ซื่อกุ่ยพยายามหลบหนี

ตอนที่ 198 ซื่อกุ่ยพยายามหลบหนี

“แล้วนิกายหมื่นโอสถสาขาเจียงหนานเลือกเข้าร่วมกับนิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิงงั้นรึ?”

ใต้ศาลาหิน

หลัวฉางเฟิงจิบชาอุ่นๆ แล้วถามชายชราทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า

“นิกายหมื่นโอสถสาขาเจียงหนานน่าจะเข้าร่วมกับสาขาฉางชิงตั้งแต่เริ่มแล้ว”

“และเหตุผลที่พวกเขารวบรวมเจ้านิกายสาขาต่างๆ ก็น่าจะเป็นเพราะคำสั่งของอีกฝ่าย”

ฟู่ชิวกล่าวอย่างใจเย็น

“แล้วมีกี่สาขาที่เลือกเข้าร่วมสาขาฉางชิง กี่สาขาที่เข้าร่วมกับเรา และกี่สาขาที่วางตัวเป็นกลาง?”

หลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง หลัวฉางเฟิงก็ถามออกไปอีกครั้ง

คราวนี้ ฟู่ชิวไม่ได้เป็นคนตอบ

แต่เป็นจงมู่เต้า เจ้านิกายหมื่นโอสถสาขาจื่อเจิน และเป็นนักกลั่นโอสถระดับสาม

“สหายหลัว นอกจากสาขาจื่อเจินของข้าแล้ว น่าจะอีกสามสาขาที่เลือกเข้าร่วมกับเรา”

“ส่วนสาขาฉางชิง เมื่อรวมกับสาขาเจียงหนานที่เปิดเผยตัวอย่างชัดเจน น่าจะผู้สนับสนุนพวกเขาประมาณ 5 สาขา”

“นั่นทำให้ ยังมีเหลืออีกประมาณสองสาขาที่วางตัวเป็นกลาง และเฝ้าดูสถานการณ์เป็นการชั่วคราว”

ภายใต้ศาลาหิน หลัวฉางเฟิงพึมพำกับตัวเองขณะจิบชา

“นั่นหมายความว่าระหว่างเรากับพวกเขาต่างกันเพียงสาขาเดียวเท่านั้น ช่องว่างระหว่างสองฝ่ายไม่ได้กว้างอย่างที่เขาเคยคาดการณ์เอาไว้”

ไม่นานหลังจากนั้น

ฟู่ชิว และจงมู่เต้าก็กล่าวอำลา และเดินทางกลับ

ระหว่างที่ตระกูลต่างๆ ในแคว้นต้าเฟิงสร้างความขัดแย้ง และก่อสงครามกันอย่างไม่รู้จบ

นิกายหมื่นโอสถสาขาต่างๆ ก็มีสงครามหนึ่ง เพียงแค่มันไร้เขม่าดินปืนก็เท่านั้น

พวกเขาแบ่งเป็นสองฝ่าย สนับสนุนนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซาน หรือนิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิงอย่างเงียบๆ

ไม่มีการต่อสู้อย่างเปิดเผยระหว่างพวกเขา

แต่ก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเบื้องหลัง

อย่าง การลักลอบดึงคน

ไม่ว่าจะเป็นสาขาหลัวซานหรือสาขาฉางชิง ความพยายามในการลักลอบดึงคนให้มาเข้าร่วมนิกายของตัวเองไม่เคยหยุดยั้ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงปัจจัยต่างๆ สิ่งที่พวกเขาทำอยู่มีแนวโน้มที่จะเอื้อประโยชน์ต่อสาขาหลัวซานมากกว่า

เพราะการที่สาขาหลัวซานจะดึงคนได้สำเร็จนั้นเป็นยาก

เนื่องมาจากสาขาหลัวซานไม่เพียงแต่เสนอเบี้ยหวัดที่สูงกว่าให้กับนักกลั่นโอสถเท่านั้น แต่ยังมีหินจิตที่ช่วยพัฒนาขีดความสามารถ และพัฒนาฝีมือให้รุดหน้าเร็วยิ่งขึ้นอีกด้วย

ด้วยเบี้ยหวัดที่น้อยกว่า และไม่มีจุดแข็งอื่นๆ ที่แน่ชัดทำให้สาขาฉางชิงเสียเปรียบ

สำหรับสถานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของนักกลั่นโอสถของแคว้นต้าเฟิง มันเริ่มเสื่อมมนต์ขลังไปแล้ว

เพราะหลังจากสาขาหลัวซานเติบโตอย่างรวดเร็ว

สาขาฉางชิงจะสามารถรักษาสถานะสูงสุดเอาไว้ได้หรือไม่นั้น ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่

…

แคว้นต้าเฟิง เมืองเอกแห่งมณฑลฉางชิง

ณ นิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับนักกลั่นโอสถของแคว้นต้าเฟิง

ความวุ่นวายยังคงปรากฏเด่นชัด เห็นได้ด้วยตาเปล่าเลยว่านักกลั่นโอสถทุกคนที่อยู่ที่นี่

