กระแสแห่งความเป็นไป ( 2 )

ตอนที่ 268 กระแสแห่งความเป็นไป ( 2 )

เมื่อหลัวฉางเฟิงได้ยินเช่นนั้น เขาก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ เช่นกัน

เนื่องจากวัดพรหมขาวสามารถรวมมณฑลไป๋เหลียนเป็นหนึ่งได้ มันก็ตัวบ่งชี้อย่างหนึ่งว่า

วัดพรหมขาวไม่ใช่เพียงสำนักพุทธธรรมดาๆ

แล้ววัตถุศักดิ์สิทธิ์ของวัดพรหมขาวอย่างดอกบัวพรหมขาว ที่ว่ากันว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายที่แฝงไปด้วยไอปีศาจ ก็กำลังเติบโตอย่างเงียบๆ

ทำให้สถานการณ์เช่นนี้ หยวนหลิวหลีไม่อาจตรวจสอบสถานการณ์ที่แท้จริงของวัดพรหมขาว

ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“วัดพรหมขาว ดอกบัวพรหมขาว วัตถุศักดิ์สิทธิ์สายมารที่สามารถดูดกลืนพลังปราณ และพลังชีวิต…”

“ถ้าหากดอกบัวพรหมขาวที่ว่านั้นไร้ซึ่งขีดจำกัดจริงๆ…”

“มันก็น่าสะพรึงกลัวไม่น้อย…”

หลัวฉางเฟิงคิดกับตัวเอง

จากนั้นเขาโบกมือ เป็นสัญญาณให้หยวนหลิวหลีออกไป

นั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวใต้ศาลาหิน

ก่อนหน้านี้ในแคว้นต้าเฟิง ก็เคยเกิดเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับมารพุทธะด้วย

อย่างไรก็ตาม มารพุทธะเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกกวาดล้างจากผู้ฝึกตนจากนิกายดาบเซียน

สำหรับวัดพรหมขาวที่ดูเหมือนจะอันตรายมากกว่าหลายเท่า จะมีคนจากนิกายหรือสำนักสายหลักเข้ามากวาดล้างเหมือนคราวก่อนหรือเปล่า?

…

วันรุ่งขึ้นตอนเช้าตรู่

ขณะที่ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างขึ้น ขณะที่อากาศโดยรอบยังคงเย็นสบาย

แคว้นต้าเฟิง มณฑลจื่อเจิน

ณ รางวังหลวงที่ใหญ่โตหรูหรา แต่ก็แฝงไปด้วยความเคร่งขรึม และความสง่างาม

ภายในท้องพระโรง ชายสองคนกำลังพูดคุย และปรึกษาหารือกันอยู่

คนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรนั่นคือจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียน

ขณะนั้น เขาทอดสายตามองไปออกไปไกลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“วัดพรหมขาว?”

“ดอกบัวพรหมขาว?”

หลังจากพึมพำกับตัวเอง เฟิงอู่เหมียนก็หันมามองจงหยู ชายวัยกลางคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ กาย

“เจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นในมณฑลไป๋เหลียน?”

เมื่อจงหยูได้ยินคำถาม เขาก็ดูจะตกใจเล็กน้อย

จากนั้น เขาก็ก้มหัวลง และพูดด้วยความเคารพ “ข้าก็ไม่รู้…”

สำหรับเรื่องสำคัญเช่นนี้

แม้ว่าเขาจะรู้ แต่เขาจะกล้าเสนอความเห็นออกไปง่ายๆ ได้อย่างไร

คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ จักรพรรดิแห่งแคว้นต้าเฟิง ผู้ที่กุมอำนาจสูงสุดของแว่นแคว้นแห่งนี้อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

หากความเห็นของพวกเขาทั้งสองเหมือนๆ กัน มันก็ไม่เป็นไร

แต่ถ้าความเห็นของเขาทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าไม่พอใจ… ตัวเขา และตระกูลที่อยู่เบื้องหลัง

ก็อาจจะหลุดจากศูนย์กลางอำนาจ และเสียความไว้วางใจจากองค์จักรพรรดิ

นั่นคือสิ่งที่จงหยู และตระกูลของเขาไม่อาจยอมรับได้

“เจ้าไม่รู้รึ?”

เฟิงอู่เหมียนจ้องมองจงหยู พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

เมื่อทรงพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เขาก็กล่าวต่อว่า “จากข่าวที่เราได้รับวัดพรหมขาวดูเหมือนจะเป็นตัวปัญหาเลยทีเดียว การเลือกที่จะยุติสงคราม และกวาดล้างวัดพรหมขาวน่าจะเป็นทางเลือกที่ดี แต่เมื่อเทียบกับทางเลือกนี้แล้ว ข้าอยากรู้มากกว่าว่า…”

“ถ้าหากข้าใช้โอกาสเพิ่มกำลังทหาร พยายามจบสงครามกับมณฑลชิงเฉิงโดยเร็วที่สุด”

“พยายามยึดครองดินแดนให้มากขึ้น มันจะเกิดผลพวงอะไรตามมาหลังจากนั้น”

ในขณะที่กล่าว เฟิงอู่เหมียนก็มองออกไปไกลด้วยความสนใจเต็มเปี่ยม

สำหรับเขา แม้ว่าวัดพรหมขาวจะแข็งแกร่ง

ผู้ที่จะเผชิญแรงกดดันจากวัดพรหมขาวเป็นกลุ่มแรกมีเพียงตระกูลเค่อแห่งซุนหยาง และตระกูลหลัวที่ปกครองดินแดนมากถึงสามมณฑลเท่านั้น

เมื่อเทียบกับวัดพรหมขาวที่เป็นสำนักพุทธ

เขารู้สึกว่าตระกูลหลัวซึ่งปกครองสามมณฑล และเติบโตอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาสั้นๆ เป็นภัยคุกคาม และมีโอกาสสั่นคลอนบัลลังก์ของเขามากกว่า

…

แคว้นต้าเฟิง มณฑลไป๋เหลียน

ภายในวัดพรหมขาวที่ดูใต้เงาร่างของดอกบัวขาวขนาดมหึมา

มีพระจำนวนมากมายนุ่งห่มผ้าขาวบริสุทธิ์ หัวโล้น และพนมมือรวมตัวกันอยู่

หากมอบแวบแรก พวกเขาดูเหมือนมิตร

อย่างไรก็ตาม จะเห็นได้ชัดว่าพวกเขาปลดปล่อยพลังแปลกประหลาดออกจากตามรอยพับของจีวร

พวกเขากำลังเดินไปมาภายในวัดอันโอ่อ่าแห่งนี้

ภายในห้องที่มีแสงสลัวๆ ตรงใจกลางวัดพรหมขาว และมีพระมากฝีมือหลายรูปที่เฝ้ารักษาการณ์อยู่

ในขณะนี้ มีพระเฒ่ารูปหนึ่งที่มีคิ้วขาวสองข้างนั่งอยู่ เขาหรี่ตาลงพลางก้มหน้าเล็กน้อย

มือขวาของเขาสวมสร้อยประคำสีขาวบริสุทธิ์

ขณะนี้ เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกสีขาวปลอด และกำลังสวดพึมพำอะไรบางอย่าง

“ท่านอาจารย์…”

ทันใดนั้น พระหนุ่มรูปหนึ่งที่สวมจีวรสีขาวบริสุทธิ์ ปักลายดอกบัวขาวสองสามดอกเอาไว้ตรงหน้าอกก็ผลักประตูที่ปิดแน่นให้เปิดออก จากนั้นก็เดินตรงเข้ามาในห้อง

“ได้ข่าวมาแล้วรึ?”

พระเฒ่ายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย และมองมาทางพระหนุ่มที่อยู่ข้างหลังตน ผู้เป็นศิษย์ใกล้ชิด พลางถามด้วยเสียงแผ่วเบา

“ท่านอาจารย์ ข้าได้สืบหาข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับแคว้นต้าเฟิงมาอย่างละเอียดแล้ว…”

พระหนุ่มที่น่าขนลุก เผยรอยยิ้ม และกล่าวตอบ

“ว่ามา…” พระเฒ่ากล่าว

เมื่อได้ยิน พระหนุ่มก็ก้าวออกมาข้างหน้าอีกสองสามก้าว แล้วพูดด้วยเสียงเบาว่า

“สำหรับแคว้นต้าเฟิงในตอนนี้ มีเพียงสามฝ่ายเท่านั้นที่คุ้มค่าแก่ระแวงระวังสำหรับเรา”

“ฝ่ายแรก ตระกูลเฟิง”

“ฝ่ายที่สอง คือ ตระกูลหลัว ซึ่งผงาดขึ้นมาในเวลาอันสั้น และสามารถปกครองดินแดนได้มากถึงสามมณฑล”

“ส่วนฝ่ายที่สาม…”

“คือนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานที่ได้รวมนิกายสาขาต่างๆ ของแคว้นต้าเฟิงเอาไว้ด้วยกัน”

“อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นขุมพลังใหญ่ที่เชี่ยวชาญในการกลั่นโอสถเท่านั้น”

“ยิ่งไปกว่านั้น ที่ตั้งอยู่ที่นี่เป็นเพียงนิกายสาขา”

“ดูเหมือนว่าไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อพวกเราเท่าไหร่นัก…”

พระเฒ่าพยักหน้าเงียบๆ หลังจากได้ยินคำอธิบายเหล่านั้น

จากนั้น เขาก็เบิกตากว้างเล็กน้อยขณะที่เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

“เศษซากของวัดต้าเสวียนคงถูกจัดการแล้วหรือยัง?”

หลังจากความเงียบไปสักพัก พระเฒ่าคิ้วขาวก็พูดเอ่ยถามกับพระหนุ่มที่อยู่ข้างๆ กาย

“เรียนท่านอาจารย์ คนพวกนั้นได้ออกจากมณฑลไป๋เหลียน และได้เข้าสู่ดินแดนของมณฑลอื่นแล้ว”

"ดังนั้น…"

“จึงเป็นเรื่องยากที่เราจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว”

พระหนุ่มกล่าวพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

เมื่อพระเฒ่าที่นั่งบนฟูกขาวได้ยินเช่นนั้น เขาก็ทอดถอนหายใจ มีท่าทางยอมแพ้

แคว้นต้าเฟิง มณฑลไป๋เหลียน

นี่เป็นเพียงดินแดนเล็กๆ เท่านั้น

ไม่ต้องพูดถึงเซียนระดับอมตะ กึ่งเซียนระดับหลุดพ้นก็มีเพียงน้อยนิด

ตอนแรกเขาคิดว่าหลังจากโค่นล้มศัตรูทั้งหมด และรวมสำนักพุทธเป็นหนึ่ง

การเผยแพร่หลักธรรมคำสอน และอำนาจจะเป็นเรื่องที่แน่นอน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ

ภายในวัดต้าเสวียนคงซึ่งเป็นวัดเก่าแก่ และทรงอิทธิพลมากที่สุดของมณฑลไป๋เหลียน

มีพระเถระรูปหนึ่งซ่อนอยู่ ซึ่งมีความแข็งแกร่งอ่อนด้อยกว่าตนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ถ้าแค่นั้นก็คงจะไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ

พระเถระที่ซ่อนตัวอยู่ในวัดต้าเสวียนคงได้หลบหนีจากการจับกุมของเขาได้สำเร็จ

นอกจากนี้ อีกฝ่ายยังได้รวบรวมพระรูปอื่นๆ ที่เหลือรอด และพยายามขอความช่วยเหลือจากกองกำลังภายนอก

มีความคิดที่จะผนึกกำลังกัน เพื่อกวาดล้างวัดพรหมขาวของตนให้สิ้นซาก

นั่นเป็นสิ่งที่พระเฒ่าพบว่ายากจะยอมรับได้

“นิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซาน…”

“ตระกูลหลัวที่ปกครองสามมณฑล…”

“และตระกูลเฟิง…”

พระเฒ่าพึมพำกับตัวเอง หลังจากไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นยืน และเดินออกไปจากห้องที่แสงสลัวๆ โดยไม่พูดอะไรสำนัก

เมื่อเห็นอาจารย์ของตนเดินจากไป พระหนุ่มก็เลือกที่จะเดินตามไปอย่างใกล้ชิด

“อย่าทำสิ่งใดที่เป็นการต่อต้านนิกายหมื่นโอสถสาขาหลัวซานอย่างไม่ระวัง”

“สำหรับตระกูลหลัวที่ปกครองสามมณฑล รากฐานของพวกเขาตื้นเขิน ไม่เป็นที่กังวล”

“ส่วนตระกูลเฟิง…”

เมื่อกล่าวได้ครึ่งทาง พระเฒ่าก็ปิดปาก

เดินออกจากห้อง และมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง

แหงนหน้ามองร่างเงาดอกบัวพรหมขาวซึ่งรากของมันดูเหมือนหยั่งลึกอยู่ในความว่างเปล่า ใหญ่โตจนดูเหมือนจะบดบังท้องฟ้าเอาไว้ได้

พระเฒ่าหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ในโลกที่เย็นชา และโหดร้าย แค่ชีวิตอยู่ก็ดีมากแล้วมิใช่เหรอ”

“และเนื่องจากวัดพรหมขาวของข้าได้พยายามปกป้องชีวิตของผู้คน คนเหล่านั้นก็ควรจะยอมสละบางสิ่งเช่นกัน”

“มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม เหตุใดถึงต้องต่อต้านกันด้วย?”

พระเฒ่าเฝ้าดูผู้คนที่ค่อยๆ ถูกรากของดอกบัวพรหมขาวดูดซับพลังปราณ พร้อมกับพูดพึมพำกับตัวเอง

…

เพียงพริบตา อีกหลายวันก็ผ่านไป

มณฑลหลัวซาน เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ณ ลานบ้านเก่าแก่โบราณ ใต้ศาลาหินที่สร้างด้วยหินชิงสือ

หลัวฉางเฟิงที่แต่งกายด้วยชุดคลุมขาว แผ่กลิ่นอายรวมกับเซียนอมตะออกมากำลังนั่งเงียบๆ ใต้ร่มเงาของศาลา

จิบชาร้อนในมือ พลางทอดสายตามองออกไปไกล…