บทที่ 385 เรียกน้องเย่ได้ด้วยหรือ(ฟรี)
บทที่ 385 เรียกน้องเย่ได้ด้วยหรือ(ฟรี)
หลังจากคนงานที่มาทำงานกลับไปแล้ว หลิวเยว่เช็ดทำความสะอาดครัวคร่าวๆ แล้วก็เริ่มทำอาหาร
ผักและเนื้อใช้ทำอาหารกลางวันหมดแล้ว เธอจึงหยิบไก่หนึ่งตัวจากตู้เย็นออกมา เตรียมตุ๋นน้ำซุปไก่
ถงเหยานอกจากจะมีอาการคลื่นไส้ตอนเพิ่งท้องแรกๆ หลังจากนั้นแทบไม่มีอาการแพ้ท้องเลย กินอะไรก็อร่อยไปหมด ร่างกายแข็งแรงดี
หลิวเยว่แอบสังเกตว่าลูกสะใภ้ชอบกินเปรี้ยวหรือเผ็ด แต่สังเกตมาพักหนึ่งก็พบว่า หญิงสาวกินได้ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด ทำให้เธอไม่สามารถทายจากอาหารได้ว่าจะเป็นหลานชายหรือหลานสาว
ตอนอาหารเย็น เย่ชวนและเย่หย่งซุ่นไม่ได้กินมาก ทั้งสองคนไม่ค่อยชอบกินน้ำซุป ส่วนหลิวเยว่และถงเหยากินไม่น้อยเลย
พอกินอาหารเย็นเสร็จ ก็มีคนมาเคาะประตูแจ้งว่าจะมีการประชุมทั้งลานทันที
เย่ชวนรู้สึกแปลกใจ วันนี้นอกจากบ้านตัวเองติดตั้งเครื่องทำน้ำร้อน ดูเหมือนในลานจะไม่มีเรื่องใหญ่อะไร จะประชุมทั้งลานทำไม
สีหน้าของเย่หย่งซุ่นดูไม่พอใจ เขาเป็นผู้ดูแล ก่อนประชุมสามคนควรจะคุยกันก่อน แต่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย แค่ถูกแจ้งว่าเดี๋ยวจะมีประชุม
ทุกคนไม่ได้รีบร้อน เย่ชวนกับพ่อนั่งจิบชาบนเก้าอี้อย่างช้าๆ หลิวเยว่ก็ล้างชามตะเกียบ ถงเหยายังถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่านด้วยซ้ำ
จนกระทั่งอี้จงไห่มาเร่งถึงสองครั้ง สี่คนในบ้านเย่ถึงค่อยๆ ออกจากบ้าน
ตอนนี้ในลานกลางรวมตัวเพื่อนบ้านทั้งหมดแล้ว คุณยายหูหนวกก็นั่งพักอยู่บนเก้าอี้
อี้จงไห่หน้าบึ้ง นั่งที่โต๊ะตรงกลางกับเฉียนปู้กุ้ยที่ดูสงบนิ่ง เหลือที่นั่งหนึ่งที่เก็บไว้ให้เย่หย่งซุ่น
เนื่องจากอากาศร้อน ทุกคนมีเหงื่อผุดที่หน้าผากและใบหน้า หลิวไห่จงเหงื่อท่วมศีรษะ ต้องเช็ดไม่หยุด
เห็นสี่คนบ้านเย่มาช้า อี้จงไห่พูดอย่างโกรธๆ "อาเย่ คุณเป็นผู้ดูแลของลาน แต่มาประชุมทั้งลานสาย มันไม่สมควรเลย"
เย่หย่งซุ่นเป็นคนใจดี แม้ในใจไม่พอใจ ก็คิดจะพูดสองสามประโยคให้ผ่านไป
แต่ยังไม่ทันได้พูด เย่ชวนก็ทำหน้าบึ้งพูดขึ้นว่า "อี้จงไห่ พ่อผมก็เป็นผู้ดูแล ก่อนประชุมพวกคุณไม่ควรแจ้งกันก่อนหรือ? หรือคุณอยากจะทำเป็นเผด็จการในลานนี้? แล้วอีกอย่าง ใครๆ ก็มีธุระ พวกเราเหนื่อยมาทั้งวัน ยังจะต้องมาเล่นละครข้าราชบริพารกับคุณอีกหรือ?"
เย่ชวนพูดประโยคนี้เสียดแทงใจดำ สองคำถามชี้ตรงไปที่อี้จงไห่
"แก... แกพูดเหลวไหลอะไร?" อี้จงไห่พูดอย่างโกรธ
"ที่ผมพูดไม่ถูกหรือ? ขั้นตอนการประชุมทั้งลานของเราเป็นยังไงคุณลืมแล้วหรือ? จะให้ผมเชิญหัวหน้าหวังมาเตือนความจำคุณไหม?"
