บทที่ 225 สวัสดิการปีใหม่ (ฟรี)

บทที่ 225 สวัสดิการปีใหม่ (ฟรี)

ตอนที่ทั้งสองคนไปจดทะเบียนนั้นเข้าสู่เดือนสุดท้ายของปีแล้ว เหลือเวลาก่อนปีใหม่ไม่ถึงหนึ่งเดือน

มีคำพูดในจีนว่า พอเข้าเดือนสุดท้ายก็เหมือนปีใหม่มาถึงแล้ว นักเรียนกำลังจะปิดเทอมฤดูหนาว บรรยากาศเทศกาลปีใหม่เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

แม้ทั้งสองคนจะจดทะเบียนสมรสแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้จัดงานแต่งงาน ถงเหยาจึงยังอยู่ที่บ้านตัวเอง ไปทำงานตามปกติ เหมือนตอนที่ยังไม่ได้จดทะเบียน

เย่ชวนก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ช่วงปลายปีที่ทำงานค่อนข้างยุ่ง เขาก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนั้น

กลางเดือนมกราคม หน่วยงานทำการตรวจนับสต็อกสิ้นปี จุดธุรกิจแน่นอนว่าทำงานเกินเป้าหมายทั้งปี และเกินในปริมาณที่มากด้วย

ช่วงกลางถึงปลายเดือน คลังสินค้าทั้งหมดถูกทำให้ว่างเปล่า คลังของเขตก็ปิดตัวลง แต่จุดธุรกิจไม่ได้ปิด พนักงานยังต้องออกไปรับซื้อของเก่าทุกวัน แค่เปลี่ยนจากทั้งวันเหลือครึ่งวัน

เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าทั้งหมดที่รับซื้อมาถูกเย่ชวนเก็บเข้าพื้นที่ระบบ ค่าใช้จ่ายในการรับซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าก็ถูกบันทึกในบัญชีส่วนกลาง แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น

หลังเข้าสู่เดือนสุดท้าย คนในตลาดมืดมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งใกล้ปีใหม่ คนมาตั้งแผงและซื้อของก็ยิ่งมากขึ้น

เครื่องใช้ไฟฟ้ามือสองร้อยเครื่องก่อนหน้านี้ขายหมดไปนานแล้ว เซี่ยจงหยวนมาหาอยากจะขายเครื่องใช้ไฟฟ้ามือสองให้มากขึ้นในช่วงปีใหม่ เย่ชวนคิดครู่หนึ่งก็ตกลงตามที่เขาขอ

คืนนั้น ใช้พลังงานสองร้อยแต้ม ซ่อมวิทยุและพัดลมสองร้อยเครื่อง ส่วนใหญ่เป็นวิทยุ

เครื่องใช้ไฟฟ้าสองร้อยเครื่องนี้ถูกส่งไปให้เซี่ยจงหยวนทั้งหมด ธุรกิจเครื่องใช้ไฟฟ้าก็ยิ่งคึกคัก

แม้จะเป็นเช่นนั้น ในตลาดมืดก็ยังเน้นธัญพืชเป็นหลัก ของอย่างอื่นต้องยอมหลีกทาง

และในช่วงใกล้ปีใหม่ ราคาธัญพืช เนื้อ ไข่ และอาหารต่างๆ ก็เพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง เซี่ยจงหยวนกับหลิวจวินทำธุรกิจใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแผงถาวรที่หน้าบ้านล้อมลานสองชั้น

พวกเขาเช่าห้องสองห้องในลานหน้าของบ้านหลังใหญ่นี้เป็นคลังสินค้า เพื่อนบ้านก็ได้ผลประโยชน์ไม่น้อย เห็นแก่เงินหลายหยวนต่อเดือน จึงมองข้ามเสียงดังในตอนกลางคืนไป

