การเดิมพัน และทางเลือกของตระกูลเมี่ยว

ตอนที่ 240 การเดิมพัน และทางเลือกของตระกูลเมี่ยว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปอีกหลายวัน

นอกเมืองศิลาคราม ผู้นำตระกูลหลัว หลัวผิงกำลังเดินอย่างเงียบๆ พร้อมกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่งใกล้ๆ พื้นที่เพาะปลูกนอกเมือง

มันเป็นจุดเริ่มต้นของปลูกข้าวรอบใหม่ ทำให้มีเกษตรกรจำนวนนับมากที่กำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา

ต้องขอบคุณที่ยันต์เหมันต์ทำให้อุณหภูมิโดยรอบอยู่ในระดับที่เหมาะสม ทำให้การเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์มากกว่าปีก่อนๆ หลายเท่า

“เรียนนายท่าน ดูเหมือนว่าตระกูลเมี่ยวจะเริ่มระดมทหาร และส่งพวกเขาที่ชายแดนของมณฑลซ่างหลี่แล้ว”

“จากสายข้าวของเรา เสบียง และอาวุธสงครามจำนวนมากก็ค่อยถูกขนส่งไปที่แนวหน้าพร้อมๆ กัน”

ชายวัยกลางคนสวมที่ชุดคลุมน้ำเงินกล่าวมาข้างหน้า และรายงานข่าวด้วยเสียงกระซิบข้างหูหลัวผิง

“ตระกูลเมี่ยวระดมทหาร และยังคงคิดจะเปิดสงครามอยู่อีกงั้นรึ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวผิงหันไปทางทิศหนึ่ง มองไปทางมณฑลเฉินกวาน ดินแดนของตระกูลเมี่ยว

อย่างไรก็ตาม เพียงครู่เดียว เขาก็หันกลับมา

แม้จะรู้ว่าตระกูลหลัวของเขาได้เคลื่อนทัพ ส่งทหารกว่าห้าแสนนายไปตั้งค่ายที่พรมแดนระหว่างสองมณฑล

ตระกูลเมี่ยวก็ยังเลือกที่จะเดินหน้าต่อ คิดจะร่วมมือกับตระกูลเค่อเปิดสงครามกับสองตระกูลใหญ่ของมณฑลซ่างหลี่

การกระทำของตระกูลเมี่ยวบ่งบอกเป็นนัยว่าพวกเขาคิดว่าตระกูลหลัวอาจจะไม่ทำสิ่งใด คิดว่าอาจจะแค่ส่งกองทัพมาขู่ และไม่ได้คิดจะเปิดสงครามกับพวกเขาจริงๆ

ดูเหมือนตระกูลเมี่ยวต้องการเสี่ยงโชค เดิมพันกับความเป็นไปได้

พนันว่าตระกูลหลัวจะไม่เปิดสงครามกับพวกเขา

แล้วทำไมตระกูลเมี่ยวถึงคิดเช่นนั้นล่ะ ทำไมพวกเขาถึงกล้าเดิมพันว่าตระกูลหลัวจะไม่เปิดสงครามจริงๆ

“เจ้าคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

หลังจากคิดอยู่คนเดียวมานาน

จู่ๆ หลัวผิงก็ถามชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ด้วยเสียงเบา

เมื่อได้ยินคำถาม ชายวัยกลางคนก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

แต่สีหน้าของเขาที่ไม่มีใครเห็น เต็มไปด้วยความยินดี เพราะมันคือโอกาส

โอกาสที่จะสร้างความประทับใจต่อผู้นำตระกูล

หากได้ทำงานให้กับผู้นำตระกูลหลัว นั้นก็หมายถึงการสามารถเข้าถึงศูนย์กลางของอำนาจ

แต่มันชัดเจนว่ายังไม่เพียงพอ แม้แต่ในบรรดาที่ปรึกษา ระดับความใกล้ชิด และความไว้วางใจก็มีความแตกต่างกันออกไป ต้องได้รับความไว้วางใจมากพอ จึงจะได้รับตำแหน่ง และงานสำคัญๆ เมื่อถึงตอนนั้น จึงจะเรียกได้ว่ามีอำนาจอย่างแท้จริง

“คนโบราณเคยกล่าวเอาไว้ว่า อันตรายและโอกาสเป็นของคู่กัน”

“ข้าเชื่อว่าตระกูลเมี่ยวคิดจะเดิมพันกับโอกาสนั้น เดิมพันความเป็นไปได้ของตัวเอง”

“ดูเหมือนพวกเขาคิดว่าน่าจะสามารถยึดครองมณฑลซ่างหลี่ได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตระกูลหลัวจะรุกรานดินแดนของพวกเขา และสร้างความเสียหายอย่างหนัก”

หลังจากกล่าวจบ ชายวัยกลางคนก้มหน้าลงต่ำไปอีก ดูพึงพอใจกับคำตอบของตัวเอง

“งั้นก็หมายความว่าตระกูลเมี่ยวคิดจะแข่งกับเวลา เจ้าคิดเช่นนั้นรึ?”

หลัวผิงหยุดเดินอย่างกะทันหัน แล้วหันกลับมาถามชายวัยกลางคนอีกครั้ง

สำหรับชายวัยกลางคน เมื่อเห็นว่าคำตอบของตัวเองไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เขาก็กล่าวด้วยความเคารพ “ขอรับนายท่าน มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ…”

หลังจากเดินเตร็ดเตร่ไปตามทุ่งนาอันกว้างใหญ่นอกเมืองศิลาครามได้สักพัก

หลัวผิงก็เดินทางกลับเมืองศิลาคราม เข้าสู่ห้องหนังสือ

เมื่อกลับมาที่ห้อง คนที่ติดตามหลัวผิงก็นั่งลงทีละคน

อย่างไรก็ตามมีบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้เล็กน้อย

ชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมน้ำเงิน

ดูเหมือนว่าจะได้นั่งใกล้กับหลัวผิงมากขึ้นกว่าเดิม

ส่วนคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ต่างอิจฉา แต่ภายนอกสีหน้าของพวกเขาก็ยังคงราบเรียบ

แต่สถานะเช่นนั้น หากไม่มีฝีมือจริงๆ ก็อาจจะอยู่ได้ไม่นาน

ตอนนี้มณฑลหลัวซานอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลหลัว รวมถึงห้าเขตของมณฑลฉางผิงด้วย

นั่นทำให้ดินแดนใต้การปกครองของตระกูลหลัวมีมากถึงสิบสามเขต

โดยธรรมชาติแล้ว มีเรื่องที่ต้องจัดการมากขึ้นกว่าก่อนหลายเท่า

หากคนเหล่านี้จมอยู่กับการวางแผน และพยายามเอาใจหลัวผิงเพียงอย่างเดียว

พวกเขาจะหาเวลาจัดการเอกสารกองโตบนโต๊ะ ซึ่งสูงตระหง่านราวกับภูเขาได้อย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของหลัวผิง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความสามารถ

สิ่งอื่นๆ มีลำดับความสำคัญรองลงมาจากนั้น

…

เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ลานบ้านเก่าแก่โบราณ

ในขณะนี้ หลัวฉางเฟิงกำลังยืนอยู่เงียบๆ ใกล้กับฟาร์มวิญญาณ

เหนือฟาร์มวิญญาณ มีแผ่นค่ายกลกำลังล่องลอยอยู่อย่างช้าๆ

หลัวฉางเฟิงได้ลบค่ายกลเดิมที่เน้นหนักไปที่การโจมตี และป้องกันก่อนหน้านี้ออกไปจนหมดสิ้น

และได้ว่างค่ายกลรวมพลังวิญญาณ และค่ายพลผนึกพลังวิญญาณลงไปแทน

เพราะเวลาส่วนใหญ่ เขามักจะไม่ได้ออกไปไหน และเอาแต่อยู่ในลานบ้านของตัวเอง

จุดประสงค์ของแผ่นค่ายกลจึงสูญเสียไป ดังนั้น การนำมาปรับใช้กับการเกษตร และปลูกพืชวิญญาณ น่าจะมีประโยชน์กว่า

“ความเร็วในการเติบโตของต้นอ่อนนั่นดูเหมือนจะเร็วกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มาก…”

หลังจากเฝ้าสังเกตต้นอ่อนสีเขียวสดที่แผ่พลังวิญญาณอันหนาแน่น และเปล่งกลิ่นอายแห่งชีวิตออกมา

เขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จากนั้น ก็หันหลังกลับตรงไปยังศาลาหิน เทชาร้อน ๆ ลงในถ้วย ยกขึ้นมาจิบอย่างเงียบๆ พร้อมกับจ้องมองออกไปไกล

เพลิงซวีอู๋ พลังที่มันสำแดงออกมาแข็งแกร่งกว่าที่หลัวฉางเฟิงเคยจินตนาการเอาไว้มาก

การหลอมอาวุธ และกลั่นโอสถ แน่นอนว่ามันทำได้ดี ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเพลิงอีกาดำ

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดของเพลิงซวีอู๋สำหรับหลัวฉางเฟิงก็คือ

มันสามารถกลืนกินพลังลึกลับที่ตกค้างอยู่ในร่างกายของเขาหลังจากกินโอสถชี่เสวี่ยได้ทีละน้อย

แม้ว่าปริมาณสูงสุดที่มันจะสามารถกลืนกินได้ต่อวันจะอยู่ที่ร้อยละหนึ่งเท่านั้น

แต่ก็ช่วยร่นเวลาลงได้เป็นอย่างมาก จากเดิมทีที่ต้องเว้นช่วงประมาณหนึ่งปี หลงเหลือเพียงสามเดือนเท่านั้น

สิ่งที่ทำให้หลัวฉางเฟิงรู้สึกพึงพอใจมากที่สุดก็คือ การสลายพลังลึกลับด้วยวิธีค่อนข้างปลอดภัย

เหมือนกับการต้มกบในน้ำอุ่น

มากเกินไปในคราวเดียวอาจก่อให้เกิดปฏิกิริยาโต้ตอบรุนแรงจากพลังลึกลับ

แต่ถ้าเป็นวันละนิดวันละหน่อย ค่อยๆ ถูกกลืนกินไปทีละน้อย ปัญหาแบบนั้นก็จะไม่เกิดขึ้น

นั่นทำให้พลังลึกลับในร่างของเขาค่อยๆ สูญเสียพลังไปทีละน้อย กว่ามันจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็สูญเสียความสามารถในการลากร่างโฮสต์ตกตายไปพร้อมๆ กันแล้ว

…

ใต้ศาลาหิน

ขณะที่หลัวฉางเฟิงจมอยู่กับช่วงเวลาแห่งความสงบสุข เพลิงซวีอู๋ที่สถิตอยู่ในร่างกายของเขาก็พุ่งออกมา

เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนอย่างช้าๆ ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

ซ่า ซ่า ซ่า…

ความเร็วที่เปลวไฟลุกโชนจู่ๆ ก็มากขึ้นอย่างกะทันหัน

ดูเหมือนมันอยากจะได้… ไข่อสูร

“เจ้าอยากจะกินไข่อสูรนั่นหรือ?”

หลัวฉางเฟิงมองไปยังเพลิงซวีอู๋ที่ล่องลอยอยู่ตรงหน้า และถามด้วยความสงสัย

เมื่อได้ยินคำถามของหลัวฉางเฟิง เพลิงซวีอู๋ก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว

เมื่อหันมองระหว่างเพลิงซวีอู๋ และไข่อสูรที่มีสีเทาเข้ม และลวดลายลึกลับมากมายสลักอยู่บนนั้น

ความลังเลก็แวบผ่านดวงตาของหลัวฉางเฟิง

ระหว่างที่หลัวฉางเฟิงกำลังลังเลอยู่ ไข่อสูรซึ่งนิ่งเงียบก็เริ่มสั่นไปมาอย่างแรง

ดูเหมือนว่ามันกำลังพยายามแสดงเจตจำนงว่าต้องการมีชีวิตอยู่ต่อ

“เอาล่ะ…”

หลังจากเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

หลัวฉางเฟิงก็ยื่นมือขวาออกไป ลูบไข่อสูรเบาๆ เพื่อทำให้มันสงบลง

จากนั้น เขาหันมาหาเพลิงซวีอู๋ ส่ายหัว และกล่าวว่า “ไม่…”

ซ่า ซ่า ซ่า…

เมื่อถูกปฏิเสธ เพลิงซวีอู๋ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจมากเท่าไหร่

เปลวไฟที่ลุกโชนก็ดูเหมือนจะหรี่ลง ไม่ได้ดูเบิกบานเหมือนก่อนหน้านี้

“เฮ้อ รอก่อน เดี๋ยวข้าจะหาเวลาซื้อเพลิงอีกาดำมาให้เจ้ากิน”

เมื่อเขาพูดจบ เพลิงซวีอู๋ก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง

สาดกระจายสะเก็ดไฟออกมา ทำให้อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

…

“ท่านเจ้านิกาย…”

ทันใดนั้น ชายชุดดำก็ปรากฏขึ้นข้างๆ กายหลัวฉางเฟิง

ชายผู้นี้เป็นผู้ฝึกตนระดับกลั่นโลหิตขั้นต่ำ ร่างของเขาแผ่กลิ่นอายเย็นชาจางๆ ออกมาอยู่ตลอดเวลา

หลัวฉางเฟิงจำชายชุดดำตรงหน้าได้

คนผู้นี้คือ นักรบเดนตายที่ได้รับการฝึกฝนจากนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซาน ซึ่งถือได้ว่าเป็นกำลังรบหลักของนิกาย

ผู้ฝึกตนระดับกลั่นโลหิตขั้นต่ำนั้นหายากมาก แม้แต่นิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานก็ยังมีผู้ฝึกตนระดับนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีใครกล้าดูหมิ่นหรือท้าทายพวกเขา

ต่อให้นักรบเดนตายตรงหน้าที่เป็นผู้ฝึกตนระดับกลั่นโลหิตจะไม่ได้ถือว่าแข็งแกร่งอะไรมากนัก

แต่ก็ต้องจำไว้ว่า

เบื้องหลังนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานคือ นิกายหมื่นโอสถ หนึ่งในสิบขุมพลังยักษ์ใหญ่ของทวีปซวนหยวน

ต่อให้นิกายหลักจะไม่ส่งคนมาสะสางปัญหา

แต่ด้วยการล่อลวงจากหินวิญญาณ นิกายสาขาก็ยังสามารถจ้างผู้ฝึกตนระดับสูงคนอื่นๆ มาช่วยได้อย่างง่ายดาย

ด้วยหินวิญญาณที่พวกเขามี การว่าจ้างกึ่งเซียนก็ยังเป็นไปได้ เมื่อเป็นนี้ จึงมีน้อยคนนักที่กล้ายั่วยุพวกเขา ไม่มีใครอยากสร้างความบาดหมางโดยไม่จำเป็น