อี้จงไห่กดความโกรธในใจไว้ ไม่กล้าปะทะกับอีกฝ่ายแล้ว เขาพูดเสียงอ่อนลงว่า "มีเหตุผล เรื่องค่าน้ำบ้านคุณ เพื่อนบ้านในลานคัดค้าน ผมถึงได้เรียกประชุมทั้งลานกะทันหัน!"
เย่ชวนแค่นเสียงเย็นชา ตอนออกจากบ้านเขาก็เดาจุดประสงค์ของการประชุมทั้งลานครั้งนี้แล้ว อี้จงไห่แค่อยากใช้อำนาจจำกัดที่มีมาทำให้บ้านเขารำคาญใจเท่านั้น
หลิวไห่จงที่ถอนตัวจากเวทีผู้นำบ้านล้อมลานไปแล้วก็ก้าวออกมาตอนนี้ ใบหน้าอวบของเขาพยายามทำท่าทางเป็นทางการ
"น้องเย่ คุณ..."
"น้องเย่เนี่ยนะ คุณจะเรียกด้วย?" เย่ชวนตัดบทหลิวไห่จง เอ็ดเสียงดัง
อีกฝ่ายอยากจะทำตัวเหนือ เขารับไม่ได้เลย เมื่อคิดจะเหยียบย่ำบ้านเขา... ก็อย่าโทษว่าเขาไม่สุภาพ
หลิวไห่จงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้เกียรติเลย "คุณ... ผมเป็นผู้อาวุโส เรียกคุณว่าน้องเย่มีปัญหาอะไร?"
"ผู้อาวุโส? คุณเป็นผู้อาวุโสของใคร? ฮึ! หัวหน้าตู้เสี่ยวเทาแห่งโรงงานรีดเหล็ก หัวหน้าแผนกหวี่เจ๋อยี่ เห็นผมยังต้องสุภาพเรียกผมว่าหัวหน้าเย่ แล้วคุณเป็นอะไร?"
เย่ชวนแค่นเสียง คุณหลิวไห่จงชอบอำนาจใช่ไหม? งั้นผมก็จะใช้ผู้นำโรงงานรีดเหล็กมากดคุณ!
ในชาติหน้าตอนดูละคร คนที่เขาดูถูกที่สุดก็คือหลิวไห่จง หลังจากมีอำนาจก็ใช้ตำแหน่งทำเรื่องเลวร้ายไม่น้อย เขียนคำว่า "คนเล็กได้ดี" ไว้บนหน้าผากชัดๆ
เย่ชวนเข้าใจดีในใจว่า ถ้าวันหนึ่งหลิวไห่จงได้ดี คนแรกในลานที่จะซวยก็คือบ้านเย่ ดังนั้นต้องกดอีกฝ่ายไว้ให้แน่น
"ดี ดี ดี ผมก็จะเรียกคุณว่าหัวหน้าเย่! หัวหน้าร้านรับซื้อของเก่าก็คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่แล้ว!" หลิวไห่จงพูดอย่างดูถูก เขารู้แค่ว่าเย่ชวนเป็นหัวหน้าจุดรับซื้อ เรื่องอื่นๆ หลังจากนั้นเขาไม่รู้เลย
"มีอะไรก็พูดมา!" เย่ชวนช้อนตามองอีกฝ่าย พูด
หลิวไห่จงชี้เครื่องทำน้ำร้อนบนหลังคาบ้านเย่พูดว่า "ผมไม่รู้ว่าคุณติดตั้งอะไร แต่ต้องใช้น้ำเยอะแน่ๆ ค่าน้ำที่คุณตกลงกับลุงใหญ่ผมไม่เห็นด้วย! ผมเป็นคนงานระดับ 6 จะจ่ายมากจ่ายน้อยไม่เป็นไร แต่ในลานเรามีแต่คนงานธรรมดา ผมต้องคิดเพื่อพวกเขาสิ!"
หลิวไห่จงพูดประโยคนี้อย่างหนักแน่น ราวกับกำลังคิดเพื่อเพื่อนบ้าน
เย่ชวนยิ้มบางๆ ตอนนี้ จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลน แล้วพูดช้าๆ ว่า "แค่ค่าไฟ คนที่ได้เงินเดือนข้าราชการระดับ 20 อย่างผมจะสนใจเงินไม่กี่หยวนนี่เหรอ?"