน กองทัพนาโนพิษแม้จะเจอสัตว์ที่แข็งแกร่งอย่างมังกรเลือด ก็สามารถบุกเข้าไปได้ ก่อความเสียหายอย่างบ้าคลั่งราวกับไฟป่า ทำลายล้างอย่างรวดเร็ว!
เรียกแมลงเกราะไฟกลับ ให้มันไปเจาะต้นไม้ต้นถัดไป ในขณะเดียวกัน ซูไห่ก็วางฝ่ามือลงบนรูที่แมลงเกราะไฟเจาะไว้บนลำต้น กองทัพนาโนพิษบุกเข้าไป เริ่มการทำลายจากภายในสู่ภายนอก
สีม่วงน้ำตาลบนลำต้นค่อยๆ เข้มขึ้น จากนั้นก็แผ่ขยายไปทั้งด้านบนและด้านล่าง ขึ้นไปถึงยอดและปลายกิ่ง ลงไปถึงระบบราก ทำลายล้างอย่างรวดเร็ว ทำลายจนหมดสิ้น...
อย่างไรก็ตาม ในวินาทีถัดมา ซูไห่ก็ขมวดคิ้ว... เชี่ย?
กองทัพนาโนพิษกลับไม่ได้ส่งพลังงานกลับมาให้เขา?
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ซูไห่รับรู้ถึงนาโนพิษในร่างกาย และตกตะลึงทันที!
เจ้านี่มัน...
ไม่แปลกใจเลยที่พวกตัวเล็กๆ เหล่านี้ยังไม่ส่งพลังงานกลับมาให้เขา ที่แท้ก็กำลังใช้พลังงานมหาศาลจากเซลล์พืชในการวิวัฒนาการ
เพราะเขาเลื่อนระดับจากระดับอสูรเป็นระดับเสือ นาโนพิษจึงเริ่มการเปลี่ยนแปลงจากขั้นหนึ่งเป็นขั้นสองใช่ไหม?
เชี่ยเอ๊ย...
พวกตัวเล็กๆ นี่เข้าใจความคิดของเขาเกินไปแล้ว!
แต่เดิมเขายังกังวลอยู่บ้างว่าหลังจากที่ตัวเองเลื่อนระดับเป็นระดับเสือแล้ว ระดับของกองทัพนาโนพิษจะตามทันหรือไม่ จะต้องกำจัดกองทัพนาโนพิษปัจจุบันทิ้งแล้วเลี้ยงใหม่ด้วยฉีและเลือดระดับเสือหรือไม่...
ผลปรากฏว่าพวกมันกลับวิวัฒนาการด้วยตัวเอง!
ในชั่วขณะนั้น อารมณ์ของซูไห่กลับซับซ้อนขึ้นมา หากจะอธิบายความรู้สึกของเขาตอนนี้ก็คือ... นาโนพิษของฉันช่างเก่งจริงๆ ถึงกับวิวัฒนาการได้ด้วยตัวเอง!!
\"งั้นยังรออะไรอยู่!\"
ซูไห่สั่งให้แมลงเกราะไฟเจาะต้นไม้ต่อไป พร้อมกับปล่อยกองทัพนาโนพิษที่อาศัยอยู่ในเซลล์ร่างกายของเขาเข้าไปในลำต้น กินพลังงาน เปลี่ยนแปลง และอัพเกรด!
หนึ่งชั่วโมง...
สองชั่วโมง...
สามชั่วโมง...
เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายสี่โมงเย็น การเปลี่ยนแปลงของกองทัพนาโนพิษเสร็จสมบูรณ์ พิษแผ่ซ่านไปทั่วร่าง—
เมื่อซูไห่แผ่พิษออกมาอีกครั้ง สีม่วงน้ำตาลเข้มลึกปกคลุมทั่วร่างในพริบตา แม้แต่อากาศรอบตัวเขาก็เกิดการบิดเบี้ยวเล็กน้อย นี่เป็นผลจากนาโนพิษที่อาศัยอยู่ในเซลล์ผิวหนังของเขาพยายามออกมา และดูดกินพลังงานจากอากาศ
ทั่วร่างเป็นสีม่วงน้ำตาล ทุกที่ที่ผ่านไปอากาศสั่นสะเทือน สิ่งนี้ยิ่งเพิ่มบรรยากาศลึกลับ เกรี้ยวกราด ราวกับเทพแห่งความชั่วร้ายและการฆ่า พิษทำลายฟ้าดิน สิ่งมีชีวิตทั้งหลายหายใจไม่ออก!
\"ตอนนี้ฉันคงมีคุณสมบัติพอที่จะแข่งขันกับคนเก่งๆ แล้วสินะ?\" ซูไห่พึมพำ
แต่แล้วก็ส่ายหัว พูดว่า \"ไม่พอ ยังห่างไกลเกินไป!\"
\"ถ้าเอาหลักไมล์ในชีวิตมาเป็นจุดหมายปลายทาง ก็คงเดินทางไปได้ไม่ไกลหรอก!\"
สำหรับเขาแล้ว พวกอัจฉริยะในค่ายฝึกเยาวชนอาจเป็นเพียงหลักไมล์ แต่ไม่ใช่จุดหมายปลายทางอย่างแน่นอน!
ยังไม่ได้แตะขีดสุด จะพูดว่าพอได้อย่างไร?
ซูไห่เดินทางกลับตามเส้นทางเดิม พร้อมกับสั่งให้แมลงเกราะไฟเจาะรู ให้กองทัพนาโนพิษที่เปลี่ยนแปลงแล้วกินพลังงานจากเซลล์พืช แล้วส่งกลับมาให้เขา
น่ายินดีที่กองทัพนาโนพิษที่เปลี่ยนแปลงเป็นขั้นสองนั้นมีความเร็วและประสิทธิภาพในการส่งพลังงานกลับเพิ่มขึ้นอย่างมาก ตลอดทางที่ค่อยๆ เดินกลับ เขารู้สึกถึงฉีและเลือดที่พลุ่งพล่านในร่างกายไม่หยุด
เมื่อซูไห่กลับเข้าเมือง เขาถูกจ้องมองด้วยสายตาสงสัย งุนงง และราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ จากเหล่าทหารในชุดพรางอีกครั้ง... คนนี้ทำอะไรกันแน่ ออกไปนอกเมืองแค่ครึ่งวันก็กลับมาแล้ว?
ไม่ได้พกอาวุธหนักออกไป ก็ไม่ได้นำวัสดุจากสัตว์ร้ายหรือสมบัติล้ำค่ากลับมา... ช่างเป็นคนประหลาดจริงๆ!
ส่วนซูไห่ก็ใช้ระบบนำทางในโทรศัพท์หาโรงยิมที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อทดสอบ เขาอยากรู้อย่างยิ่งว่าตอนนี้พลังของตัวเองอยู่ในระดับไหน
เข้าไปในโรงยิม จ่ายค่าทดสอบสองร้อยหยวน หุ่นยนต์ผู้ดูแลพาเขาไปยังห้องปิด ในห้องมีเข็มเจาะเลือดแบบใช้ครั้งเดียวและเครื่องวัดแรง
ซูไห่หยิบเข็มขึ้นมาเจาะนิ้ว หยดเลือดลงบนเครื่องมือ ใช้แผ่นกระจกเกลี่ยให้ทั่ว ขณะรอผล เขารวบรวมพลัง ชกหมัดใส่เครื่องวัดแรงที่อยู่ข้างๆ บึ้ม—
พร้อมกับเสียงทุ้ม ตัวเลขสีแดงสด 21.1 ตันก็ปรากฏขึ้นทันที!
…