โอกาสมาถึงแล้ว

ตอนที่ 107 โอกาสมาถึงแล้ว

เมื่อทุ่มเทความพยายามลงไป และไม่มีเรื่องสำคัญอื่นๆ ให้ทำอย่างเร่งด่วน

หลัวฉางเฟิงก็ได้สร้างยันต์เหมันต์อีกสิบสองแผ่นซึ่งมีตั้งแต่ระดับสองขั้นต่ำไปจนถึงระดับสองขั้นสูง

ยิ่งระดับสูงมากเท่าไหร่ ระยะครอบคลุม ความเร็วในการดูดซับ และอุณหภูมิที่กักเก็บได้ก็จะเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น รวมถึงระยะเวลาส่งผลที่จะอยู่นานขึ้นด้วย

ส่วนยันต์คิมหันต์ที่เขาเคยพูดถึงก่อนหน้านี้นั้น

หลัวฉางเฟิงใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการศึกษาค้นคว้า และสร้างออกมาได้ประมาณสามแผ่น

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวอยู่แล้ว

หลัวฉางเฟิงจึงไม่คิดจะลองใช้ยันต์คิมหันต์จริงๆ เขาแค่เก็บพวกมันไว้ในถุงมิติ รอโอกาสที่เหมาะสม

…

เพียงพริบตา อีกหลายวันก็ผ่านไป

ในช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์สำคัญและการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเขตหวายสุ่ย

กองทัพของอ๋องหวายสุ่ยที่เคยยึดเมืองของตระกูลถังได้ถึงสองเมือง ได้เริ่มเคลื่อนพลอีกครั้ง

พวกเขารวบรวมกองทัพขนาดใหญ่ถึงสามแสนคน และเปิดฉากโจมตี รุกคืบเข้าไปในดินแดนของตระกูลถังด้วยความบ้าคลั่ง

ส่วนตระกูลถังก็พยายามปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่ เนื่องจากพวกเขาเคยประสบกับความสูญเสียมาแล้วครั้งหนึ่ง พวกเขาจึงไม่ยอมให้เกิดความสูญเสียอีก

แต่พวกเขาจะสามารถต้านทานกองทัพชั้นยอดที่มีมากถึงสามแสนคนได้หรือ?

นั่นเป็นแค่การขู่เพื่อให้กลัวเท่านั้น เพราะในความเป็นจริงแล้ว จำนวนทหารชั้นยอดที่ผ่านการฝึกฝนภายใต้ธงของอ๋องหวายสุ่ยนั้น จริงๆ แล้วมีแค่ประมาณหนึ่งแสนคนเท่านั้น

ส่วนที่เหลืออีกสองแสนคนเป็นชาวบ้านที่ไม่เคยผ่านการฝึก และถูกเกณฑ์เข้ามาเติมเต็มกำลังพลที่ขาดไป

…

เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ภายในห้องโถงใหญ่

หลัวผิง ผู้นำตระกูลหลัวคนปัจจุบันนั่งอยู่อย่างเงียบๆ บนที่นั่งหลัก

เขากำลังรับฟังรายงานจากบุตรชาย หลัวซวน ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ดูเหมือนว่าในครั้งนี้... ไม่อ๋องหวายสุ่ย ก็ตระกูลถัง จะต้องมีฝ่ายหนึ่งที่พินาศลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

หลัวผิงกล่าวขึ้นอย่างเฉียบขาด หลังจากฟังรายงานจบ

“ท่านพ่อ ข้าคิดว่าเราควรใช้โอกาสนี้เปิดฉากโจมตีเมืองอื่นๆ ที่อยู่ใกล้กับเมืองศิลาคราม” หลัวซวนเอ่ยอย่างสุขุม

“บุกโจมตีงั้นหรือ?”

หลัวผิงหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางถามเสียงเรียบ “แล้วเจ้าวางแผนจะจัดการกับปัญหาขาดแคลนเสบียงอย่างไร?”

"การยึดเมืองที่อยู่นอกอิทธิพลของอ๋องหวายสุ่ย ตระกูลเฉิน และตระกูลถัง อาจไม่ใช่เรื่องยากก็จริง”

“แต่การปกครอง และดูแลเมืองหลังจากนั้นต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่”

“เพียงแค่เรื่องเสบียงอาหารอย่างเดียว ก็ทำให้ตระกูลหลัวของเราต้องตะเกียกตะกายสุดชีวิตแล้ว”

หลัวซวนพยักหน้าเงียบๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ “เกี่ยวกับเรื่องเสบียงอาหาร ข้าพอจะมีวิธีแก้ หากเราไม่สามารถซื้อเสบียงจากภายในเขตหวายสุ่ยได้ เราก็จะต้องไปหาซื้อจากภายนอกในราคาที่สูงกว่า”

