มรดกเซียน

ตอนที่ 352 มรดกเซียน

เมื่อระดับการบ่มเพาะของหลัวฉางเฟิงก้าวเข้าสู่ระดับหลุดพ้นขั้นกลาง

รวมถึงตัวเขาที่มีตัวช่วย และไพ่ตามากมายอยู่ในมือ

การสังหารผู้ฝึกตนสักคนที่อ่อนแอกว่านั้น เป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ฉ่า ฉ่า ฉ่า ฉ่า…

ทันใดนั้น เสียงเปลวเพลิงลุกไหม้ก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

เพลิงสีดำสนิทลุกไหม้ และอาบทั่วร่างของเค่อเฉิงซ่งอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น ราวๆ สองถึงสามลมหายใจ

เรื่องราวของเค่อเฉิงซ่ง บรรพบุรุษตระกูลเค่อ ผู้ที่คนตัดมรดกสายเลือดของตระกูลตัวเองก็ได้สิ้นสุดลง ณ ที่แห่งนี้

ภายใต้การแผดเผาของเพลิงซวีอู๋

ร่างของเขากลายเป็นเพียงกลุ่มควัน ก่อนจะค่อยๆ สลายหายไปในความว่างเปล่า

แม้ในขณะที่เพลิงซวีอู๋กำลังลุกโหม และสังหารศัตรู

เค่อเฉิงซ่งก็แทบไม่มีโอกาสได้กรีดร้องอะไรออกมาเลย

ส่วนแหวนมิติบนร่างของเค่อเฉิงซ่ง ขณะที่เพลิงซวีอู๋กำลังเผาร่างของอีกฝ่ายอยู่

หลัวฉางเฟิงได้หยิบมันมาอยู่ในมือก่อน แล้วเล่นกับมันอย่างไม่ค่อยใส่ใจแล้ว

...

หลังจากเค่อเฉิงซ่งเสียชีวิต

แหวนมิติวงนั้นก็กลายเป็นทรัพย์สินที่ไร้เจ้าของ

แต่ต่อให้แหวนมิติจะมีตราประทับ และเจ้าของเดิมของมันยังมีชีวิตอยู่ก็ตาม

หลัวฉางเฟิงก็มีวิธีที่จะชิงมันมาเป็นของตัวเองได้อยู่ดี

“เรื่องที่เหลือพวกเจ้าจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย…”

ณ ประตูใหญ่ของดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

หลัวฉางเฟิงเหลือบมองผู้บัญชาการของหน่วยองครักษ์เงาทั้งสามที่ยืนอยู่ข้างๆ กาย

ออกคำสั่งเพียงประโยคสั้นๆ จากนั้นร่างของเขาก็หายวับไปในทันที

ราวกับว่าเขาไม่เคยยืนอยู่ที่นั่นมาก่อน

...

เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

หลังจากกลับมาถึงลานบ้านของตัวเองแล้ว

หลัวฉางเฟิงก็ส่งจิตสัมผัสเข้าไปในแหวนมิติเพื่อเปิดดู และมองหาสิ่งของต่างๆ ภายในนั้น

เขาต้องการดูว่าเค่อเฉิงซ่งที่เป็นถึงกึ่งเซียนได้เก็บสะสมสมบัติอะไรเอาไว้บ้าง?

“หืม? โอสถหรือ?”

“ปริมาณก็ไม่น้อย…”

หลัวฉางเฟิงหยิบขวดโอสถออกมาจากแหวนมิติอย่างง่ายดาย และตรวจสอบมัน “ปริมาณของโอสถค่อนข้างมาก แต่ระดับและคุณภาพดูจะต่ำเกินไปสักหน่อย…”

“มันดูไร้ประโยชน์สำหรับข้า”

“ช่างเถอะ ข้าแค่ต้องนำไปมอบให้กับหลัวผิงแล้วให้เขาไปหาวิธีใช้ประโยชน์เอาเอง”

หลังจากส่ายหัวเบาๆ

หลัวฉางเฟิงยังคงตรวจสอบสิ่งของอื่นๆ ในแหวนมิติต่อไป

นอกจากโอสถแล้ว ยังมียันต์ และอาวุธวิญญาณอีกจำนวนหนึ่งภายในนั้นอีกด้วย

แน่นอนว่ายังมีทักษะบ่มเพาะบางอย่างรวมอยู่ด้วย

แต่ระดับของพวกมันดูธรรมดา และแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรกับตัวเขาเลย

"หืม?"