ต่างมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

นิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานได้กดดันสาขาของพวกเขามากกว่าที่เคยคิดเอาไว้หลายเท่า

นิกายสาขาอันดับหนึ่ง เป็นตำแหน่งที่พวกเขามุ่งมั่นที่จะวางเอามาไว้ในมือให้ได้

เพราะอำนาจที่มาพร้อมกับมันนั้น สามารถผลักดันพวกเขาไปถึงจุดสูงสุดได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องต่อกรกับนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซาน

โอกาสที่พวกเขาจะได้รักษาอันดับหนึ่งไว้ได้นั้น เริ่มมีความไม่แน่นอนมากขึ้นเรื่อยๆ

…

“เจ้านิกาย…”

ณ ห้องโถงที่มีแสงสลัวเล็กน้อย

หนานกงหมิง เจ้านิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิงกำลังยืนอยู่อย่างเงียบๆ ตรงหน้าเตากลั่นโอสถ

มันเป็นเตากลั่นโอสถระดับสามขั้นสูงสุดที่เขานำมาจากตระกูลหนานกง

อย่างไรก็ตาม ที่นิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิงไต่เต้าขึ้นอยู่บนอันดับหนึ่งได้นั้น มันมาจากความสามารถของตัวเขาเองล้วนๆ ไม่ได้พึ่งพาอำนาจหรือความช่วยเหลือจากตระกูลเลยแม้แต่น้อย

นั่นคือสิ่งที่หนานกงหมิงเชื่อโดยสนิทใจ

“ว่ามา?”

หนานกงหมิงเหลือบมองจวงหงที่เป็นรองเจ้านิกาย แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผลลัพธ์ออกมาแล้วขอรับ จากสิบเอ็ดสาขา มีทั้งหมดห้าสาขาที่เลือกสนับสนุนเรา อีกสี่สาขาเลือกที่จะสนับสนุนสาขาหลัวซาน สำหรับสองสาขาที่เหลือ พวกเขายังคงวางตัวเป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดอย่างเด่นชัด” จวงหงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาโดยก้มหัวลงเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานกงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ดังนั้นช่องว่างระหว่างเรากับสาขาหลัวซานก็น้อยนิดจนแทบจะมองข้ามได้”

จวงหงยังคงก้มหัวโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

“มีโอกาสที่จะดึงสองสาขาที่เหลือมาเข้าร่วมกับเรามั้ย?”

หลังจากเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

หนานกงหมิงก็ลดเสียงลง และถามจวงหงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

เมื่อถูกถาม จวงหงก็ตอบพลางถอนหายใจว่า “ค่อนข้างยาก ถ้าเราต้องดึงพวกเขาเป็นพวก ก็ต้องจ่ายราคา”

ตามคำกล่าวของรองเจ้านิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิง

บรรยากาศภายในห้องโถงก็เริ่มทวีกดดัน และตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

“จ่ายราคา?”

หนานกงหมิงพึมพำกับตัวเอง จากนั้น สีหน้าที่สงบของเขาก็มืดลง “พวกเขากำลังรอข้อเสนอที่ดีที่สุดอยู่สินะ”

หากนิกายสาขาทั้งสองที่วางตัวเป็นกลางอ่อนแอ จนความเห็นของพวกเขาไม่อาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญได้ การมองข้ามก็จะไม่มีปัญหา

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ นิกายหมื่นโอสถสาขาเจียงหนาน และสาขาจื่อเจิน ที่รั้งอยู่อันดับสาม และสี่เลือกยืนสนับสนุนคนละฝ่าย

นั่นทำให้ให้น้ำหนักของความเห็นจากพวกเขาที่วางตัวเป็นกลาง มีน้ำหนักขึ้นมา

ทำให้น่าจะเป็นสาเหตุที่พวกเขาคิดจะรอดู โดยใช้โอกาสนี้รับข้อเสนอที่ดีที่สุด

แผนการดังกล่าวฟังดูดีเลยทีเดียว

แต่พวกเขาไม่กลัวว่าจะถูกคิดบัญชีพร้อมดอกเบี้ย หลังจากเรื่องนี้ได้ข้อยุติหรือ?

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับผลประโยชน์ แต่ก็แค่ระยะสั้นเท่านั้น

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ไม่ต่างจากวางทุ่นระเบิดไว้ในบ้านของตัวเอง ที่พร้อมกับถูกจุดได้ทุกเมื่อ

ในช่วงแรกๆ อาจจะไม่มีปัญหาอะไร

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อฝ่ายที่ชนะส่งเสริมตำแหน่งของตน และยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

พวกเขาก็จะต้องจ่ายราคาอันสูงลิ่วจากการกระทำของตน และอาจจะสูญเสียมากกว่าที่จะได้รับหลายเท่า

“เราดึงพวกเขามาเป็นพวกให้ได้ ไม่ว่าจะต้องจ่ายหนักเพียงใดก็ตาม”

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง หนานกงหมิงก็พูดขึ้น

เมื่อได้ยิน จวงหงก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ และเดินออกจากห้องโถง

…

หลังจากจวงหงที่เป็นรองเจ้านิกายจากไป ในห้องโถงอันกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงหนานกงหมิง

“นิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซาน…”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

แล้วเดินอย่างเงียบๆ ไปยังทิศทางที่มีเตากลั่นโอสถวางอยู่

หลังจากโบกมือแล้ว เขาได้ปลดปล่อยเพลิงวิญญาณออกมา

นี่เป็นเพลิงวิญญาณที่รู้จักกันในชื่อ เพลิงแก่นพิภพ เป็นเพลิงวิญญาณระดับลี้ลับขั้นต่ำ

เป็นเพลิงวิญญาณที่หาพบได้ยาก และล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง

หากเปรียบเทียบกับเพลิงอีกาดำที่พบเห็นได้ ต่อให้มีเพลิงอีกาดำนับร้อยดวงก็ไม่อาจเทียบกับเพลิงแก่นพิภพเพียงดวงเดียวได้

แน่นอนว่า เพลิงวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติเป็นสิ่งที่เขาได้รับมาจากตระกูลหนานกง

เหตุผลหลักที่หนานกงหมิงเข้ามาอยู่ในนิกายหมื่นโอสถสาขาฉางชิง ก็เพราะเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเอง

เขาอยากจะให้คนอื่นๆ เห็นว่า นอกเหนือจากตัวตนของเขาในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลหนานกงแล้ว

ด้วยความสามารถที่เขามี เขาก็จะสามารถยืนหยัด เปิดวิถีทางด้วยมือของตัวเองได้

นิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานจึงถือจะเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามคนแรกของหนานกงหมิง

ในทำนองเดียวกัน มันก็จะเป็นบันไดที่จะพิสูจน์ว่าเขาสามารถยืนหยัดได้ด้วยสองเท้าของตัวเองอย่างแท้จริง

…

เพียงพริบตา อีกหลายวันก็ผ่าน

เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ณ ห้องลับใต้ดิน ของลานบ้านของหลัวฉางเฟิง

ในขณะนี้ ออร่าสีแดงเลือดราวหมึกกำลังแผ่กระจายออกมา

มันหนาแน่นมากจนเกือบก่อตัวเป็นหมอกพิษที่สามารถกัดกร่อนทุกสิ่งบนโลกได้

มันค่อย ๆ แพร่กระจายออกมาจากร่างของซื่อกุ่ย

เคร้ง

เคร้ง เคร้ง

เสียงโซ่ตรวนที่ถูกกัดกร่อนแตกหัก และร่วงหล่นลงสู่พื้น ดังก้องช้าๆ

ซื่อกุ่ยยืนขึ้นอย่างเงียบๆ โดยปลดปล่อยพลังปราณโลหิตที่สะสมมานาน จนเหมือนพิษกัดกร่อนที่มีความรุนแรงสูงออกมา

มันเอื้อมมือมา สัมผัสกรงที่หลอมขึ้นจากเหล็กเนื้อดี

จากนั้น ก็ออกแขนพยายามฉีกกระชากกรงตรงหน้าให้แหลกเป็นชิ้นๆ

กรงที่ดูบอบบางก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว และแตกหัก

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซื่อกุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย

รูม่านตาสีแดงสดทั้งสามก็หมุนตัวอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าซื่อกุ่ยจะไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา ก็พอจะรับรู้อย่างคร่าวๆ จากการแสดงออกของมันได้ว่ากำลังตื่นเต้นมากเพียงใด

เมื่อคิดในทางกลับกัน ความตื่นเต้นนี้ก็พอที่จะเข้าใจได้

เพราะจู่ๆ มันก็ถูกใครบางคนจับตัวมา ถูกขังไว้ในกรงที่ถูกฝังลึกไว้ใต้ดินสามร้อยฟุต โดยถูกคุมขังเป็นเวลานานหลายเดือนหรืออาจจะนานนับปีแล้ว

ช่วงเวลาที่ผ่านมา มันไม่ได้รับอาหาร หรือน้ำแม้แต่หยดเดียว

ตอนนี้ ในที่สุด มันก็จะกำลังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ และกำลังจะได้เป็นอิสระ เมื่อเช่นนี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?

ภายในลานบ้านเล็กๆ ลึกลงไปใต้ดินสามร้อยฟุต

เสียงร้องที่แปลกประหลาด และตื่นเต้นเล็กน้อยก็ค่อยๆ ดังออกมา

ซื่อกุ่ยเริ่มก้าวออกไปทีละก้าว มุ่งสู่ทางออกของกรง

ขณะที่มันกำลังจะหนีออกจากการคุมขังอันมืดมน และไร้แสงอาทิตย์

ค่ายกลโดยรอบซึ่งซ้อนทับกันเป็นพันๆ ชั้น และยังคงทำงานอยู่ตลอดเวลา รวมถึงยันต์นับหมื่นที่แปะติดไว้ในบริเวณใกล้เคียง ก็กำลังสั่นอยู่เล็กน้อย