เซี่ยจงหยวนจัดคนสองสามคนไปชนบทเพื่อรับซื้อธัญพืชและเนื้อสัตว์ แล้วเอามาขายในตลาดมืดในราคาสูง ค่อยๆ ทำให้ธุรกิจใหญ่ขึ้น แต่มีบทเรียนจากก่อนหน้านี้ ใบเสร็จอะไรก็ทำแบบเล็กๆ น้อยๆ ไม่กล้าขยายขนาด เพื่อผลประโยชน์นิดหน่อยแล้วต้องไปกินข้าวเปลือกก็ไม่คุ้มค่า

อ้วนฮั่นช่วยเย่ชวนหาของดีในตลาดมืดไม่น้อย บางครั้งเขาก็มาดูตลาดมืดเอง เจออะไรชอบก็ซื้อกลับไป ไม่เคยสนใจราคา

ใกล้สิ้นเดือน ในพื้นที่ระบบมีเหล้าเหมาไถกว่า 10 ขวด เหล้าซีเฟิงและเหล้าเฟินจิวอย่างละยี่สิบสามสิบขวด และบุหรี่หลายยี่ห้อรวมกันกว่าสิบคาร์ตัน

ที่สำคัญที่สุดคืออาหาร เนื้อ และไข่ เนื้อหมูห้าร้อยกว่าจิน เนื้อวัวและเนื้อแกะอย่างละสองร้อยกว่าจิน และกุ้งตัวใหญ่ห้าหกสิบจิน

ตอนซื้อกุ้ง เย่ชวนตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนเอาของพวกนี้มาขายในตลาดมืด กุ้งตัวใหญ่มาก ถ้าอยู่ในยุคหลังต้องเกินร้อยหยวนต่อจินแน่ แต่ที่นี่แค่กว่าหนึ่งหยวนต่อจินเท่านั้น

ข้าว แป้ง ธัญพืช และน้ำมันในพื้นที่ระบบมีมากมายนับไม่ถ้วน เย่ชวนซื้อของมากมายขนาดนี้ อย่างหนึ่งคือใช้ตอนแต่งงาน อีกอย่างคือแจกเป็นสวัสดิการให้พนักงานของจุดธุรกิจ

ถึงจะกินดื่มฟุ่มเฟือยทุกวัน เงินที่เขาเก็บไว้ก็ยังเหลือมาก พูดได้ว่าเศษกระดาษและเศษวัสดุจากโรงพิมพ์ป๋อเหวินช่วยค้ำจุนโรงอาหารของจุดธุรกิจทั้งหมด

วันสุดท้ายของเดือนมกราคม เป็นวันจ่ายเงินเดือนของจุดธุรกิจ เหลือเวลาอีกสี่วันก่อนปีใหม่

แต่เช้าตรู่ ฝ่ายการเงินของบริษัทเขตก็นำตารางเงินเดือนและรางวัลมาที่จุดธุรกิจ แต่เย่ชวนไม่ได้จ่ายเงินเดือนที่ห้องการเงินเหมือนปกติ แต่ย้ายไปที่โรงอาหาร

คนที่บริษัทเขตส่งมาคือเจ้าหน้าที่แผนกการเงินนามสกุลโจว ทุกครั้งเขามาจ่ายเงินเดือนที่จุดธุรกิจนี้ จึงคุ้นเคยกับเย่ชวนดี

เมื่อเจ้าหน้าที่โจวและพนักงานทั้งหมดของจุดธุรกิจมาถึงโรงอาหาร พวกเขาประหลาดใจที่เห็นกระสอบป่านมัดปากวางเต็มพื้น แต่ละใบดูหนักมาก น่าจะหนักหลายสิบจิน

"หัวหน้าเย่ นี่คืออะไรหรือ?" เจ้าหน้าที่โจวถามอย่างสงสัย

เย่ชวนหัวเราะเบาๆ "เดี๋ยวคุณก็รู้"

ต่อมาก็เป็นการจ่ายเงินเดือน นอกจากเงินเดือน โบนัส และเงินช่วยเหลือแล้ว บริษัทเขตยังจ่ายโบนัสประจำปี จำนวนไม่มาก แค่ไม่ถึงยี่สิบหยวนต่อคน แต่ทุกคนก็มีความสุขมาก