“นั่นมันอะไรน่ะ?”

ขณะที่หลัวฉางเฟิงเริ่มรู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆ จิตสัมผัสของเขาก็ถูกดึงดูดไปที่หนังสัตว์โบราณแผ่นหนึ่ง

หนังสัตว์แผ่นนี้ดูเหมือนจะมีเนื้อหาลึกลับบางอย่างเขียนเอาไว้

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหนังสัตว์อยู่ภายในวงแหวนมิติ

หลัวฉางเฟิงจึงไม่อาจมองเห็น หรืออ่านมันได้อย่างชัดเจนนัก

ดังนั้น เขาจึงโบกมือ

หยิบชิ้นหนังสัตว์โบราณออกจากแหวนมิติ วางไว้บนโต๊ะหินตรงหน้าเพื่อพยายามตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยตาตัวเอง

“ดูจากเนื้อหาที่เขียนอยู่บนนี้…”

“มีสถานที่แห่งหนึ่งที่ถูกเรียกว่า ‘ภูเขาหมาป่า’ แล้วดูเหมือนที่นั่นจะมีมรดกของเซียนซ่อนอยู่”

“ยิ่งกว่านั้น มรดกของเซียนผู้นั้น ยังมีทักษะศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังทำลายล้างอย่างรุนแรงอยู่อีกด้วย”

เมื่ออ่านเนื้อหาในหนังสัตว์โบราณอย่างละเอียด

แม้ว่าบางส่วนจะเลือนรางไปแล้ว เขาก็ยังมองเห็นแผนที่ๆ วาดอยู่บนนั้นได้

หลัวฉางเฟิงจึงยื่นมือขวาออกมา และลูบคางของตัวเองพลางครุ่นคิด

“ภูเขาหมาป่าหรือ?”

“ไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย…”

“แต่ภูมิประเทศบนแผนที่นี้ดูคุ้นเคยอยู่นิดหน่อย…”

หลัวฉางเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาครุ่นคิดเกี่ยวกับข้อมูลเกี่ยวกับบนแผนที่อย่างเงียบๆ

หลังจากผ่านไปมาสักพักหนึ่ง

ดวงตาของหลัวฉางเฟิงก็เปล่งประกาย

เขาจำได้แล้วว่าทำไมแผนที่ตรงหน้าถึงได้ดูคุ้นเคยนัก

ภูมิประเทศนั่นมันเหมือนกับภูมิประเทศของมณฑลเยว่หมิงของแคว้นต้าหยานไม่น้อยเลยทีเดียว

จริงอยู่ที่ในตอนแรกเขาเพียงแค่เหลือบมองแผนที่ของแคว้นต้าหยานแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

แต่เมื่อระดับการบ่มเพาะสูงขึ้น ความทรงจำของเขาก็เหมือนกับภาพถ่าย สิ่งที่เคยเห็นจะจำได้ไม่มีวันลืม

“หนังสัตว์นี่ เขาไปหามาจากที่ไหนกันนะ?”

