บทที่ 480 เริ่มดำเนินการ(ฟรี)

บทที่ 480 เริ่มดำเนินการ(ฟรี)

ในวันอาทิตย์ปลายเดือนพฤษภาคม วันนี้เป็นวันที่ป่างเกิงจะแก้แค้นเย่ชวน

ที่เลือกวันอาทิตย์ เพราะหวังเจี้ยน หวังซิน และป่างเกิงได้ปรึกษากัน เพื่อจะไม่ให้รอดสักคน จะจัดการตระกูลเย่ทั้งหมด

เพราะวันธรรมดาเย่ชวนและเย่หย่งซุ่นต้องไปทำงาน ส่วนถงเหยาทำงานหรือไม่ป่างเกิงก็ไม่รู้ จึงเลือกวันที่ทุกคนหยุดพัก จะได้เหยียบย่ำทุกคนในตระกูลเย่ไว้ใต้เท้า ไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก

ราวแปดโมงเช้า หน่วยของหวังเจี้ยนมาถึงลานเล็กที่เป็นบ้านเดี่ยวนี้ครบ รวมคนที่ออกมาจากสถานพินิจ มีคนยืนอยู่ในลานยี่สิบสี่คน

หวังเจี้ยนมองคนกว่ายี่สิบคนเหล่านี้ รู้สึกตื่นเต้นมาก หลังศึกครั้งนี้ เขาเชื่อว่าด้วยความสามารถของตัวเอง การได้เป็นรองประธานไม่มีปัญหาเลย

ป่างเกิงก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน แม้ว่าหลายปีนี้จะไม่ได้ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ก็ได้รู้จักหวังซินและคนอื่นๆ ในสถานพินิจ ไม่ถือว่าขาดทุน!

มีคนพวกนี้ช่วย ตัวเองไม่ใช่ป่างเกิงที่ใครๆ ก็ดูถูกอีกต่อไป แต่เป็นคนที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในบ้านล้อมลานได้ สวี่ต้าเม่าเป็นเจ้าหน้าที่คณะกรรมการปฏิวัติก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าสวี่ต้าเม่าสักเท่าไหร่

และหวังเจี้ยนยังสัญญากับเขาว่า ถ้าทำงานวันนี้ได้สวย หลังจากตัวเองได้เป็นรองประธาน ก็จะสนับสนุนให้หวังซินเป็นหัวหน้าหน่วย ให้เขาเป็นรองหัวหน้าหน่วย

ป่างเกิงฝันถึงภาพตัวเองเป็นรองหัวหน้าหน่วย มีคนใต้บังคับบัญชาสิบกว่ายี่สิบคน แค่เห็นใครไม่พอใจ ก็สามารถกำจัดคนนั้นได้เลย

ต่อไปอาจจะได้เป็นรองประธาน หรือแม้แต่ประธาน!

ในขณะที่ทุกคนกำลังเต็มไปด้วยความหวัง คนยี่สิบสี่คนก็เดินขบวนถือธงอย่างยิ่งใหญ่ อวดโอ้อยู่บนถนน

เมื่อใกล้ถึงปากซอย หวังเจี้ยนคิดสักครู่ เรียกลูกน้องคนหนึ่งมา สั่งการสองสามประโยค ถือเป็นการเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง

ถ้าพวกเขาถูกต่อต้านและเสียเปรียบ ให้ลูกน้องคนนี้ไปแจ้งคณะกรรมการปฏิวัติ ถ้าอีกสามหน่วยมาเสริม ใครก็ต้านไม่อยู่

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กว่ายี่สิบคนต่างถือไม้ คนนำถือธง เดินอย่างดุดันมาถึงประตูบ้านล้อมลาน

เฉียนปู้กุ้ยพอดีกำลังออกจากบ้าน เห็นคนยี่สิบกว่าคนที่ดูโหดร้าย ตกใจจนสะดุ้ง

หลังเทศกาลพฤษภาคม เขาถูกประณามว่าเป็นพวกชนชั้นเลว ถูกนักเรียนชั้นสูงทรมาน ทุกวันที่ไปโรงเรียนต้องยอมรับผิดก่อน แล้วจึงจะได้เริ่มสอน ครูในโรงเรียนเกือบทุกคนเป็นแบบนี้

ช่วงนี้ถูกทรมานจนกลัวไปหมด เห็นอะไรไหวติงก็กลัว พอเห็นนักเรียนกลุ่มหนึ่งถือธง มีผ้าพันแขน ยืนอยู่ที่ประตูบ้านล้อมลาน ก็เกิดความกลัวจากข้างในออกมา

"พวก...พวกนายจะทำอะไร?"

