ติดหล่ม

ตอนที่ 275 ติดหล่ม

“ตระกูลสวี…”

เค่อเซียวเหวินพึมพำเบาๆ ด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด

ร่องรอยของความหมดหนทางเริ่มเผยออกมาให้เห็นลางๆ

นับตั้งแต่จักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียนคิดจะก่อปัญหากับตระกูลหลัว และเลือกที่จะยื่นมือมาช่วยตระกูลเค่อของเขา

ตระกูลเค่อก็ได้เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลาสั้นๆ อย่างเหลือเชื่อ ตระกูลเค่อก็สามารถยึดครองดินแดนของมณฑลซ่างหลี่ได้สำเร็จ

ในช่วงเวลาสั้นๆ อย่างเหลือเชื่อ ตระกูลเค่อก็สามารถควบคุมดินแดนมณฑลซ่างหลี่ได้อย่างสมบูรณ์

้

ในช่วงเวลาสั้นๆ อย่างเหลือเชื่อ ความแข็งแกร่งของตระกูลเค่อก็พุ่งทะยานขึ้นราวกับได้ลมหนุน

แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียนหรือตระกูลหลัวปกครองสามมณฑลได้จริงๆ

แต่เมื่อเทียบกับตระกูลอื่นๆ ที่ปกครองเพียงมณฑลเดียวแล้ว

มันก็เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับตระกูลเค่อของเขาที่จะครองความได้เปรียบ

แม้แต่สำหรับตระกูลสวีแห่งว่านซาน หากตระกูลเค่อของเขาพร้อมที่จะทุ่มสุดตัว

ตระกูลสวีก็ไม่อาจเป็นคู่มือของพวกเขาที่ปกครองดินแดนมากถึงสองมณฑลได้

อย่างไรก็ตาม เพื่ออนาคตของตระกูลเค่อ เค่อเซียวเหวินไม่สามารถทำสิ่งที่สุ่มเสี่ยงแบบนั้นได้

เขาจะต้องรักษาความแข็งแกร่งเอาไว้ ต้องมีกำลังทหารที่มากพอ

ต้องทำเช่นนั้นเท่านั้น จึงทำให้ตระกูลเค่อของเขาสามารถหาประโยชน์จากช่วงเวลาอันสับสนวุ่นวายเช่นนี้ได้

แล้วก้าวขึ้นมาโดดเด่นอย่างเต็มภาคภูมิ

พยายามแซงหน้าจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียน และตระกูลหลัวที่มีกำลังทหารเหนือกว่า

อย่างไรก็ตาม ความจริงก็ไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น มีหลายปัจจัยที่ยากจะควบคุม

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น

นับตั้งแต่ผู้นำตระกูลสวีตั้งเป้ามาที่ตระกูลเค่อของเขา

ในตอนแรก มันก็พอจัดการได้

เนื่องจากตระกูลสวีไม่มีหลักฐาน และด้วยการคัดค้านอย่างแข็งกร้าวจากเหล่าผู้อาวุโส ผู้นำตระกูลสวีจึงไม่ได้ประกาศสงครามกับตระกูลเค่อทันที

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อตระกูลหลัวได้ให้ข้ออ้างต่างๆ แก่ผู้นำตระกูลสวี

แม้ว่าผู้นำตระกูลสวีแค่มองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ไม่ยากว่าเป็นตระกูลหลัวที่ยื่นมือเข้ามาสอด

แต่เขาก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง ไม่สนใจคำคัดค้านของเหล่าผู้อาวุโสอีกต่อไป

ประกาศสงครามกับตระกูลเค่ออย่างเปิดเผย และส่งกองทัพใหญ่มาทันที

หลังจากการประกาศสงคราม ตระกูลสวีก็เกาะติดตระกูลเค่อเหมือนกับกอเอี๊ยะหนังสุนัข

ไม่หวั่นไหวต่อความพยายามของตระกูลเค่อที่จะกวาดล้างพวกเขา

ตระกูลเค่อพยายามปิดล้อม และพยายามบดขยี้กองทัพตระกูลสวีอยู่หลายครั้ง

แต่กองทหารม้าที่ถือครองความได้เปรียบด้วยกิเลนดำ ก็ลื่นเหมือนปลาไหล

เมื่อเห็นว่ากองทัพตระกูลเค่อมีจำนวนมากกว่า พวกเขาก็เพียงแค่หลบหนี

และเมื่อกองทัพตระกูลเค่อละความสนใจจากพวกเขา

กองทหารม้ากิเลนดำของตระกูลสวีก็เปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรง โดยไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย

มันเป็นสงครามกองโจรที่ไร้ยางอายอย่างแท้จริง ไม่ได้เป็นการพูดเกินไปเลย

นอกจากนี้ ณ เวลาปัจจุบัน

มันตรงกับช่วงเวลาที่แนวป้องกันของมณฑลชิงเฉิงถูกตีแตก และกองทัพใหญ่ของจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียน เฟิงหวู่เหริน และตระกูลหลัวรุกคืบเข้าไป และพยายามแย่งชิงดินแดน

ทำให้มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตระกูลเค่อที่จะขยับขยายอำนาจ

น่าเสียดายที่ตระกูลสวีทำตัวเหมือนกาฝากคอยเกาะติดไม่ปล่อย เมื่อเป็นแบบนี้พวกเขาจะมองหาโอกาสที่จะเข้ายุ่งเกี่ยว และเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ยังไง?

…

ในห้องหนังสือ

เค่อเซียวเหวิน ผู้นำตระกูลเค่อคนปัจจุบันนั่งคิดอยู่เพียงลำพังเป็นเวลานาน

จากนั้น เขาก็ถอนหายใจอย่างช้าๆ ยืนขึ้นโดยเอามือไพล่หลัง และเดินออกไปนอกห้องอย่างเงียบๆ

ปัญหาของตระกูลสวีเป็นปัญหาสำคัญที่ต้องรีบหาทางแก้

และประตูที่เปิดกว้างของมณฑลชิงเฉิงก็นำเสนอโอกาสอันดีสำหรับตระกูลเค่อของเขา

เขาไม่สามารถปล่อยผ่านมันไป โดยไม่ทำอะไรเลยได้

อย่างไรก็ตาม เขาสงสัยว่าเขาจะสามารถสร้างสมดุลให้กับเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร

ในขณะนี้ เค่อเซียวเหวินดูเหมือนจะยังมองหาหนทางไม่เจอ

…

มณฑลหลัวซาน เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษของตระกูลหลัว

ภายในห้องหนังสือ

ขณะนั้น ชายวัยกลางคนจำนวนมากกำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะไม้อย่างเงียบๆ

พวกเขาก้มหน้าลงเล็กน้อย และดูเหมือนจะจริงจังมากกับการจัดการกับเอกสารที่กองพะเนิน

ส่วนหลัวผิงที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ กำลังจิบชาอย่างช้าๆ ผ่อนคลายกับชีวิต

ขณะที่กำลังจิบชา เขาก็เหลือบมองผู้คนตรงหน้าอย่างเงียบๆ

เมื่อใดก็ตามที่สายตาของหลัวผิงจับจ้องไป ชายวัยกลางคนเหล่านั้นก็จะยืดหลังตรง

ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดที่จะสร้างความประทับใจอันดีในสายตาของหลัวผิง

“ฟู่…”

หลัวผิงหยิบกาน้ำชาขึ้นมา และเทชาร้อนๆ ลงไปในถ้วย จากนั้นเขาก็ยกถ้วยชาขึ้นมา และเป่าลมเบาๆ

ขณะนี้ ประตูสู่มณฑลชิงเฉิงเปิดกว้างแล้ว

จักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียนก็ได้เร่งส่งกองทัพหลวงบุกตะลุยเข้าไป ยึดครองดินแดนอย่างรวดเร็ว

ส่วนเฟิงหวู่เหรินซึ่งกำลังเฝ้าดูอย่างกระตือรือร้น ก็หวังว่าจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้ให้ได้มากที่สุด

เขาจะได้ส่งกองทัพของตนบุกเข้าไปในมณฑลชิงเฉิงในเวลาไล่เลี่ยกัน

แน่นอนว่าตระกูลหลัวของซึ่งปกครองสามมณฑลก็ไม่เป็นข้อยกเว้น

อย่างไรก็ตาม ต่างจากสิ่งที่คนอื่นคาดเดาเอาไว้

เป้าหมายของตระกูลหลัวในคราวนี้ไม่ใช่มุ่งหวังที่จะขยายดินแดนของตัวเองให้ได้มากที่สุด แต่เป็นการชะลอการเคลื่อนไหวของกองทัพหลวงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

พวกเขามุ่งหวังที่จะป้องกันไม่ให้เฟิงอู่เหมียนขยายอำนาจ และยึดครองดินแดนส่วนใหญ่

เมื่อทำได้ตามแผน ตระกูลหลัวก็จะถือว่าตัวเองได้บรรลุจุดประสงค์ที่วางเอาไว้แล้ว

“นายท่าน…”

ทันใดนั้น ฟางเฉาหวู่ที่นั่งข้างๆ หลัวผิงก็ยืนขึ้น

เขาโค้งคำนับเล็กน้อย ท่าทีเต็มไปด้วยความนอบน้อม

“ว่ามา”

หลัวผิงวางถ้วยชาลงอย่างเงียบๆ และหันไปมองฟางเฉาหวู่ก่อนที่เขาจะถามด้วยเสียงต่ำ

“เมื่อไม่นานมานี้ พระจากวัดต้าเสวียนได้มาเยือนถึงหน้าประตู พร้อมกับบอกว่าต้องการพบท่าน…”

“เขากล่าวว่าภัยคุกคาม และความน่าสะพรึงกลัวของวัดพรหมขาวที่เป็นหนึ่งในสามสำนักมารพุทธนั้นเกินกว่าที่ใครๆ จะจินตนาการได้ หากรีบจัดการก่อนเวลาอันควร…”

“มันอาจจะนำไปสู่มหันตภัยครั้งใหญ่…”

ฟางเฉาหวู่พูดเบาๆ และก้มหัวลงเล็กน้อย

“วัดต้าเสวียน?”

“พวกเขาต้องการพบข้าเหรอ?”

“ภัยคุกคามที่เกินกว่าใครๆ จะจินตนาการได้… มหันตภัยครั้งใหญ่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวผิงก็อดหัวเราะ และส่ายหัวไม่ได้

เขาจะไม่ทราบถึงภัยคุกคามจากวัดพรหมขาวได้อย่างไร?

เมื่อวัดพรหมขาวเผยตัว เขาได้สอบถามเรื่องนี้กับบรรพบุรุษฉางเฟิงแล้ว

เขาได้สอบถามความเห็นของบรรพบุรุษเกี่ยวกับวัดพรหมขาว

แต่คำตอบที่เขาได้รับคือ ไม่ต้องกังวล

นอกจากนี้ ตระกูลเฟิงซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นต้าเฟิงก็ยังคงเฉยเมยต่อวัดพรหมขาว ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ

แล้วเลือกที่จะทุ่มเทความพยายามมหาศาลเพื่อแย่งชิงดินแดนของมณฑลชิงเฉิง

เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เหตุใดตระกูลหลัวของเขาจึงต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

แม้ว่าสิ่งต่างๆ จะเลวร้ายอย่างที่ว่าเอาไว้ก็ตาม

อย่างมากก็แค่ทุกคนต้องตายไปพร้อมๆ กัน

แน่นอนว่าตระกูลหลัวไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่จะต้องพินาศอย่างแน่นอน

ดังนั้น เมื่อพิจารณาดูแล้ว เขาก็ไม่ได้หวาดกลัววัดพรหมขาวเลย

“พวกเขาเป็นเพียงเศษซากของวัดต้าเสวียนคง ไม่จำเป็นต้องสนใจ…”

หลัวผิงพูดกับฟางเฉาหวู่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และยังคงจิบช้าอย่างเพลิดเพลินต่อไป

…

เพียงพริบตา อีกหลายวันก็ผ่านไป

แคว้นต้าเฟิง มณฑลชิงเฉิง

เวลานี้กองทัพใหญ่ทั้งสามยังคงรุกคืบเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง

กองทัพหลวงของจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียนบุกตีเมืองแล้วเมืองเล่า และได้รับชัยชนะอย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนว่าพวกเขาพยายามกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยแข่งกับเวลา

อีกด้านหนึ่ง เฟิงหวู่เหรินกลับก้าวไปในทิศทางที่แตกต่างออกไป

เมื่อเฟิงอู่เหมียนงัดเปิดประตูสู่มณฑลชิงเฉิง ก็เป็นธรรมดาที่เขาอยากจะเดินตามหลังพี่ชายของตน และลิ้มรสชาติกับสิ่งของที่ปล้นชิงมาได้

หากไม่ทำเช่นนั้น ก็จะเป็นการเสียโอกาสดีๆ ไปโดยเปล่าประโยชน์

ต่อให้การทำเช่นนั้นจะมีผลพวงมากมายที่ตามมา และระดับความเคียดแค้นที่อีกฝ่ายมีต่อเขาก็จะพุ่งสูงขึ้น

มันก็เป็นสิ่งที่เขา เฟิงหวู่เหรินไม่คิดจะสนใจ

นอกจากกองทัพหลวงของจักรพรรดิต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียน และกองทัพฉางชิงของเฟิงหวู่เหรินแล้ว

ตระกูลหลัวที่พวกเขาให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ กลับทำสิ่งที่ไม่คาดฝันสำหรับทุกคน

หากจะพูดตามหลักเหตุผล หลังจากที่เฟิงอู่เหมียนเปิดประตูสู่มณฑลชิงเฉิงด้วยกำลัง

เฟิงหวู่เหริน และตระกูลหลัวควรจะพยายามยึดครองดินแดนให้ได้มากที่สุดในเวลาอันสั้น

จากนั้น พวกเขาก็ได้รับผลประโยชน์ที่มากพอสำหรับตัวเอง

ต้องทำแบบนั้นเท่านั้น ทุกคนจึงสามารถรักษาความแข็งแกร่งมากพอที่จะรับมือกับมหาสงครามที่จะมาถึงได้

แต่...ตระกูลหลัวดูเหมือนจะคิดต่างออกไป

นับตั้งแต่กองทัพตระกูลหลัวก้าวเข้าสู่มณฑลชิงเฉิง การเดินทัพของพวกเขาไม่ได้หยุดชะงักเลย

พวกเขาไม่ได้เปิดฉากโจมตีเมืองใดๆ ระหว่างเส้นทาง

พวกเขาก็ไม่ได้สนใจทรัพยากรสำคัญบางอย่างของมณฑลชิงเฉิง

แต่พวกเขากลับเดินทัพตรงไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับศรที่ตัดผ่านท้องฟ้า

พฤติกรรมดังกล่าวทำให้หลายๆ ฝ่ายเกิดความสับสน

หลายๆ คนกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าตระกูลหลัวคิดจะทำอะไรกันแน่

…