ภัยคุกคามจากภายนอก

ตอนที่ 149 ภัยคุกคามจากภายนอก

“เรียนนายท่าน นี่เป็นจดหมายจากท่านผู้นำตระกูลขอรับ…”

หลังจากคนรับใช้เดินเข้ามาในกระโจมแม่ทัพ

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งทันที และยื่นจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดผนึกให้ดูด้วยมือทั้งสองข้าง

หลัวหย่งรับจดหมายจากมือของชายคนนั้น จากนั้นเขาก็เปิดอ่านอย่างเงียบๆ

แต่ยิ่งเขาอ่านมากขึ้น เขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น และรู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าเหลือเชื่อเลยทีเดียว

“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อน…”

หลังจากที่หลัวหย่งอ่านจดหมายจนจบ เขาก็โบกมือไล่คนรับใช้ให้ออกไป

หลังจากที่คนรับใช้ของตระกูลหลัวออกจากกระโจม

ชายชราทังเจี้ยนที่ถือพัดขนนกในมือก็เดินเข้ามาอย่างเงียบๆ แต่สีหน้า และท่าทีของเขาเผยให้เห็นถึงความอยากรู้อยากเห็นเป็นอันมาก

จากนั้น เขาถามหลัวหย่งว่า “พี่หลัว เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

หลัวหย่งเหลือบมองทังเจี้ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “ลองเดาดูสิ”

หางตาของทังเจี้ยนกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยับย่น

เดา… เขาจะไปเดาถูกได้ยังไง นี่มันบ้าไปแล้ว

แม้ว่าทังเจี้ยนมักจะเป็นคนลึกลับ และสามารถล่วงรู้อะไรหลายๆ อย่างผ่านการทำนาย

แต่การคำนวณ และทำนายชะตาก็มีราคา เขาจะต้องยอมเสียสละบางสิ่งบางอย่าง

จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะใช้ความสามารถนั้นกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง รวมถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้สลักสำคัญ

“อย่าคิดมาก ข้าแค่ล้อเจ้าเล่นนิดหน่อย” เมื่อเห็นว่าทังเจี้ยนดูวิตกกังวล หลัวหย่งก็เดินออกไปนอกกระโจมแล้วพูดด้วยเสียงเบา “เนื้อหาในจดหมาย ถูกเขียนไว้ว่าบรรพบุรุษฉางเฟิงได้สังหารผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะทุกคนของตระกูลเฉิน ตระกูลถัง และจวนอ๋องหวายสุ่ยแล้ว”

“หา?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทังเจี้ยนมองมาทางหลัวหย่งด้วยดวงตาเบิกกว้าง “ผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะของพวกเขาถูกสังหารไปจนหมดแล้วหรือ?”

หลัวหย่งพยักหน้าเงียบๆ สีหน้าของเขาดูจริงจัง “ใช่ นั่นคือเนื้อหาคร่าวๆ ที่เขียนเอาไว้ในจดหมาย”

“นั่นทำให้ผู้นำตระกูลขอให้ข้าเดินทัพโดยเร็วที่สุดเพื่อเข้ายึดครองดินแดน และกิจการต่างๆ ของศัตรู ก่อนที่ใครจะไหวตัวทัน”

“แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…”

“ทรัพย์สมบัติ และของล้ำค่าต่างๆ ในคลังสมบัติของพวกเขา”

“ตามเนื้อหาในจดหมาย เนื่องจากมีสิ่งของล้ำค่ามากเกินไป บรรพบุรุษจึงเอากลับมาได้ไม่หมด พวกเราจึงมีหน้าที่ต้องเก็บกวาดส่วนที่เหลือโดยเร็วที่สุด…”

…

เมื่อบทสนทนาสิ้นสุดลง

บรรยากาศในกระโจมก็ค่อยๆ เงียบลงเรื่อยๆ

หลังจากนั้นไม่นาน นักต้มตุ๋นผู้ยิ่งใหญ่ ทังเจี้ยนซึ่งสวมชุดคลุมเต๋า และทำพัดขนนกร่วงหล่นจากมือก็ดึงสติของตนกลับมาสู่โลกความจริงได้ในที่สุด

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงเพื่อหยิบพัดขนนกที่ร่วงหล่นขึ้นมาจากพื้นดิน

หลังจากนั้น ด้วยสีหน้าแปลกๆ เขาพึมพำกับตัวเองว่า “เดิมที ข้าคิดว่าสงครามครั้งนี้จะกินเวลานานอย่างน้อยสามถึงห้าปี คาดไม่ถึงเลยว่า เพียงไม่กี่วัน สามกองกำลังใหญ่ของเขตหวายสุ่ย ตระกูลเฉิน และตระกูลถัง และจวนอ๋องหวายสุ่ยจะถูกกวาดล้าง”

“แล้วถ้าหากเรื่องนี้เป็นความจริง…”

“บรรพบุรุษตระกูลหลัวแข็งแกร่งถึงขนาดไหนแล้ว?”

“เขาก้าวผ่านระดับกลั่นอวัยวะ และเข้าสู่ระดับกลั่นโลหิตแล้วหรือ?”

“อืม คงจะเป็นอย่างนั้น หากไม่ใช่ ก็ไม่มีความเป็นไปได้อื่นแล้ว”

ในกระโจม เมื่อเห็นทังเจี้ยนกำลังครุ่นคิด และเงียบไป หลัวหย่งจึงถามว่า “น้องถัง เจ้าคิดว่าเราควรแบ่งกองทัพออกเป็นสามส่วนเพื่อบุกยึดดินแดนของทั้งสามฝ่ายในคราวเดียวหรือ…”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทังเจี้ยนก็พูดด้วยเสียงต่ำ “ข้าคิดว่าเราควรรวมทัพ และบุกยึดทีละดินแดนจะดีกว่า ยังมีเวลาอีกมาก ไม่ต้องรีบร้อน…”

“แน่นอนว่ายังมีเหตุผลที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง…”

“นั่นก็คือ หลังจากรวมเขตหวายสุ่ยเป็นหนึ่งแล้ว ศัตรูที่พวกเราตระกูลหลัวจะต้องเผชิญต่อไป ย่อมจะแข็งแกร่งกว่าตระกูลเฉิน ตระกูลถัง และจวนอ๋องหวายสุ่ยอย่างแน่นอน”

“เราจึงควรลดความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับกองทัพให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

…

หลังจากหารือ และวางแผนการอย่างรอบคอบ

กองทัพตระกูลหลัว 150,000 คนภายใต้การบังคับบัญชาของหลัวหย่งก็เริ่มเปิดฉาก และยึดครองดินแดนจองจวนอ๋องหวายสุ่ยอย่างรุนแรง

ใช่แล้ว จวนอ๋องหวายสุ่ยเป็นเป้าหมายแรกที่หลัวหย่ง และทังเจี้ยนเลือก

ไม่เพียงแต่เพราะดินแดนของพวกเขามีขนาดใหญ่โตมากที่สุดเท่านั้น

แต่ยังเป็นเพราะจวนอ๋องหวายสุ่ยมีทหารรักษาการณ์ที่คอยป้องกันอยู่ตามแนวชายแดนน้อยกว่าตระกูลเฉินอีกด้วย

หากไม่มีผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะคอยปกป้อง และคุ้มครองพวกเขา

หากไม่มีบรรพบุรุษผู้เป็นเสาหลักสำคัญ

การล่มสลายของดินแดนภายใต้การปกครองของทั้งสามฝ่ายอย่าง ตระกูลเฉิน ตระกูลถัง และจวนอ๋องหวายสุ่ยเป็นโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกหนีได้

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในชั่วพริบตา อีกหนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไป

ที่จริงแล้ว เมื่อกว่ายี่สิบวันก่อน

ตระกูลหลัวประสบความสำเร็จในการควบรวมเขตหวายสุ่ยเป็นหนึ่งโดยสมบูรณ์แล้ว

ในช่วงเวลาต่อมานั้น ตระกูลหลัวได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับผนวก และปกครองดินแดนที่พวกเขาเพิ่งยึดครองได้

การเอาชนะศึกสงครามไม่ใช่เรื่องยาก

แต่การบริหารดูแลหลังจากนั้นต่างหาก ที่เป็นความท้าทายอย่างแท้จริง

…

ในทำนองเดียวกันเมื่อเวลาผันผ่านไปอีกหนึ่งเดือน

สภาพภูมิอากาศในแคว้นต้าเฟิงก็ร้อนอบอ้าวขึ้นกว่าเดิมมาก

ในมณฑลทางตอนเหนือหลายแห่ง ฝูงตั๊กแตนระบาดทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกวัน

จำนวนของตั๊กแตนยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ และขอบเขตการทำลายล้างของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

พืชผลไม่สามารถผลิดอกออกผล และเก็บเกี่ยวเป็นเสบียงได้เลย

และเมื่อตั๊กแตนได้กวาดพืชพรรณสีเขียว แหล่งอาหารแรกจนเหี้ยนเตียน

พวกเขาก็หันเหความสนใจไปที่สัตว์ต่างๆ ที่พบ เติมเต็มท้องที่หิวโหย รวมถึงมนุษย์ด้วย

