บทที่ 500 การสอบสวนของหลิวไห่จง(ฟรี)

บทที่ 500 การสอบสวนของหลิวไห่จง(ฟรี)

หลิวไห่จงเข้าประตูมา เห็นสวี่ต้าเม่านั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ในใจก็ดีใจ

ปกติเขากับอีกฝ่ายเรียกกันว่าพี่น้อง คิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ถือว่าไม่เลว คาดว่าที่อีกฝ่ายเรียกตัวมาคงเป็นแค่พิธีการเท่านั้น

"เม่า ยุ่งอยู่เหรอ?"

สวี่ต้าเม่าไม่ขยับที่ เงยหน้ามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ทำหน้าเครียดพูดว่า "พูดกับใคร? เรียกผมว่ารองประธานสวี่!"

"รองประธานสวี่ ท่านยุ่งอยู่หรือครับ?" หลิวไห่จงพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ใครให้มายิ้มแย้มกับผม? จริงจังหน่อย! คุณคิดว่าที่นี่เป็นที่ไหน?"

หลิวไห่จงรู้สึกว่าเรื่องไม่ค่อยชอบมาพากล ปกติอีกฝ่ายเห็นเขาทีไรก็พูดจาหัวเราะ วันนี้เป็นอะไรไป? หรือจะแกล้งทำท่าให้คนอื่นดู?

ยิ่งคิดเขายิ่งรู้สึกว่าความคิดของตัวเองถูกต้อง มีคนนอกอยู่มากขนาดนี้ สวี่ต้าเม่าต้องแสดงท่าทางบ้าง

สวี่ต้าเม่าเห็นเขาไม่พูด จึงพยักหน้าให้ลูกน้องพูดว่า "พวกนายสอบสวนก่อน! ต้องสอบให้ได้เรื่องมานะ!"

คนที่รับผิดชอบการสอบสวนเหล่านี้ล้วนคัดเลือกมาอย่างดี ไม่ว่าจะทรมานคนจนเป็นอย่างไร ก็ไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย

พวกเขาพาหลิวไห่จงไปที่ห้องเล็กที่ไม่มีคน ใส่กุญแจมือเขากับเก้าอี้ แล้วจ้องมองเขาไม่วางตา

มองอยู่ราวสิบกว่านาที หลิวไห่จงยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล สวี่ต้าเม่าไม่โผล่มาเลย ปล่อยให้เขาอยู่กับคนพวกนี้?

"ผมอยากพบรองประธานสวี่ของพวกคุณ!"

"คิดว่ารองประธานของพวกเราจะพบง่ายๆ เหรอ?" หนึ่งในนั้นหัวเราะเยาะ

"รีบรับสารภาพเถอะ รับสารภาพแล้วจะได้พบรองประธานสวี่!" อีกคนพูด

"ผมจะพบรองประธานสวี่ ไม่พบไม่พูด!"

คนนั้นได้ยินเขาพูดแบบนั้น จำใจต้องไปรายงานสวี่ต้าเม่า

ไม่นาน สวี่ต้าเม่าก็มาที่ห้องสอบสวน ข้างหลังมีคนติดตามมาหลายคน

เห็นเขามา ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน เขานั่งลงที่เก้าอี้ตรงกลาง คนที่เหลือยืนอยู่ด้านหลัง

ในดวงตาของหลิวไห่จงเต็มไปด้วยความอิจฉา ในใจรู้สึกไม่พอใจ ทำไมอีกฝ่ายถึงได้รับความเคารพจากคนมากมาย ส่วนตัวเองต้องเป็นนักโทษ

ถ้าตัวเองได้เป็นรองประธานบ้าง จะได้วางท่าได้ตลอดเวลาไหม

"หลิวไห่จง พูดมาสิ เมื่อเร็วๆ นี้คุณทำผิดอะไร?" สวี่ต้าเม่าพูดอย่างเกียจคร้าน

หลิวไห่จงพูดอย่างจริงจัง "รองประธานสวี่ ผมไม่ได้ทำผิดอะไร ซื่อสัตย์มาตลอด หวังว่าท่านจะพิจารณาให้ดี"

สวี่ต้าเม่าหัวเราะเบาๆ "หึ ยังจะดื้อดึงอีก? พี่น้อง ให้เขาลองของดีหน่อย!"

