บทที่ 590 การคิดสร้างสรรค์(ฟรี)

บทที่ 590 การคิดสร้างสรรค์(ฟรี)

เมื่อได้ยินคำแก้ตัวของหม่าเจี้ยนเสอ เย่ชวนยิ่งโกรธมากขึ้น

เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะ พูดเสียงดัง "ตู้เย็นที่โรงงานของรัฐผลิตออกมามีเงินอุดหนุนจากรัฐบาล พวกเขาต้องการตลาดและเงินอุดหนุน ไม่สนใจว่ากำไรจะเท่าไหร่ แต่พวกเราล่ะ?"

"พวกเราเป็นโรงงานเอกชน ต้องการกำไร ตลาด และชื่อเสียง ถ้าทำเหมือนเขา แต่ราคาแพงกว่า ลูกค้าจะซื้อตู้เย็นของเราทำไม?"

ทุกคนถึงได้เข้าใจว่าเย่ชวนโกรธเรื่องอะไร แต่พวกเขายิ่งสงสัย ตู้เย็นมาตลอดก็เป็นแบบนี้ โรงงานของรัฐหลายสิบแห่งผลิตออกมาก็เหมือนๆ กันหมด

เย่ชวนมองสีหน้าของคนข้างล่าง ก็รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไร

"ก็เพราะเราเป็นโรงงานเอกชน เราถึงต้องผลิตสินค้าที่แตกต่างจากคนอื่น อาศัยนวัตกรรมของเราเพื่อชิงส่วนแบ่งตลาด ไม่ใช่แค่ประทังชีวิตไปวันๆ!"

"การทำอุตสาหกรรมต้องมีความคิดที่แตกต่าง ต้องพิจารณาปัญหาจากมุมมองของลูกค้า! ผมถามพวกคุณ ตอนใช้ตู้เย็น พวกคุณพบปัญหาอะไร? ถ้าให้คุณออกแบบ จะแก้ปัญหานี้อย่างไร? ออกแบบและพัฒนาตามแนวคิดนี้ จะได้ผลิตสินค้าที่ลูกค้าต้องการ! ไม่ใช่ยึดติดกับของเดิม!"

"เช่น ตู้เย็นคนอื่นมีสองประตู คุณทำสามประตู นี่เรียกว่านวัตกรรม ตู้เย็นคนอื่นใส่ของรวมกันหมด ตู้เย็นของคุณมีที่เฉพาะสำหรับใส่ไข่ มีที่เฉพาะสำหรับใส่เครื่องดื่ม นี่ก็เป็นนวัตกรรม! อย่ากลัวผิด มีนวัตกรรมแล้วทุกคนช่วยกันวิจัย ช่วยกันปรึกษา มีแนวคิดเชิงนวัตกรรม แบรนด์ถึงจะมีพลัง!"

ฟังคำพูดของเย่ชวนแล้ว คนข้างล่างรู้สึกเหมือนได้รับการเปิดหูเปิดตา โดยเฉพาะบัณฑิตจบใหม่ที่เพิ่งออกจากรั้วมหาวิทยาลัย ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

มหาวิทยาลัยในยุคนี้ยังเป็นป้ายทองคำ ไม่เหมือนยุคหลังที่มีเกลื่อนกลาด ภายใต้การศึกษาที่เน้นคุณภาพ พวกเขามักจะมีความสามารถโดดเด่นในหลายด้าน

คำพูดของเย่ชวน แม้จะไม่ถึงกับเทียบเท่าการอ่านหนังสือสิบปี แต่ก็เปิดความคิดของพวกเขา

หลังจากเขาออกจากศูนย์วิจัยและพัฒนา ทุกคนเหมือนได้ฉีดยาบำรุง ยืนอยู่ในมุมมองของผู้ใช้ คิดอย่างสุดความสามารถว่าจะสร้างนวัตกรรมให้ตู้เย็นได้อย่างไร

แม้หยวนกั๋วเหวยจะเป็นหัวหน้าแผนกเทคนิค แต่เขาก็ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเย่ชวนในการตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนา คิดว่าสิ้นเปลืองเงินทุนเกินไป

ในศูนย์วิจัยและพัฒนา นักวิจัยที่เงินเดือนต่ำสุดต้องใช้เงิน 280 หยวนต่อเดือน นักวิจัยเทคนิคที่เงินเดือนสูงกว่าอาจถึง 500-600 หยวน เขาคิดว่านี่เป็นการสิ้นเปลืองล้วนๆ

แต่เขาเป็นแค่ลูกจ้าง สิ่งที่ต้องทำก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเท่านั้น ริเอะ คุอิโกะเห็นด้วยอย่างยิ่งกับการที่เย่ชวนตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนา

บริษัทไฮเทคของญี่ปุ่นเหล่านั้น ทุกบริษัทล้วนมีศูนย์วิจัยและพัฒนาของตัวเอง บางบริษัทมีคนทำวิจัยถึงหลายพันคน บริษัทต้องลงทุนเงินจำนวนมากทุกปีเพื่อสนับสนุน

แม้จะลงทุนมหาศาล ศูนย์วิจัยและพัฒนาอาจไม่มีผลอะไร บางทีผลการวิจัยสองสามปีก็ไม่สามารถแปลงเป็นกำไรได้ ริเอะ คุอิโกะเชื่อว่า มีแต่การวิจัยและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ถึงจะเป็นเหตุผลที่ทำให้บริษัทอยู่ได้ยาวนาน

เย่ชวนที่มาจากอนาคตย่อมเข้าใจหลักการนี้ดี เงินลงทุน 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐและกำไรจากนาฬิกาดิจิทัล ส่วนใหญ่เขาลงทุนไปกับการวิจัยและพัฒนา มีแต่การสะสมเทคโนโลยีที่เพียงพอ โรงงานอิเล็กทรอนิกส์หัวเต๋อถึงจะมีอนาคตที่สดใส

พนักงานของศูนย์วิจัยและพัฒนาคิดอย่างสุดความสามารถ ก็ยังพัฒนาฟังก์ชันของตู้เย็นได้ไม่มาก ตอนหม่าเจี้ยนเสอโทรหาเขารู้สึกเกรงใจมาก

เย่ชวนกลับไม่ใส่ใจ ความคิดของคนในยุคนี้แข็งเกินไป แม้แต่บัณฑิตจบใหม่ก็มีความคิดสร้างสรรค์น้อย

ในความคิดดั้งเดิมของพวกเขา ตู้เย็นก็ควรจะเป็นสีเขียวแบบนั้น ข้างบนเป็นช่องแช่แข็ง ข้างล่างเป็นช่องแช่เย็น คงไม่อาจทำให้ตู้เย็นเป็นรูปร่างเหมือนโทรทัศน์ได้

เย่ชวนใช้เวลาหนึ่งวันวาดภาพ แล้ววันรุ่งขึ้นก็มาที่ศูนย์วิจัยและพัฒนา เรียกพนักงานทุกคนมาประชุม

"เพื่อนๆ พวกคุณรู้ไหมว่าความแตกต่างของพวกคุณอยู่ตรงไหน? ก็คือความคิด! ความคิดของพวกคุณแข็งเกินไป ยากที่จะมีความคิดสร้างสรรค์ โครงการนี้ถึงได้หยุดชะงัก"

คำพูดของเขาทำให้บัณฑิตจบใหม่ที่นั่งอยู่รู้สึกไม่พอใจ พวกเขาล้วนเป็นคนเก่งของมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ นักวิชาการที่คัดเลือกมาหนึ่งในพัน ย่อมไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้

"ไม่พอใจสินะ?" เย่ชวนเดาความคิดของทุกคนได้ทันที อดยิ้มไม่ได้

"ผู้จัดการเย่ ไม่ว่าประเทศไหนโรงงานไหนก็ผลิตตู้เย็นที่สมบูรณ์แล้ว ตัวผลิตภัณฑ์เองก็สมบูรณ์แล้ว จะให้พวกเราสร้างนวัตกรรมอย่างไร? คงไม่ใช่เพิ่มการใช้งานที่ไม่สมจริงหรอกนะครับ?" พนักงานคนหนึ่งที่ใบหน้ายังมีความเยาว์พูดเสียงดัง

"ใครให้พวกคุณเพิ่มการใช้งานที่ไม่สมจริงล่ะ สิ่งที่ผมต้องการคือ การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่เพิ่มประสบการณ์การใช้งานของผู้ใช้ การเปลี่ยนแปลงการออกแบบบางอย่างที่ทำให้ผู้ใช้ใช้งานได้สะดวกขึ้น" เย่ชวนไม่สนใจต่อข้อสงสัยของอีกฝ่าย กล่าวตอบไป