บทที่ 320 เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน (ฟรี)

บทที่ 320 เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน (ฟรี)

วันรุ่งขึ้น เย่ชวนตามคณะสำรวจไปดูตลาดสดขนาดใหญ่หลายแห่งในช่วงเช้า เห็นสินค้าในตลาดหลากหลายและราคาไม่สูงนัก ทุกคนรู้สึกสับสน

ผักที่พวกเขาซื้อจากร้านสหกรณ์มีน้อยชนิด ตลอดทั้งปีก็ผักไม่กี่อย่างวนไปวนมา ดูที่นี่มีผักหลายสิบชนิดวางขายบนแผงให้เลือกซื้อ ช่างน่าอิจฉา

สำคัญที่สุดคือเนื้อสัตว์ต่างๆ ข้าวสาร และแป้งสาลีก็จำหน่ายอย่างเสรี ไม่ต้องใช้คูปอง อยากกินอะไรก็ไปซื้อที่ตลาดสดได้

มาฮ่องกงกว่าสัปดาห์ ทุกคนก็ชินกับบางสิ่ง เช่น คู่รักที่แสดงความรักกันบนถนน

รวมถึงยานพาหนะหลากหลายบนถนน ไม่ต้องใช้จักรยาน ถ้ารีบก็โบกรถได้เลย ถ้าไม่รีบก็นั่งรถเมล์ไปช้าๆ

เย่ชวนเห็นสีหน้าอิจฉาของทุกคน แต่พวกเขาต้องผิดหวัง แผ่นดินใหญ่จะพัฒนามาถึงขั้นนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบปี

ช่วงบ่ายเขาแยกจากคณะ ไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าหรุยสิงก่อน ใช้เงินหลายพันดอลลาร์ฮ่องกงไปเกือบหมด ซื้อของขวัญให้ครอบครัว

แต่ลังเลที่หน้าร้านชุดชั้นในสตรี สุดท้ายก็หน้าทนเดินเข้าไป เลือกชุดชั้นในหลายสิบชุดหลากหลายแบบและสีให้ถงเหยา มีบางชุดค่อนข้างเซ็กซี่ นึกถึงภรรยาใส่แล้วก็ตื่นเต้น

ใช้เงินจนเหลือแค่ไม่กี่ร้อยดอลลาร์ฮ่องกง มุมหนึ่งในพื้นที่ระบบเต็มไปด้วยถุง มีทั้งเสื้อผ้า อาหาร นมผง ของใช้ และโทรทัศน์ที่ช่วยคนอื่นซื้อ

ออกจากห้างสามโมงกว่า เย่ชวนเรียกแท็กซี่ไปที่อพาร์ตเมนต์ของหูเหยียนหนี่

หูเหยียนหนี่กำลังดูทีวีอย่างเบื่อๆ อยู่ที่บ้าน การมาของเย่ชวนทำให้เธอดีใจ

เย่ชวนนั่งบนโซฟา แล้ววางของที่พกมาบนโต๊ะกาแฟ

"เยียนหนี่ นี่เป็นของที่เก็บไว้ให้คุณ"

"นี่อะไรเหรอ?" หูเหยียนหนี่ถามอย่างสงสัย

"เปิดดูเองสิ"

หูเหยียนหนี่เดินไปหยิบถุง ไม่คิดว่าหยิบไม่ขึ้น ต้องออกแรงอีกหน่อยจึงยกมาตรงหน้าได้

ในถุงเป็นห่อผ้า ห่อแน่นหนา เธอยกห่อผ้าออกจากถุงอย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ แกะออกทีละชั้น

เมื่อเห็นของข้างใน เธอก็ชะงักทันที

ในนั้นเห็นแท่งทองวางอยู่ที่ละแท่ง น่าแปลกใจไม่ได้ที่มันจะหนักขนาดนี้

"เย่ชวน นี่...นี่เป็นแท่งทองเหรอ?"

เย่ชวนพยักหน้าพูดว่า "ผมมาฮ่องกงก็มีเงินสดไม่มาก มีแค่แท่งทองพวกนี้ติดตัว เก็บไว้ให้คุณใช้ยามฉุกเฉิน"

"ฉันไม่เอา!" หูเหยียนหนี่เบะปาก ผลักแท่งทองไปข้างหน้า

เย่ชวนโอบเอวเธอ ดึงมานั่งบนตัก พูดเสียงอ่อนโยนว่า "ผมจากฮ่องกงกลับแผ่นดินใหญ่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้พบกันอีก คุณเป็นผู้หญิงของผม ผมต้องคิดถึงอนาคตของคุณบ้าง"

ได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของหูเหยียนหนี่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาทันที

รู้จักกันมานาน แม้เขาจะดีกับเธอ แต่ไม่เคยพูดคำหวานเลย วันนี้เป็นครั้งแรกที่บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา

"ฉัน...ฉันหาเงินเองได้ ฉันรอคุณกลับมาฮ่องกงอีก"

"เด็กโง่ ผู้ชายเลี้ยงดูผู้หญิงของตัวเองเป็นเรื่องธรรมดา คุณอยู่ฮ่องกงคนเดียวลำบาก ทองพวกนี้เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินเท่านั้น ถ้าธุรกิจของคุณพัฒนาช้า นี่ก็พอให้คุณอยู่รอดได้!"

น้ำตาของหูเหยียนหนี่ไหลลงมาแล้ว พยักหน้าแรงๆ

"เย่ชวน คุณว่าเราจะมีวันได้พบกันอีกไหม?"

"มีสิ! ผมเชื่อว่าต้องมีวันนั้นแน่นอน ฮ่องกงเป็นของจีน ต้องมีวันที่กลับมาติดต่อกันใหม่ เราทั้งคู่ยังหนุ่มสาว รออีกไม่กี่ปีจะเป็นไร?"

ขณะที่เย่ชวนพูดประโยคนี้ ในใจก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เขารู้ว่าแม้จะมีวันที่ได้พบกันอีก เร็วที่สุดก็ต้องสิบกว่าปี ตอนนั้นหูเหยียนหนี่คงเป็นดาราใหญ่ของฮ่องกงแล้ว จะยังจำเขาได้หรือเปล่าก็ไม่แน่

มีคำสัญญาของเขา หูเหยียนหนี่จึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ในใจก็มั่นคงในความเชื่อของตัวเอง แม้ต้องรอยี่สิบปี สามสิบปี หรือแม้แต่ห้าสิบปี เธอก็จะรอ

ซบอยู่ในอ้อมกอดของเย่ชวน เธอเพลิดเพลินกับความอบอุ่นที่หาได้ยาก สูดกลิ่นผู้ชายเฉพาะตัวของเขา เธออยากอยู่ใต้อกกว้างนี้ไปชั่วชีวิต

"เย่ชวน ฉันอยากเปิดร้านของเก่า คุณว่ายังไง?"

เย่ชวนแปลกใจ มองหญิงงามในอ้อมกอด คิดในใจว่าไม่ใช่ว่าการปรากฏตัวของเขาทำให้อีกฝ่ายล้มเลิกความคิดที่จะเดินสายบันเทิงหรอกนะ?

"คุณไม่ชอบการแสดงหรอกเหรอ? ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบถึงจะมีความสุข! เยียนหนี ผมคุยกับพี่เหลยไว้แล้ว จะช่วยคุณได้บ้าง อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ มีปัญหาก็หาพี่เหลยได้"

หูเหยียนหนี่พยักหน้า ซบลงในอ้อมกอดของอีกฝ่ายอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร