บทที่ 285 หยกบันทึกเสียง (ฟรี)

บทที่ 285 หยกบันทึกเสียง (ฟรี)

"แปลกตรงไหนที่มีย่า? ทุกคนล้วนมีเครือญาติทางสายเลือด ไม่เช่นนั้นจะมีข้าได้อย่างไร"

เผชิญกับความประหลาดใจของเย่หยาง ถงถงกอดอกพูดอย่างมีเหตุผล

แต่ในเรื่องภูมิหลังและตัวตน เธอไม่มีความตั้งใจจะเปิดเผยแม้แต่น้อย

"ไม่มีอะไรหรอก เจ้าไม่ได้บอก ข้าก็เข้าใจผิดว่าเจ้าเป็นเด็กกำพร้า คิดจะช่วยเจ้าตามหาญาติด้วยซ้ำ"

เย่หยางยิ้มเขินๆ "เพราะเจ้ามีไฝรูปดอกเหมยที่หน้าอกซ้าย เพียงแค่ส่งข่าวลักษณะพิเศษนี้ออกไป ก็น่าจะช่วยให้คนจำได้ง่าย"

เมื่อได้ยินเย่หยางนำส่วนลับของร่างกายมาล้อเล่นอีก ถงถงก็ทั้งอายทั้งโกรธ หน้าแดงก่ำ

"เจ้าช่างน่ารังเกียจ!"

"เจ้าช่างลามก!"

เธอขมวดคิ้ว จ้องเย่หยางด้วยความโกรธ ท่าทางโมโหราวกับอยากพุ่งเข้าไปกัดเขาสักหลายๆ ที

แต่จากนั้น เมื่อเย่หยางหยิบช็อกโกแลตทหารกล่องหนึ่งออกมา ความโกรธบนใบหน้าของถงถงก็ค่อยๆ จางหายไป

"ฮึ่ม! เจ้านี่ก็รู้จักเอาใจนะ"

ถงถงเชิดปากนิดหน่อย คว้าช็อกโกแลตกล่องนั้นมา และกัดอย่างเอร็ดอร่อย

รสชาติหวานละมุน พร้อมกลิ่นหอมเข้มข้น ทำให้อารมณ์ของเธอสดใสขึ้นทันที

เห็นสีหน้าพึงพอใจของถงถง เย่หยางก็ยิ้มที่มุมปาก เข้าใจวิธีรับมือกับหญิงสาวคนนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"เอ่อ ครั้งก่อนเจ้าบอกว่า เจ้าไม่ใช่คนของโลกนี้ เรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่?"

หลังจากกินช็อกโกแลตไปหลายคำ ถงถงก็นึกถึงคำถามนี้ขึ้นมา

เธอคิดว่าตอนนี้เย่หยางว่าง คงจะพูดได้แล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่หยางก็ตกใจเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหาย

แม้จะมาอยู่ในโลกนี้มาหลายปีแล้ว

แต่ทุกครั้งที่นึกถึง ความรู้สึกลึกๆ ในจิตวิญญาณ ก็เกิดความรู้สึกประหลาดที่ทั้งหวงแหนและกลัวสูญเสีย

"ทุกคนล้วนมีความลับของตัวเอง"

เย่หยางไม่ได้ตั้งใจจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง มุมปากยกขึ้นอีกครั้ง จ้องมองถงถงและพูดว่า:

"แน่นอน ความลับสามารถแลกเปลี่ยนกันได้"

"หากเจ้าเต็มใจเล่าความลับของเจ้า ข้าก็ยินดีที่จะแบ่งปันความลับของข้าเช่นกัน"

แลกเปลี่ยน?

สีหน้าของถงถงแข็งค้าง สิ้นความสนใจในหัวข้อนี้ทันที

เพราะเธอเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นและสงสัย จึงถามไปอย่างนั้นเอง

และปกติเย่หยางเวลาอยู่กับเธอก็ไม่ได้จริงจังขนาดนี้ ยากที่จะเดาว่าจริงหรือหลอก

ไม่ใช่คนของโลกนี้ หรือว่าจะเป็นเทพ?!

ดังนั้น ถงถงไม่มีความคิดที่จะแลกเปลี่ยนความลับอย่างชัดเจน

ในความคิดของเธอ หากเปิดเผยความลับของตัวเองออกไป เธอกลัวว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะไม่ราบรื่นเหมือนตอนนี้ และอาจทำให้เกิดความห่างเหินมากขึ้น

"ก็ตามใจเจ้าแล้วกัน อย่างไรข้าก็ไม่อยากบอก"

เย่หยางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง

เพราะทุกคนล้วนมีความลับที่พูดไม่ได้ บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องถามให้ถึงที่สุด

ยามว่าง ทั้งสองดื่มสุราและชมวิวยามค่ำคืน

หลังดื่มไปไม่กี่ถ้วย แก้มของถงถงก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างมีเสน่ห์

ใต้แสงจันทร์ เธอมองเย่หยางอย่างไม่ตั้งใจ มองใบหน้าด้านข้างที่คมเข้ม หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย

"เถ้าแก่ ข้าพบว่าเจ้ายิ่งน่าสนใจขึ้นทุกที จะทำอย่างไรดี?"

ถงถงถือเหยือกสุราในมือซ้าย มือขวาวางลงบนไหล่ของเย่หยางอย่างไม่รักนวลสงวนตัว ยิ้มอย่างมีอาการมึนเมาเล็กน้อย

แสงกองไฟที่สั่นไหวสะท้อนบนใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ ทำให้ดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

เส้นสายร่างกายของเธอช่างแวววาวและงดงาม ทำให้ผู้คนจินตนาการไม่รู้จบ

"ตอนนี้เชื้อไฟทั่วร่าง ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรได้อีกล่ะ?"

อารมณ์ของเย่หยางตอนนี้ช่างผ่อนคลาย จึงพูดล้อเล่น

"ฮึ่ม รู้แล้วว่าเจ้าจะพูดแบบนี้"

ถงถงยกริมฝีปากสีแดง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แต่ไม่ได้รู้สึกรำคาญกับคำล้อเล่นอันเสเพลนี้แม้แต่น้อย

อยู่ด้วยกันมานาน เธอเข้าใจนิสัยของเย่หยางดี

นอกจากการจูบลาหลินหวั่นเอ๋อร์ที่ซีเซวียน ครั้งนั้นแล้ว เธอไม่เคยเห็นเขาเข้าใกล้หญิงใดอีกเลย

"ตอนนี้เจ้าเป็นกษัตริย์แล้ว ต่อไปจะมีสนมในวังนับพัน เตรียมตัวเลือกมเหสีประเภทไหนไว้แล้วหรือยัง?"

ถงถงทำตามแบบเย่หยาง ยกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะสนใจหัวข้อนี้

"ผิวขาว สะโพกใหญ่"

เย่หยางพูดอย่างจริงจัง สายตาเหลือบมองสะโพกผึ่งของถงถง "เหมือนอย่างเจ้านี่แหละ เหมาะแก่การมีบุตร"

"ฮ่าๆ ข้าจะถือว่าเจ้ากำลังชมรูปร่างของข้า"

อาจเพราะฤทธิ์สุรา ครั้งนี้ถงถงไม่ได้อายแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นอย่างเปิดเผยและหมุนตัวหนึ่งรอบต่อหน้าเย่หยาง

ดูเหมือนจะตื่นเต้น การหมุนครั้งนี้ เธอเปลี่ยนเท้าเล็กน้อย และกระตุ้นวิญญาณปีก เต้นรำอย่างสง่างามราวกับผีเสื้อตัวหนึ่ง

เย่หยางถือเหยือกสุรา มองอย่างไม่ละสายตา

ริมกองไฟ ทั้งสองมีสุราเป็นเพื่อน หนึ่งนั่งหนึ่งเต้นรำ ภายใต้แสงจันทร์อ่อนๆ ภาพช่างอบอุ่น

แต่ความอบอุ่นนี้ไม่ได้คงอยู่นาน ไม่นานก็ถูกขัดจังหวะโดยเงาดำสายหนึ่ง

เย่หยางรู้สึกได้อย่างชัดเจน เขาลุกขึ้นทันที มองไปยังพุ่มไม้มืดที่ไม่ไกลด้วยสายตาเฉียบคม พบว่ามีพลังงานแฝงกำลังเข้าใกล้

