บทที่ 475 ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ(ฟรี)

บทที่ 475 ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ(ฟรี)

เย่ชวนนั่งอย่างสงบนิ่งบนโซฟา ทำให้ท่านสวีอดยิ้มชื่นชมไม่ได้

ท่านสวีมองเลขาเฉินแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูดว่า "เสี่ยวเย่ พี่เฉินของนายทำงานกับลุงมาหลายปี ขยันขันแข็งมาตลอด ถึงเวลาปล่อยออกไปฝึกฝนบ้างแล้ว"

เย่ชวนตกใจ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องนี้กับเขา จึงไม่รู้จะตอบอย่างไร

เลขาเฉินก็ตกใจเช่นกัน เพราะท่านสวีชื่นชมเย่ชวน เขาจึงเรียกอีกฝ่ายว่าน้องชายในที่ลับหลัง แต่นั่นก็แค่ในที่ลับหลังเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกนำมาพูดอย่างเปิดเผย

เขาอยู่กับท่านสวีมาหลายปี ย่อมรู้นิสัยดี เมื่อเอาเรื่องมาพูดอย่างเปิดเผย แสดงว่าท่านสวีหวังให้เขาสนิทกับเย่ชวนมากขึ้น

ท่านสวีมองทั้งสองคน หน้ามีรอยยิ้ม แล้วพูดว่า "เสี่ยวเฉินทำงานหนักมาหลายปี ไปเป็นประธานคณะกรรมการที่เขตเถอะ!"

ผู้จัดการหยางและเย่ชวนไม่รู้สึกอะไร แต่เลขาเฉินตกตะลึงไปเลย

ใบหน้าเขาแสดงความตกใจ ตามด้วยความดีใจสุดขีด

ก่อนหน้านี้เขาตกลงกับท่านสวีแล้วว่าจะไปรับตำแหน่งในกระทรวง ตำแหน่งไม่เล็กแต่อำนาจไม่มาก สองสามปีค่อยเลื่อนขั้นโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น

แต่ไม่คิดว่าแค่คุยกับเย่ชวนสักพัก ท่านสวีก็เปลี่ยนตำแหน่งของเขาเป็นประธานคณะกรรมการปฏิวัติประจำเขต

นี่เป็นตำแหน่งที่ร้อนแรงที่สุดในตอนนี้ สำคัญที่ว่าประธานเขตมีอำนาจดูแลสำนักงานเขต โรงงาน และคณะกรรมการปฏิวัติของทุกหน่วยงานในเขต อำนาจใหญ่โตมาก

เย่ชวนยิ้มพูดว่า "พี่เฉิน ยินดีด้วยนะครับ ต่อไปคณะกรรมการของหน่วยงานเราและโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่สองต้องขอคำแนะนำจากพี่แน่"

เลขาเฉินอยากหัวเราะดังๆ แต่ต่อหน้าท่านสวีต้องรักษาความสุขุม จึงได้แต่พยักหน้ายิ้มๆ

ท่านสวีเคาะโซฟาเป็นจังหวะ มองเย่ชวนด้วยรอยยิ้มกำกวม สักพักจึงพูดต่อ

"เสี่ยวเย่ ลุงคิดดูแล้ว นายก็ควรรับตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการปฏิวัติประจำเขตด้วย พวกเธอสองคนร่วมมือกันทำงานให้ดี! แน่นอน งานหลักของนายยังต้องอยู่ที่ศูนย์การค้าและโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่สอง อย่าให้สถานการณ์ทำให้โรงงานทั้งสองวุ่นวาย"

ท่านสวีมองปัญหาจากมุมสูง ศูนย์การค้าที่เย่ชวนดูแลต้องรับผิดชอบปัญหาปากท้องของประชาชน ส่วนโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่สองเป็นเรื่องใหญ่ของการหาเงินตราต่างประเทศให้ประเทศ สองเรื่องนี้ห้ามวุ่นวาย

ความตั้งใจเดิมคือไม่ให้เย่ชวนยุ่งกับเรื่องคณะกรรมการปฏิวัติ แต่เมื่อมีคณะกรรมการปฏิวัติคอยกดดัน ศูนย์การค้าและโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่สองอาจจะเปลี่ยนไป จึงให้ตำแหน่งรองประธานเพื่อคุมโรงงานไว้

ทั้งสามคนในที่นั้นต่างตกตะลึง โดยเฉพาะผู้จัดการหยาง เขาเป็นรองประธานคณะกรรมการปฏิวัติของโรงงานรีดเหล็ก แต่ไม่ว่าโรงงานจะใหญ่แค่ไหน ก็ต้องอยู่ภายใต้การนำของเขต

คราวนี้ดีเลย เลขาเฉินและเย่ชวนสองน้องชายต่างขึ้นไปอยู่เหนือเขา ทำให้เขารู้สึกจนใจ

เย่ชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง "ท่านสวี ผมเหมาะกับตำแหน่งรองประธานหรือครับ? มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ?"

ความกังวลของเขามีเหตุผล ที่นี่ไม่เหมือนคณะกรรมการในโรงงาน ในโรงงานก็แค่ผู้นำโรงงาน มีแค่คนงานจับตามอง แต่ที่นี่ต่างกัน เป็นตำแหน่งบริหาร

เขาเป็นแค่ผู้จัดการศูนย์การค้า ที่ปรึกษาโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่สอง จู่ๆ มาเป็นรองประธาน ก้าวกระโดดใหญ่เกินไป จะทำให้หลายคนไม่พอใจ

ท่านสวีโบกมือพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อีกอย่างระดับเงินเดือนของนายก็พอแล้ว มีลุงกับท่านซ่งอยู่ ไม่มีใครกล้าคัดค้าน"

เย่ชวนพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า "ท่านสวี ท่านวางใจได้ ผมจะร่วมมือกับงานของพี่เฉินแน่นอน พยายามรักษาการผลิตและการใช้ชีวิตให้เป็นปกติ พยายามไม่ให้ความวุ่นวายขยายตัวลงไป!"

ผู้จัดการหยางและเลขาเฉินมองไม่ออกว่าสีหน้าแบบนั้นมีความหมายอะไร แต่เย่ชวนมองออกจริงๆ

คนที่มีตำแหน่งอย่างท่านสวีมีมากมาย แต่ภายใต้กระแสลมครั้งนี้ คนที่จะรักษาตัวรอดได้มีไม่มาก ถ้าไม่มีการช่วยเหลือของท่านซ่ง บางทีตัวท่านเองก็ไม่รู้ว่าจะไปลำบากที่ไหน

จึงพูดออกมาแบบนี้ แสดงว่าท่านสวีมองเห็นแก่นแท้ของเรื่องแล้ว จึงเกิดความกังวล

ท่านสวีพยักหน้า สีหน้าชื่นชมวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว