บทที่ 530 สัมมนาทางธุรกิจ(ฟรี)

บทที่ 530 สัมมนาทางธุรกิจ(ฟรี)

คณะดูงานทั้งหมดค้อมตัวให้เย่ชวนอย่างลึก

ผู้อำนวยการหลิวอดรู้สึกทึ่งไม่ได้: "พวกเขามีมารยาทมากเกินไป ผมยังทนไม่ไหวเลย"

เย่ชวนเบ้ปากพูด: "รู้มารยาทเล็กๆ น้อยๆ แต่ไม่มีคุณธรรมใหญ่ ยึดติดกับรายละเอียดปลีกย่อยแต่ไม่มีคุณธรรม ให้ความสำคัญกับเรื่องเล็กน้อยแต่ไม่สนใจศักดิ์ศรี กลัวอำนาจแต่ไม่เคารพคุณธรรม!"

สีหน้าผู้อำนวยการหลิวเปลี่ยนไป กระซิบ: "รองประธานเย่ ระวังคำพูดด้วย! ตอนนี้พวกเขาสถาปนาความสัมพันธ์กับเราแล้ว พูดแบบนี้ไม่ดีนะ?"

เย่ชวนหัวเราะเยาะ: "ถึงจะสถาปนาความสัมพันธ์แล้ว ความอัปยศในอดีตก็ลืมไม่ได้ และระหว่างเราต้องมีศึกสักครั้ง อาจหกสิบปีหลังจากนี้ อาจร้อยปีหลังจากนี้ จะให้คนอื่นมานอนกรนข้างเตียงเราได้อย่างไร"

ผู้อำนวยการหลิวไม่พูดอะไรอีก แม้เขาจะเห็นด้วยกับอีกฝ่ายพันเปอร์เซ็นต์ แต่คำพูดแบบนี้เขาไม่กล้าพูดออกมา

เย่ชวนก็รู้ว่าพูดแบบนี้ในตอนนี้เป็นความผิด แต่ผู้อำนวยการหลิวเป็นคนวงนอกในกลุ่มแกนนำของท่านสวี ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน

อีกอย่าง พูดแบบนี้ให้ทุกคนฟังเขาก็ไม่กลัว เบื้องบนมีวิธีคิดของเบื้องบน ประชาชนก็มีวิธีคิดของประชาชน

ตอนบ่าย ตามคำขอของคณะดูงาน มีการจัดประชุมหารือที่ศูนย์การค้า เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องธุรกิจ

ในที่ประชุม แทบจะเป็นคณะดูงานถามคำถามแล้วเย่ชวนตอบ คนที่คิดว่าตัวเองมีแนวคิดธุรกิจก้าวหน้าเหล่านี้เหมือนนักเรียนประถมต่อหน้าเขา

เย่ชวนมีวิสัยทัศน์มากกว่าคนเหล่านี้ 40-50 ปี ถึงไม่ได้จบมาทางธุรกิจหรือทำธุรกิจ แต่ก็เห็นกรณีศึกษาความสำเร็จมามากมาย

สมาชิกคณะดูงานญี่ปุ่นที่นั่งอยู่ต่างตกตะลึง บางคนเป็นเจ้าของห้างในญี่ปุ่น แต่ก็ระมัดระวังตัวต่อหน้าเย่ชวน

อีกฝ่ายมักเผยแก่นแท้ของเรื่องในไม่กี่ประโยค ข้อสงสัยในใจพวกเขาก็ถูกชี้จุดสำคัญด้วยประโยคเดียว

มองเย่ชวนที่พูดคล่องแคล่วบนเวที สายตาของริเอะ คุอิโกะค่อยๆ เลือนราง นี่คือคนรักของเธอ ไม่ว่าในสภาพแวดล้อมใดก็ไม่อาจปิดบังความเจิดจรัสที่มีอยู่

แน่นอน สิ่งที่เย่ชวนพูดในที่ประชุมเป็นเพียงผิวเผิน ไอเดียและมุมมองทางธุรกิจบางอย่างไม่อาจพูดความจริงได้ แต่แม้จะเป็นแค่นี้ ก็พอให้พวกญี่ปุ่นตัวเล็กๆ เหล่านี้มึนงงแล้ว

ถึงสามโมง ผู้อำนวยการหลิวประกาศจบการดูงานวันนี้ พวกญี่ปุ่นตัวเล็กๆ ต่างมีสีหน้าเสียดาย ดูเหมือนยังไม่อิ่มใจ