“ประมาณครึ่งเดือนก่อน ข้าได้ติดต่อกับตระกูลลั่วแห่งมณฑลเจียงหนานเอาไว้แล้ว”

“พวกเขาบอกว่าพร้อมจะแลกเปลี่ยนเสบียงกับแร่หินสือที่เรามี และข้อตกลงฟังดูไม่เลวเลย”

“มณฑลเจียงหนาน?” ดวงตาของหลัวผิงเป็นประกายชั่วครู่เมื่อได้ยินคำอธิบายของบุตรชาย

“ผืนดินของมณฑลเจียงหนานเหมาะสำหรับการปลูกพืชมากที่สุด จึงถือได้ว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของแคว้นต้าเฟิง ปริมาณผลผลิตของพวกเขาสูงกว่าเราหลายเท่า”

“และตระกูลลั่วที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ก็มีไร่นาอยู่ในมือเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน”

“หากตระกูลหลัวของเราสามารถซื้อขายแลกเปลี่ยนกับพวกเขาได้จริงๆ”

“ปัญหาเรื่องการขาดแคลนอาหารก็น่าจะบรรเทาลง หรือไม่ก็อาจจะหมดไปเลยก็เป็นได้”

จากนั้น หลัวซวนก็วกกลับมาที่คำถามเดิม “ท่านพ่อ หากเป็นเช่นนี้ การยึดเมืองที่ข้าเสนอก่อนหน้านี้ ท่านคิดเห็นอย่างไร?”

หลัวผิงพูดอย่างสงบ “หากการซื้อขายกับตระกูลลั่วเกิดขึ้นจริง ข้าก็ไม่คิดจะห้าม”

…

หลังจากกองคาราวานที่ขนเสบียงอาหารจำนวนมหาศาลจากตระกูลลั่ว เคลื่อนตัวมาถึงเมืองศิลาคราม

กองทัพสามหมื่นคนที่ได้รับการฝึกฝนอย่างหนักจากหลัวหย่งในค่ายทหารนอกเมือง

ในที่สุด ก็เริ่มระดมกำลัง

พวกเขาค่อยเคลื่อนทัพเข้าใกล้เมืองต่างๆ ที่อยู่ใกล้กับเมืองศิลาคราม โดยมุ่งเป้าไปที่เมืองอิสระที่อยู่นอกอิทธิพลของอ๋องหวายสุ่ย ตระกูลเฉิน และตระกูลถัง

แน่นอนว่า นอกเหนือจากทหารชั้นยอดจำนวนสามหมื่นคนแล้ว

ตระกูลหลัวยังได้เสริมทัพด้วยชาวบ้านอีกห้าหมื่นคน โดยใช้เป็นกองขนส่งเสบียง และช่วยเหลือในระหว่างการเดินทัพเป็นหลัก

ในเขตหวายสุ่ยประกอบด้วย 18 ตำบล และ 36 เมือง

เมืองส่วนใหญ่ล้วนตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสามกองอำนาจใหญ่ ได้แก่ อ๋องหวายสุ่ย ตระกูลเฉิน และตระกูลถัง

เมื่อไม่นับเมืองที่อยู่ภายใต้การควบคุมของทั้งสามฝ่ายแล้ว เมืองอิสระที่เหลืออยู่จึงมีเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น

บริเวณใกล้เมืองศิลาคราม จึงมีเมืองขนาดเล็กที่ตั้งตัวเป็นอิสระอยู่แค่ 5 แห่ง กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ

…

เขตหวายสุ่ย เมืองตงถู่

ในบรรดาเมืองอิสระทั้งห้า เมืองตงถู่ถือเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากที่สุด และในขณะนี้ ภายในคฤหาสน์ตระกูลติง ตระกูลที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในเมืองกำลังจัดประชุมฉุกเฉินขึ้นมาอย่างเร่งด่วน

เหล่าตัวแทนจากตระกูลต่างๆ ต่างพากันเดินทางมาร่วมประชุม พวกเขานั่งเรียงรายอยู่ภายในห้องประชุมที่มีการคุ้มกันแน่นหนา บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด และความกังวล

“ผู้นำตระกูลติง ท่านเห็นว่าเราควรรับมือกับวิกฤตครั้งนี้อย่างไร?”

“ที่ผ่านมา พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างสันติ จึงไม่เคยมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น”

“แต่ตอนนี้ ตระกูลหลัวได้ระดมกองทัพเกือบแสน เคลื่อนพลบุกเข้าประชิดเมืองตงถู่ รวมถึงเมืองอิสระอีกสี่แห่งด้วย!”