ก่อนหน้านี้เขาอาจสังเกตยาก แต่หลังจากดูดซับวิญญาณเงา โดยเฉพาะในยามค่ำคืน ความสามารถในการรับรู้ของเขาไวขึ้นมาก

เมื่อเห็นเย่หยางลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ถงถงก็หยุดเต้นรำเช่นกัน

"นายท่าน ข้าเอง"

จากความมืด อันอิงเดินออกมาอย่างไร้เสียง และโค้งคำนับเย่หยาง

"เรื่องเรียบร้อยดีหรือไม่?"

เมื่อเห็นว่าเป็นอันอิง ความเย็นชาในดวงตาของเย่หยางก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว และถาม

"อืม ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้"

อันอิงมองถงถงอย่างผ่านตา เห็นว่ามีคนที่สามอยู่ด้วย จึงพูดอย่างกำกวม

"นี่คือถุงเก็บของของคนผู้นั้น"

ขณะพูด อันอิงหยิบถุงเก็บของสีเขียวอมฟ้าออกมา ส่งให้เย่หยาง

"ดี"

เย่หยางชมด้วยความพอใจ แม้ว่าตอนนี้เขาไม่กังวลเรื่องเงินทอง แต่จางจิ่นในฐานะศิษย์ของสำนักชิงหยาง ในถุงย่อมเก็บวิชายุทธ์และตำรามากมาย

และหากต้องการสร้างสำนักในอนาคต ทรัพยากรเหล่านี้ย่อมขาดไม่ได้

เมื่อพลังจิตสำรวจเข้าไปในถุง เห็นทรัพย์สินมากมายหลากหลาย ช่างอุดมสมบูรณ์

นอกจากวิชายุทธ์ชั้นสูงของสำนักชิงหยางแล้ว ยังมียาลูกกลอนอีกไม่น้อย

ทุกอย่างรวมกัน นับเป็นรายได้ที่ไม่เลว

"หยกบันทึกเสียง?"

ขณะค้นหา เย่หยางหยิบหยกอักขระชิ้นหนึ่งออกมา

สิ่งนี้ไม่ใช่หยกกลไกประเภทอาคม แต่เป็นหยกบันทึกเสียงที่ใช้บันทึกข้อมูลส่วนตัว

เนื่องจากราคาแพง ในโลกมนุษย์ทั่วไปมักใช้จดหมาย มีเพียงสมาชิกของสำนักเท่านั้นที่ใช้ ก็นับว่าเป็นการอวดร่ำรวยอย่างหนึ่ง

ด้วยความอยากรู้ เย่หยางส่งพลังจิตเล็กน้อย กระตุ้นอักขระบนหยก

อืม!

จังหวะต่อมา เขารู้สึกว่าจิตใจสั่นไหวเล็กน้อย และได้ยินเสียงผู้ชายแข็งแกร่ง

"จางจิ่น เนื่องจากการปฏิบัติหน้าที่ของสำนักหลังนี้ดี ศิษย์ที่จะเข้าไปในเขตลับทงไห่คราวนี้ เจ้าจะได้เป็นหนึ่งในรายชื่อพิเศษ"

"จำไว้ว่าอย่าเย่อหยิ่ง เรื่องรายชื่อพิเศษนี้ห้ามเผยแพร่ก่อนออกเดินทาง เพื่อป้องกันความไม่พอใจจากศิษย์คนอื่นๆ ในสำนัก"

"มิฉะนั้น แม้ข้าจะเป็นลุงในตระกูลของเจ้า ก็ยากที่จะช่วยให้เจ้าได้อยู่ในรายชื่อพิเศษ!"

เสียงจบลงที่ตรงนี้

จากคำพูด ดูเหมือนว่าการแข่งขันในสำนักรุนแรงเช่นกัน

แต่ 'เขตลับทงไห่' คืออะไรกัน?

เย่หยางสนใจขึ้นมาทันที สถานที่ที่ทำให้ศิษย์ของสำนักชิงหยางแย่งชิงรายชื่อพิเศษเช่นนี้ คงไม่ใช่สถานที่ธรรมดาแน่