เฉียนปู้กุ้ยมองดูชัดๆ ในกลุ่มมีคนคุ้นหน้าคนหนึ่ง ก็คือป่างเกิง ยิ่งมั่นใจว่าคนพวกนี้มาจัดการเขา

ตอนอยู่โรงเรียน เขาวิจารณ์ป่างเกิงไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องที่ผลการเรียนไม่ดีขึ้นเลย ถือว่าเป็นไม้ผุที่แกะสลักไม่ได้

ป่างเกิงก้าวออกมาจากกลุ่ม ใช้ไม้ในมือชี้เฉียนปู้กุ้ยพูดว่า "ไอ้แก่เฉียน วันนี้นายโชคดี ฉันไม่ได้มาจัดการแก รีบหลีกไป ฉันจะจัดการครอบครัวเย่ก่อน แล้วค่อยมาจัดการแก!"

เฉียนปู้กุ้ยได้ยินประโยคนี้ ในใจโล่งขึ้น แต่เมื่อป่างเกิงบอกว่าจะจัดการตระกูลเย่ ก็ทำให้เขาเกิดความคิดแก้แค้นอย่างแรง

ตัวเองเป็นคุณลุงสามของบ้านล้อมลานที่ดีๆ หลังจากเย่หย่งซุ่นมาเป็นผู้ดูแล ตัวเองไม่เพียงไม่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นลุงสอง แต่กลับยิ่งกลายเป็นตัวโปร่งใสในลานมากขึ้น

อี้จงไห่ปรึกษาทุกเรื่องกับเย่หย่งซุ่น ไม่เคารพเขาที่เป็นลุงสองตามความเป็นจริงเลย

ถ้าป่างเกิงสามารถจัดการคนในตระกูลเย่ได้ แม้ตัวเองจะไม่ได้กลับมาเป็นผู้ดูแล ก็ถือว่าได้ระบายความแค้นแล้ว

"เอ่อ เอ่อ เอ่อ ฉันหลีกทางเดี๋ยวนี้!" ปู้กุ้ยรีบหลบไปด้านข้าง

มุมปากป่างเกิงผุดรอยยิ้มอย่างภูมิใจ "ไอ้แก่เฉียน รู้จักฟังเสียงดี รอฉันจัดการครอบครัวเย่เสร็จ ตอนจัดการแกจะเบามือหน่อย"

เฉียนปู้กุ้ยยิ้มประจบ โค้งคำนับพูดว่า "ขอบคุณเพื่อนร่วมงานน้อยๆ ทุกคน ถึงเวลานั้นผมจะให้ความร่วมมือแน่นอน"

หวังเจี้ยนไม่สนใจเขา มองสำรวจประตูใหญ่ของบ้านล้อมลาน พูดอย่างดูถูกว่า "น่าแปลกที่ลานนี้มีพวกคนเลวอยู่มากขนาดนี้ ลานนี้แต่เดิมก็เป็นผลผลิตศักดินาที่กดขี่ขูดรีดคน อยู่ที่นี่จะดีได้ยังไง!"

พูดจบ เขาก็นำหวังซิน ป่างเกิง และลูกน้องเข้าไปในลาน เฉียนปู้กุ้ยก็ตามหลังคนกว่ายี่สิบคนเข้าไปในลาน ไปดูเรื่องสนุกที่หาดูได้ยาก

ในใจเขารู้สึกสะใจ เย่ชวนไม่ใช่ว่าปกติเก่งกาจนักหรอกหรือ? ดูซิว่าแกจะแก้สถานการณ์นี้ยังไง?

ดูจากคนที่ป่างเกิงพามา ก็รู้ว่าเป็นทหารหนุ่มที่กระตือรือร้น ธงก็เป็นทางการมาก ถ้าถูกคนพวกนี้จับตา แทบจะไม่มีทางแก้

กว่ายี่สิบคนเดินเข้ามาในลานกลาง เห็นเจียจางจื่อนั่งอยู่บนธรณีประตู ส่วนฉินหวายหรูกำลังนั่งยองๆ ซักผ้า

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เห็นป่างเกิงและคนอื่นๆ เดินเข้ามาอย่างดุดัน ตาก็เป็นประกายทันที