"ครับ!" สองคนรับคำ

สองคนนี้เดินมาที่หน้าหลิวไห่จงอย่างไม่เป็นมิตร คว้าตัวเขาให้ลุกจากเก้าอี้

มือของหลิวไห่จงยังติดกุญแจมือกับเก้าอี้ พอถูกดึงขึ้น เก้าอี้ก็ถูกยกขึ้นด้วย ทำให้ข้อมือเขาปวดร้าว

คนหนึ่งจับคอเสื้อเขา อีกคนต่อยเข้าที่ท้อง

"โอ๊ย..." หลิวไห่จงร้องด้วยความเจ็บปวด ขดตัวอยู่บนพื้น

หมัดนี้รุนแรงมาก แทบจะทำให้น้ำดีของเขาพุ่งออกมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ดูเหมือนจะยังไม่จบ สองคนผลัดกันเตะผลัดกันต่อย ต่อเนื่องอยู่หลายนาทีกว่าจะหยุด

หลิวไห่จงนั่งอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นมา ตอนนี้ใบหน้าทั้งหมดช้ำบวมจนดูไม่ได้

เขามองสวี่ต้าเม่าอย่างงุนงง คิดว่าแค่เป็นพิธีการ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจริงจัง…

"สวี่ต้าเม่า เราสองคนมีอะไรบาดหมางกัน? ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้?"

สวี่ต้าเม่าแค่นเสียงหึ "เราไม่มีอะไรบาดหมางกัน แต่คุณทำผิด ผมในฐานะรองประธานคณะกรรมการก็ต้องจัดการ นี่เป็นเรื่องของหลักการ"

เขาพูดอย่างองอาจ ถ้าไม่รู้จักนิสัยเขา หลิวไห่จงคงเชื่อไปแล้ว

ตอนนี้หลิวไห่จงถึงเข้าใจ ที่แท้ไม่ใช่แค่พิธีการ ดูท่าทางสวี่ต้าเม่า ชัดเจนว่าต้องการจัดการเขา

แต่ตัวเองไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจตรงไหน? นี่คือสิ่งที่เขาคิดไม่ออก

สองคนที่เพิ่งซ้อมเขาจับเขานั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง สวี่ต้าเม่ายิ้มพูดว่า "พูดมาสิ เมื่อเร็วๆ นี้ทำผิดอะไร?"

"จริงๆ ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย!" หลิวไห่จงแทบจะร้องไห้

รอยยิ้มของสวี่ต้าเม่าหายไป ทำหน้าเครียดพูดว่า "ยังไง? อยากให้พี่น้องของผมมาต้อนรับคุณอีกรอบไหม?"

หลิวไห่จงโบกมือรัวๆ "ไม่ต้องๆ ขอให้ผมคิดดูก่อนได้ไหม?"

"คิดไป คิดให้ดีๆ ว่าตัวเองทำผิดอะไร?" สวี่ต้าเม่าพูดอย่างไม่รีบร้อน

หลิวไห่จงไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำผิดอะไร เขานั่งคิดอยู่บนเก้าอี้ครู่ใหญ่ นึกทบทวนเรื่องไม่ดีที่ตัวเองทำเมื่อเร็วๆ นี้ทั้งหมด แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องไหนถูกจับได้

ทั้งที่เรื่องที่ตัวเองทำก็ปิดบังไว้ดีแล้ว ไม่มีใครน่าจะรู้

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าสวี่ต้าเม่าอยู่ในบ้านเดียวกับเขา คงได้ยินตอนพวกป้าๆ นินทากัน

ดังนั้น เขาจึงพูดอย่างหวาดๆ "เมื่อวันก่อนที่บ้านต้องทำงาน ผมเอาลวดเชื่อมกลับบ้านไปมัดหนึ่ง รองประธานสวี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเอาของกลับบ้าน รับรองว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย!"