ทุกเดือนเย่ชวนกับอ้วนฮั่นได้เงินมากที่สุด เดือนหนึ่งเท่ากับรายได้ทั้งปีของคนอื่น แต่นั่นเป็นความสามารถของพวกเขา ทุกคนก็ชินแล้ว

หลังจากจ่ายเงินเดือนเสร็จ เจ้าหน้าที่โจวก็เตรียมจะกลับ แต่เย่ชวนรั้งเขาไว้

"เจ้าหน้าที่โจว รอสักครู่ครับ"

เจ้าหน้าที่โจวประหลาดใจ เห็นเย่ชวนยืนขึ้นพูดกับทุกคนว่า "อีกสี่วันก็ปีใหม่แล้ว ทุกคนได้รับเงินเดือนที่พอใจ หวังว่าปีหน้าทุกคนจะพยายามต่อไป จะได้เงินมากขึ้น!"

ทุกคนปรบมือกันอย่างคึกคัก เจ้าหน้าที่โจวก็ปรบมือตาม แต่เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเย่ชวนให้เขาอยู่ต่อ ถ้าเป็นการสรุปก่อนปีใหม่ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

เย่ชวนพูดต่อ "ใกล้ปีใหม่แล้ว ผมเตรียมสวัสดิการให้ทุกคน อยู่ในกระสอบเหล่านี้ สวัสดิการของเรายึดหลักความยุติธรรมและเท่าเทียม ไม่ว่าจะเป็นผม หัวหน้าหู หรือเจ้าหน้าที่โจวที่มาจ่ายเงินเดือนให้เรา ก็ได้สวัสดิการเท่ากันหมด"

เจ้าหน้าที่โจวรีบลุกขึ้นโบกมือบอกเย่ชวน "หัวหน้าเย่ ให้ผมรับสวัสดิการด้วยมันไม่เหมาะนะครับ"

"เจ้าหน้าที่โจว คุณมาจ่ายเงินเดือนให้เราทุกเดือน ในสายตาเรา คุณก็เหมือนเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง แน่นอนว่ามีสิทธิ์ได้รับสวัสดิการ!"

ได้ยินเย่ชวนพูดแบบนั้น เจ้าหน้าที่โจวได้แต่พูดขอบคุณอย่างสุภาพ

"ทุกคนครับ สวัสดิการของเราจะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย พอให้ทุกคนฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำสำราญ ในกระสอบมีเนื้อหมู 10 จิน เนื้อวัว 2.8 จิน ไก่ตัวผู้ใหญ่ 1 ตัว แป้งขาว 20 จิน ข้าวสาร 10 จิน เหล้าเอ้อร์กั่วโถว 2 ขวด และปลาไน 1 ตัวหนัก 3 จิน"

เย่ชวนพูดจบ ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ปรบมือกันเสียงดังสนั่น ร้อนแรงกว่าเมื่อกี้หลายเท่า

ทุกคนตกตะลึง ไม่คิดว่าเย่ชวนจะเตรียมสวัสดิการให้ทุกคนมากมายขนาดนี้ เจ้าหน้าที่โจวถึงกับอ้าปากค้าง

เขาดูแลการจ่ายเงินเดือน 10 จุดธุรกิจ จุดธุรกิจอื่นอย่างมากก็แจกเนื้อหมูแค่ครึ่งจิน เย่ชวนพูดถูก สวัสดิการพวกนี้พอให้ฉลองปีใหม่อย่างสมบูรณ์แล้ว

ถ้าคิดตามราคา ของพวกนี้มีมูลค่าเกิน 30 หยวน รวมเจ้าหน้าที่โจวและหัวหน้าหู ต้องแจก 36 ส่วน เงินรวมเกินพันหยวนทีเดียว

เจ้าหน้าที่โจวพยักหน้าในใจ หัวหน้าเย่ ไม่ธรรมดาจริงๆ!