“หากเราไม่วางแผนรับมือตั้งแต่ตอนนี้…”

“พวกเราทุกคนก็อาจถูกบดขยี้จนไม่หลงเหลือซาก เหมือนกับตระกูลต่างๆ ในเมืองหวงฉวี่เคยถูกพวกเขาล้างบางจนหมดสิ้น”

ในห้องประชุม ชายวัยกลางที่มีรูปร่างกำยำ และดูแข็งแกร่ง

เมื่อเห็นว่าตัวแทนของตระกูลต่างๆ มารวมตัวกันเกือบครอบแล้ว

เขาก็แทบจะควบคุมความตื่นตระหนก และความกังวลในใจไว้ไม่อยู่

เขาจึงหันมาพูดกับผู้นำตระกูลติง ติงฟานที่นั่งหลับตาอยู่บนที่นั่งหลัก ดูสงบต่างจากความร้อนรนของผู้คนในห้องอย่างสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ติงฟานจะทันได้ตอบอะไร

ในห้องโถงอันเงียบงัน ผู้นำตระกูลอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ทหารชั้นยอดนับแสนงั้นรึ? น่าขันสิ้นดี… ตระกูลหลัวจะไปเอากำลังพลมากขนาดนั้นมาจากที่ไหน?”

ระหว่างที่พูด เขาก็เหลือบมองไปรอบห้องอย่างยโสเล็กน้อย

“ข้าว่าจำนวนจริงคงไม่เกินสามหมื่นด้วยซ้ำ ที่เหลือก็คงเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา พวกที่แม้แต่จะจับดาบยังจับไม่ถูกทาง!”

“ต่างจากพวกเราที่นั่งอยู่ที่นี่… ถ้าทุกตระกูลร่วมมือกันอย่างจริงจัง รวมกองกำลังเป็นหนึ่งเดียว เราจะสามารถระดมพลได้ไม่น้อยกว่าหนึ่งแสนคนแน่นอน”

“เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ตระกูลหลัวจะยกทัพบุกเข้ามาจริงๆ เราก็ไม่มีอะไรต้องหวั่นเกรง!”

หลังจากชายคนนี้พูดจบ เขาก็ได้รับความเห็นชอบจากผู้นำตระกูลคนอื่นๆ

เขตหวายสุ่ยมีขนาดกว้างใหญ่ แต่ดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลหลัวมีเพียงสองเมืองเท่านั้น

แม้ว่าเมืองศิลาครามจะขยายตัวออกไป หลังมีการบุกเบิกพื้นที่ และสร้างกำแพงเมืองใหม่

แม้ว่าตระกูลหลัวจะรับผู้ลี้ภัยจำนวนมากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

เพิ่มจำนวนพลเรือนของตนมากขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้วยังไงล่ะ?

ทหารชั้นยอดใช่ว่าจะฝึกฝนได้ในชั่วข้ามคืน

ยังไม่รวมถึงเรื่องอื่นๆ อย่างการจัดหาเสบียงอาหารเพื่อเลี้ยงดูกองทัพ

ตระกูลหลัวจะแบกรับปากท้องของกำลังพลได้มากสักแค่ไหนกันเชียว…

“ตระกูลต่างๆ ในเมืองหวงฉวี่ไม่ได้สามัคคีกัน ความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงถูกลดทอนลง”

“การที่ตระกูลหลัวสามารถพิชิตพวกเขาได้อย่างง่ายดายจึงถือว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล”

“แต่เรานั้นไม่ใช่ ศึกครั้งนี้ยังไม่แน่หรอกว่าใครจะเป็นฝ่ายที่ได้กุมชัยชนะ”

ในห้องประชุม

ผู้นำตระกูลอีกคนอยากสร้างความประทับใจต่อหน้าติงฟาน เขาจึงยืนขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พอ…” ขณะที่เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ติงฟาน ผู้นำตระกูลติงคนปัจจุบันก็ลืมตาขึ้น สีหน้าของเขาค่อนข้างสงบ ขณะที่เขาเหลือบมองผู้คนที่อยู่โดยรอบ และพูดเบาๆ

“ถ้าตระกูลหลัวยังคิดจะอยู่ร่วมกับพวกเราอย่างสันติ แน่นอนว่าเราก็ไม่มีเหตุผลจะก่อศึกสงครามใดๆ แต่ถ้าพวกเขาคิดจะยกทัพมาลงมือกับพวกเราจริง ๆ ล่ะก็…”

“ยังไม่แน่ว่า...ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายถูกบดขยี้”