เย่ชวนถอนหายใจโล่งอก การสัมมนาทั้งบ่ายเขาพูดเต็มสองชั่วโมง ระหว่างนั้นดื่มน้ำแค่ไม่กี่อึก ตอนนี้จบแล้วจึงได้พัก

คนพวกนี้มาดูงานต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดท้องถิ่น ออกนอกที่พักได้แต่กลางวัน กลางคืนต้องอยู่ในโรงแรมต่างชาติไม่ให้ออกไปไหน อยากชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของปักกิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

เย่ชวนยืนอยู่ในลาน ยิ้มมองทุกคนขึ้นรถโดยสาร ออกจากลานใหญ่ของศูนย์การค้า

ริเอะ คุอิโกะแม้ในใจจะอาลัยอาวรณ์นักก็ได้แต่ขึ้นรถโดยสาร ไม่อาจแสดงสีหน้าอาลัยออกมา หากถูกคนจับได้ จะส่งผลกระทบต่อคนรักอย่างใหญ่หลวง

"รองประธานเย่ วันนี้รบกวนคุณมาก!" ผู้อำนวยการหลิวจับมือเย่ชวนพูดอย่างขอบคุณ

ถ้าไม่ได้สัมมนาที่นี่ทั้งบ่าย เขาก็ต้องพาคนพวกนี้ไปวิ่งทีละที่ งานจะหนักกว่านี้มาก

"ผู้อำนวยการหลิวพูดเล่น ล้วนเป็นการรับใช้ประเทศ!" เย่ชวนยิ้มพูด

ผู้อำนวยการหลิวก็ขึ้นรถ รถทั้งสี่คันออกเดินทางพร้อมกัน เย่ชวนมองริเอะ คุอิโกะที่นั่งริมหน้าต่าง ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน

หลังกลับถึงโรงแรมที่คณะดูงานพัก มองทุกคนกลับห้องตัวเอง ผู้อำนวยการหลิวกำลังจะขึ้นรถกลับ มีเสียงหนึ่งเรียกเขาไว้

"คุณหลิว!"

ผู้อำนวยการหลิวหันไปมอง อีกฝ่ายคือตัวแทนบริษัทนิคอนที่อายุน้อยและสวยที่สุดในคณะดูงาน ริเอะ คุอิโกะ

"คุณริเอะ มีธุระอะไรหรือ?"

ริเอะ คุอิโกะค้อมตัวเล็กน้อย แล้วพูด: "คุณหลิว วันนี้ฟังคุณเย่พูดที่ศูนย์การค้าแล้ว ดิฉันรู้สึกเหมือนตาสว่าง แต่ยังมีคำถามอีกมากที่อยากขอคำแนะนำจากคุณเย่ ไม่ทราบว่าคุณหลิวจะช่วยอำนวยความสะดวกได้ไหมคะ?"

ผู้อำนวยการหลิวปฏิเสธทันที "คุณริเอะ ขอโทษด้วยจริงๆ เรื่องนี้คงไม่ได้ รองประธานเย่เป็นแค่ผู้รับผิดชอบศูนย์การค้า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่การต่างประเทศ จึงไม่มีสิทธิ์ติดต่อกับคุณ"

ริเอะ คุอิโกะค้อมตัวลึกอีกครั้ง ใบหน้าแสดงความวิงวอน "คุณหลิว ช่วยดิฉันด้วยนะคะ บริษัทของดิฉันเตรียมจะเปิดห้างที่ญี่ปุ่น คุณเย่เป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจ ดิฉันคิดว่ามีเพียงเขาที่จะตอบข้อสงสัยในใจดิฉันได้ทั้งหมด"

"นี่..." ตำแหน่งของผู้อำนวยการหลิวไม่สูงพอจะตัดสินใจอะไรได้ แต่เขาคิดว่าถึงรายงานขึ้นไปก็คงไม่ได้รับอนุมัติ

"คุณหลิว ขอร้องละค่ะ!"

"คุณริเอะ ผมตอบรับเรื่องนี้ไม่ได้ ได้แต่กลับไปรายงานผู้บังคับบัญชา ให้เบื้องบนตัดสินว่าจะเห็นชอบหรือไม่" ผู้อำนวยการหลิวพูด

ริเอะ คุอิโกะแสดงสีหน้าตื่นเต้น ค้อมตัวอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้น ก็ฝากด้วยนะคะคุณหลิว!"