ส่วนมณฑลอื่นๆ ทางตอนใต้ของแว่นแคว้น

แม้ว่าสถานการณ์ของพวกเขาจะดีกว่าทางตอนเหนือบ้างเล็กน้อย

แต่ก็อาจแค่ช่วงเวลาสั้นๆ นี้เท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป ฝูงตั๊กแตนก็จะเริ่มระบาด และสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง

แม้ว่าจำนวน และขนาดของพวกมันยังเทียบกับทางตอนเหนือก็ตาม

แต่ถึงอย่างนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนต่างเหนื่อยล้า

มณฑลหลัวซานก็เป็นหนึ่งในมณฑลทางตอนใต้ที่ต้องเผชิญกับปัญหาฝูงตั๊กแตนระบาด

แน่นอนว่าเมื่อมณฑลหลัวซานได้รับผลกระทบ

เขตหวายสุ่ยซึ่งถือเป็นหนึ่งในแปดเขตของมณฑลแห่งนี้ก็ไม่อาจหนีพ้น

…

เขตหวายสุ่ย เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ภายในห้องหนังสือ

ในขณะนี้ หลัวผิง ผู้นำตระกูลหลัวคนปัจจุบันนั่งทำงานอย่างสงบ และพลิกอ่านเอกสารในมืออย่างช้าๆ

นับตั้งแต่ตระกูลหลัวได้รวมเขตหวายสุ่ยเป็นหนึ่งโดยสมบูรณ์

เมืองเอกของเขตนี้ก็ได้ถูกย้ายมาอยู่ที่เมืองศิลาครามแทน

แม้ว่าประชากรของเมืองศิลาครามจะยังไม่มากเท่ากับเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในดินแดนเล็กๆ แห่งนี้ก็ตาม

แต่หากนับเพียงความเจริญรุ่งเรืองภายในเมือง พวกเขาถือว่าอยู่สูงที่สุดอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้วตระกูลหลัวก็ตั้งอยู่ที่นี่

นอกจากนี้ ภายในเมืองศิลาครามก็ยังมีอาหารมากมายไม่ขาดสาย ผู้คนสามารถกิน และทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างอิสระ

การบริหารดูแลก็มีความเข้มงวด และชัดเจน

เจ้าหน้าที่ๆ ได้รับการแต่งตั้งจากตระกูลหลัวก็มีน้อยครั้งนักที่พบเจอการทุจริต

ทำให้ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ เมืองศิลาครามจึงกลายเป็นเมืองที่มีดัชนีความสุขสูงสุดในเขตหวายสุ่ย

แม้ว่าปัจจุบัน ประชากรยังคงน้อย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป คงจะมีผู้คน และหลายตระกูลที่ย้ายถิ่นฐานเข้ามา เพื่อให้ตัวเองได้อยู่ใกล้กับศูนย์กลางอำนาจ

เมื่อถึงตอนนั้น อย่างมากภายในเวลาสองถึงสามปี เมืองศิลาครามก็จะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด และมีฐานประชากรมากที่สุดอย่างแน่นอน

…

“นายท่านขอรับ”

นอกห้องหนังสือของหลัวผิง จู่ๆ คนรับใช้ของตระกูลหลัวก็รีบวิ่งเข้ามาในห้อง

ทำให้ความสงบถูกทำลายอย่างกะทันหัน

“ว่ามา?”

คนรับใช้โค้งคำนับเล็กน้อย และก้มหัวลงแล้วพูดว่า “เรียนนายท่าน เมื่อสามวันก่อน พวกโจรจากเขตหวงซานเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในเขตหวายสุ่ยของเราอย่างไม่หยุดหย่อน”

“ทำให้ตอนนี้…”

ขณะที่กำลังพูด คนรับใช้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาติดขัด

“พูดต่อ”

หลัวผิงกดดัน เค้นเอาคำตอบ

คนรับใช้สูดหายใจเข้าลึกๆ และถอนหายใจออกช้าๆ แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ทำให้ตอนนี้พวกโจรจากเขตหวงซานได้ทำลายหมู่บ้านไปกว่าสิบแห่ง และยึดเมืองไปได้มากถึงสองเมืองแล้ว”

เมื่อถ้อยคำเหล่านี้หลุดออกมา บรรยากาศในห้องก็ดูหนักอึ้งขึ้นในพริบตา

หลัวผิงหรี่ตาลงเล็กน้อย และภายในดวงตาที่หรี่ลงนั้น มีประกายเย็นชาแวบผ่าน

เมื่อเห็นเช่นนั้น คนรับใช้ก็ก้มหัวลงต่ำมากยิ่งขึ้น และพยายามหายใจเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

…