กลิ่นคาวเลือด

ตอนที่ 282 กลิ่นคาวเลือด

“อ่า…”

ขณะที่เพลิงซวีอู๋พยายามกลืนกินเพลิงอีกาดำทั้งห้าอย่างตะกละตะกลาม

ฮุยอวี่ผู้เงียบงันซึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของหลัวฉางเฟิงก็จ้องมองด้วยสายตาเคียดแค้นเล็กน้อย มองไปทางเพลิงซวีอู๋ที่กำลังร่าเริง

ในช่วงเวลาสั้นๆ เพลิงซวีอู๋เกิดความลังเล

แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น จากนั้น มันก็แสร้งทำเป็นหูหนวกต่อเสียงของฮุยอวี่

ยุ่งอยู่กับการกิน กลืนกินเพลิงอีกาดำทั้งห้าอย่างไม่ลดละ ขณะที่อีกฝ่ายพยายามจะหลบหนีแต่ก็ไม่อาจทำได้ เนื่องจากความต่างชั้นของพลัง

หลังจากนั้น ประมาณสามนาที

เพลิงซวีอู๋ก็ได้กินเพลิงอีกาดำทั้งห้าไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวเอาไว้ และกลับมาล่องลอยอยู่ตรงหน้าหลัวฉางเฟิง

เปลวไฟสีดำสนิทของมันลุกไหม้อย่างชัดๆ

ราวกับต้องการบอกหลัวฉางเฟิงว่า มันกำลังพอใจเป็นที่สุด

“ความแข็งแกร่งของเพลิงซวีอู๋ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย?”

“ห้าหมื่นหินวิญญาณระดับต่ำ เพียงเพื่อเพิ่มพลังนิดหน่อย…”

“เป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้งจริงๆ ไม่รู้ว่าต้องใช้หินวิญญาณมากเพียงใดกว่าจะเติมเต็ม…”

เมื่อมองดูเพลิงซวีอู๋ที่ดูเหมือนจะพึงพอใจ และมีความสุข

หลัวฉางเฟิงก็เม้มปาก แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ฮุยอวี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้านาย

มันก็ชี้ไปทางเพลิงซวีอู๋ด้วยปีกข้างหนึ่ง

โดยเลียนเสียงที่ดูไร้เรี่ยวแรงของหลัวฉางเฟิง แต่ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

ซ่าๆ ซ่าๆ ซ่าๆ

เห็นได้ชัดว่า เพลิงซวีอู๋รู้สึกไม่ค่อยพอใจ

ทำให้เปลวไฟของมันปะทุ และสั่นไหวอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิรอบๆ ก็เพิ่มสูงขึ้นพอสมควรเช่นกัน

แม้ว่ามันจะไม่กล้าแสดงท่าทีปีนเกลียวต่อหลัวฉางเฟิง แต่สำหรับเจ้านกน้อยตัวนั้น มันไม่คิดจะไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

ท่าทางของมันเหมือนกับเป็นสัญญาณว่า

หากเจ้ายังทำแบบนั้นอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถกลืนเจ้าลงไปได้ในคำเดียว?

เหมือนกับการกินเพลิงอีกาดำเหล่านั้น

ถูกต้อง ในสายตาของหลัวฉางเฟิง

ดูเหมือนว่าเพลิงซวีอู๋กำลังคุกคามฮุยอวี่ด้วยวิธีนี้

และถึงแม้ว่าฮุยอวี่จะยังคงยืนตัวตรงด้วยความสง่างาม จ้องมองไปยังเพลิงซวีอู๋อย่างไม่สะทกสะท้าน

มันก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“พวกเจ้านี่นะ…”

หลัวฉางเฟิงเหลือบมองเพลิงซวีอู๋ จากนั้นหันมามองฮุยอวี่ผู้ไม่ยอมแพ้ซึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของเขา

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็ต้องพยายามปลอบเด็กน้อยทั้งสองพร้อมๆ กัน

หลังจากนั้น เมื่อเพลิงซวีอู๋กลับเข้ามาในร่างของเขา

หลัวฉางเฟิงก็ถอนหายใจออกเบาๆ และรินชาอุ่นๆ ให้กับตัวเองหนึ่งถ้วย

ในขณะที่จิบชา เขาก็ทอดสายตามองออกไปไกล

ขณะนี้ดินแดน และทรัพยากรส่วนใหญ่ของมณฑลชิงเฉิงถูกเฟิงหวู่เหรินยึดครองไปแล้ว

กองทัพหลวงของเฟิงอู่เหมียนที่ถูกหลัวหย่งลอบตลบหลัง ก็สูญเสียทหารชั้นยอดไปกว่าสามแสนนายเลยทีเดียว

ทำให้ทหารที่เหลือรอด ขวัญกำลังใจลดลงเป็นอย่างมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการจัดทัพใหม่ และเปิดศึกอีกครั้งในเวลาอันสั้น

และเมื่อถึงเวลาที่กองทัพหลวงของเฟิงอู่เหมียนฟื้นคืนขวัญกำลังใจกลับมาได้

เวลานั้น เฟิงหวู่เหรินก็น่าจะผนวกมณฑลชิงเฉิง และปกครองดินแดนแห่งนั้นได้อย่างมั่นคง

เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว

จักรพรรดิต้าเฟิง ผู้สืบทอดตามทำนองคลองธรรมของแคว้นต้าเฟิง เฟิงอู่เหมียนคิดจะทำอย่างไรต่อ?

เขาจะเลือกที่จะมุ่งเน้นไปตัวเอง เพื่อทำให้แคว้นต้าเฟิงประสบกับช่วงเวลาแห่งความสันติเป็นการชั่วคราว

หรือเขาจะเปิดสงครามอีกครั้ง พาทุกคนเข้าสู่วังวนแห่งการต่อสู้

สำหรับเรื่องนี้ หลัวฉางเฟิงอยากรู้มากจริงๆ

…

เมื่อเวลาผ่านไป ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ

เมื่อดวงอาทิตย์กำลังตกดิน

แสงตะวันอัสดงสาดส่องไปทั่วแผ่นดิน และอุณหภูมิภายนอกก็เปลี่ยนจากความร้อนในยามกลางวัน ลดลงมาถึงระดับที่พอจะรับไหว

แม้ว่าพื้นดินซึ่งดูดซับความร้อนไว้เป็นจำนวนมากจะยังคงแผ่คลื่นความร้อนออกมา ทำให้เท้ารู้สึกแสบร้อนก็ตาม

อย่างน้อย มันก็ดีขึ้นกว่าช่วงเวลาเที่ยงวันหลายเท่า…

“นายท่าน…”

ภายในลานบ้านเล็กๆ อันลึกลับของดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ขณะที่หลัวฉางเฟิงซึ่งนั่งอยู่ใต้ศาลาหินกำลังจะยืนขึ้น และยืดตัว

หยวนหลิวหลีที่ซ่อนอยู่ในลานบ้านก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา

“ว่ามา”

หลัวฉางเฟิงมองไปยังหยวนหลิวหลีที่อยู่ข้างๆ กาย สีหน้าของเธอยังคงบอบบาง เย็นชา และไร้อารมณ์ ร่างกายของเธอก็แผ่กลิ่นอายที่หนาวสะท้านออกมาเป็นระยะ

“องครักษ์เงาชุดใหม่พร้อมแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้เหลืออยู่ประมาณสามสิบสามคน”

หยวนหลิวหลีตอบด้วยความเคารพพลางก้มหน้าลง

“องครักษ์เงาชุดใหม่งั้นรึ?”

สามสิบสามคน…

หลัวฉางเฟิงเงยหน้าขึ้น และคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น ก็ยืนขึ้นและพูดเบาๆ กับหยวนหลิวหลี “ถ้าอย่างนั้น ก็ไปดูกันเถอะ”

เมื่อเร็วๆ นี้ ข้าได้พัฒนาโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สามที่สามารถดึงศักยภาพออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบมากขึ้น

ตอนนี้คงเป็นเวลาที่ดีที่จะทดสอบมันกับองครักษ์เงาที่เพิ่งเสร็จสิ้นการฝึก

ในขณะที่เขาพูด หลัวฉางเฟิงออกเดินทาง ตรงไปยังลานฝึกบนผืนดินรกร้างนอกเมืองศิลาคราม

หยวนหลิวหลีก็ตามอยู่ข้างกายหลัวฉางเฟิงมาอย่างใกล้ชิด

เข้าใกล้ลานฝึกที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนผืนดินรกร้างนอกเมืองศิลาคราม

…

นอกเมืองศิลาคราม บนผืนดินรกร้างว่างเปล่า

มีลานฝึกที่กว้างขวางครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ ราวกับว่าเป็นพื้นที่ลึกลับอีกแห่งที่แยกตัวออกจากโลกภายนอก

หลัวฉางเฟิงยืนนิ่งอยู่ตรงจุดนั้น โดยเอามือไพล่หลัง

หลังจากไม่ได้มาเยือนเป็นเวลานาน ลานฝึกที่ตั้งอยู่ท่ามกลางผืนดินรกร้างแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใดอีก แค่บรรยากาศที่น่ากดดันสุดๆ และอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น

มันก็ทำให้หลัวฉางเฟิงหยุดฝีเท้า และเฝ้าสังเกตอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

“ไปกันเถอะ…”

หลังจากยืนอยู่นอกลานฝีก และกวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไป

กระบวนการต่อจากนั้น ไม่มีความแตกต่างจากสองครั้งก่อนมากนัก

คนสามสิบสามคนก็ถือว่าไม่มาก

ยิ่งไปกว่านั้น ปริมาณโอสถทลายฟ้าที่หลัวฉางเฟิงครอบครองอยู่ก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้น เขาจึงไม่ได้กำจัดจำนวนขององครักษ์เงาอีกต่อไป

เขาได้นำโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สามจำนวนสามสิบสามเม็ดออกมา ซึ่งเพิ่งกลั่นออกมาได้ไม่นานมานี้ ส่งให้กับกลุ่มคนที่ยืนตั้งแถวในลานฝึก

โอสถทลายฟ้ารุ่นแรกจะบีบคั้นเอาทุกสิ่งที่สามารถบีบได้ออกจากผู้กิน แลกกับความแข็งแกร่ง

อย่างเช่น อายุขัย พลังชีวิต พรสวรรค์ และศักยภาพ

ยิ่งไปกว่านั้น อัตราส่วนในการแปลงของโอสถทลายฟ้ารุ่นแรกก็ยังค่อนข้างต่ำ

ด้วยเหตุนี้ ในไม่ช้านี้ มันจึงถูกแทนที่ด้วยโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สอง หลังจากหลัวฉางเฟิงได้ศึกษา และพัฒนา

สำหรับโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สอง มันจะมุ่งเป้าไปที่พรสวรรค์ และศักยภาพ ไม่ได้กัดกินอายุขัยอีกต่อไป

และเนื่องจากอัตราส่วนการแปลงดีกว่ารุ่นแรกมาก นั่นก็ทำให้แม้จะบีบเค้นเฉพาะพรสวรรค์ และศักยภาพ ความแข็งแกร่งที่ได้รับเป็นของแลกเปลี่ยนก็สูงกว่ารุ่นแรกหลายเท่า

สำหรับโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สามก็ยังเน้นหนักไปที่พรสวรรค์ และศักยภาพเหมือนรุ่นก่อน ไม่แตะต้องอายุขัยเหมือนเดิม

แม้ว่าจะดูคล้ายคลึงกับโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สอง

แต่อัตราการแปลงเป็นความแข็งแกร่งก็สูงกว่าเดิมอย่างน้อยสองหรือสามเท่า

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากบีบเค้นเอาพรสวรรค์ และศักยภาพออกมา โอสถทลายฟ้ารุ่นที่สองจะจำกัดเพดานการบ่มเพาะ และความแข็งแกร่งของคนที่กินมัน

ต่างจากรุ่นที่สาม ที่ไม่ได้จำกัดเพดานการบ่มเพาะอย่างสมบูรณ์ แม้จะเค้นเอาพรสวรรค์ และศักยภาพออกมา ก็ยังทิ้งโอกาสเล็กน้อยเอาไว้

หากมีความขยันหมั่นเพียร และโชคดีพอ

ก็สามารถก้าวผ่านขีดจำกัดจากโอสถทลายฟ้าสร้างม่านได้ ก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น

มันจำเป็นต้องอาศัยการท้าทายสวรรค์เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมตัวเอง

…

เพียงพริบตา

วันรุ่งขึ้นก็มาถึง

เช้าตรู่ขณะที่ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทาหม่น

ภายในลานฝึกที่ตั้งอยู่บริเวณผืนดินรกร้างนอกเมืองศิลาคราม

บนที่ดินแปลงหนึ่งซึ่งมีผู้คนรวมตัวกันกว่าสามสิบคน

ในขณะนี้ อากาศเต็มไปด้วยหมอกสีแดงจางๆ

นี่คือ ทิวทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของลานฝึกแห่งนี้

ดูเหมือนว่าเนื่องจากมีการเข่นฆ่าสังหารมากเกินไป ลานแห่งนี้จึงจะเต็มไปด้วยหมอกสีเลือดที่ยากจะสลายทุกเช้า

“จบแล้วรึ?”

ทันใดนั้น หลัวฉางเฟิงก็ลืมตาขึ้น จ้องดูองครักษ์เงาที่เหลืออีกยี่สิบสองคนตรงหน้า

ความรู้สึกประหลาดใจฉายชัดในดวงตาของเขา

อัตราการสูญเสียดูเหมือนจะสูงไม่น้อย ประมาณสามส่วนเลยทีเดียว

โอสถทลายฟ้ารุ่นที่สามนั้นเหนือกว่ารุ่นที่สองอย่างแน่นอนในหลายๆ ด้าน

อย่างไรก็ตาม เพื่อแลกกับประสิทธิของมัน อัตราการสูญเสียย่อมเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว

“อย่างไรก็ตาม ก็ดูเหมือนจะคุ้มค่า…”

“คนที่เหลืออีกยี่สิบสองคน ล้วนอยู่ในระดับกลั่นอวัยวะ”

“ผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะขั้นต่ำ 17 คน ผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะขั้นกลาง 4 คน และหนึ่ง…”

หลัวฉางเฟิงมองไปรอบๆ แล้วค่อยๆ หันไปมองชายชราในชุดคลุมเทา

ชายชราผู้นั้นหลังค่อม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา ผมขาว เคราขาว หุ่นผอมซูบ

เมื่อเห็นชายชรามาถึงระดับกลั่นอวัยวะขั้นสูงสุด และห่างจากระดับกลั่นโลหิตเพียงไม่กี่ก้าว

หลัวฉางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย

ไม่ว่าจะเป็นโอสถทลายฟ้ารุ่นที่สามหรือรุ่นที่สอง

ทั้งสองรุ่นล้วนไม่ได้กัดกินอายุขัยแม้แต่น้อย

หากพูดตามหลักเหตุผลแล้ว ไม่มีทางเลยที่เด็กหนุ่มจะกลายเป็นชายชราหลังจากได้กินโอสถทลายฟ้า

เมื่อเป็นแบบนั้น ก็เหลือความเป็นไปได้เดียวเท่า

นั่นคือ ชายชราตรงหน้านั้น แก่ชราถึงเพียงนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ…”