หลัวฉางเฟิงครุ่นคิดอย่างเงียบๆ อยู่เพียงลำพัง

นอกจากคำถามนี้แล้ว

ยังมีอีกอันหนึ่งซึ่งเป็นความแท้จริงของเนื้อหาที่บันทึกไว้บนหนังสัตว์แผ่นนี้

นั่นคือ มรดกของเซียนผู้นั้น

มีใครได้เข้าไปสำรวจแล้วหรือยัง หรือว่าจนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีใครได้ย่างกรายเข้าไปเลย

หลังจากที่การบ่มเพาะของเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับหลุดพ้นขั้นกลางแล้ว

มรดกของเซียนสามัญธรรมดาทั่วไปก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของเขาได้อีกต่อไป

ถ้าแค่นั้น หลัวฉางเฟิงก็อาจจะไม่มีสนใจเรื่องนี้มากนัก

แต่หากในที่แห่งนั้น มรดกที่ว่านั้นมีทักษะศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังอยู่จริง

มันก็ดึงดูดความสนใจของเขาได้มากเลยทีเดียว

ทักษะบ่มเพาะ ทักษะศักดิ์สิทธิ์

ทั้งสองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน

ทักษะบ่มเพาะสามารถเขียนลงไป และสอนสั่งให้กับผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ได้

แต่ทักษะศักดิ์สิทธิ์นั้นแตกต่างออกไป

ทักษะศักดิ์สิทธิ์ เป็นเหมือนเอกลักษณ์เฉพาะที่มีเพียงผู้ฝึกตนระดับหลุดพ้น ระดับอมตะ หรือสูงกว่าเท่านั้นจึงจะสามารถเรียนรู้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าตัวเองจะมีความรู้ ความเข้าใจแล้วก็ตาม

แต่ก็ไม่สามารถบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรได้

ทำให้ไม่ต้องพูดถึงการสอนผู้ฝึกตนคนอื่น

หากต้องการถ่ายทอดทักษะศักดิ์สิทธิ์ของตนให้คนอื่นๆ จริงๆ

งั้นก็มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือ การลอกตราประทับของทักษะศักดิ์สิทธิ์ออกจากร่างของตัวเองด้วยกำลัง

จากนั้น จึงจะสามารถสอนทักษะที่ถูกลอกออกมาให้กับคนที่ต้องการได้

อย่างไรก็ตาม ภายใต้สถานการณ์ปกติ

แทบไม่มีเซียนระดับอมตะคนใดเลยที่คิดจะทำเช่นนั้น

ยกเว้นผู้ที่มีอายุขัยเหลือน้อย และเพื่อให้แน่ใจว่าลูกหลานของตนจะปลอดภัย เพื่อรับประกันความแข็งแกร่ง และความมั่นคงของตระกูลหรือนิกายของตน

ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นเท่านั้น เหล่าเซียนจึงมีความคิดที่จะส่งต่อทักษะศักดิ์สิทธิ์ให้กับคนอื่น

ไม่เช่นนั้น ปกติแล้วพวกเขาก็คงจะไม่ทำสิ่งที่เป็นผลเสียกับตัวเองอย่างแน่นอน

“ทักษะศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง…”

“เรื่องนี้ถือว่าค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียว”

“แต่คงจะต้องรออีกสักพักใหญ่ รอจนกว่าความวุ่นวายในแคว้นต้าเฟิงจะจบลงเสียก่อน ข้าถึงจะมีเวลาไปดู”

“อยากรู้เหมือนกันว่ามรดกที่ว่านั้นมีอยู่จริงหรือเปล่า แล้วมันเป็นเรื่องจริงหรือไม่กันแน่”

...

หลังจากตัดสินใจ และวางแผนคร่าวๆ

หลัวฉางเฟิงก็เก็บแผ่นหนังสัตว์โบราณเข้าไปในแหวนมิติของตัวเอง

จากนั้น เขาค้นหาสิ่งของอื่นๆ ที่จัดเก็บอยู่ในแหวนมิติอีกวงที่เดิมทีเป็นของเค่อเฉิงซ่ง

เขาอยากดูว่านอกเหนือจากหนังสัตว์โบราณแผ่นนั้นแล้ว ยังมีสิ่งของอื่นใดที่พอจะมีประโยชน์หลงเหลืออยู่อีกหรือเปล่า

ผลลัพธ์ก็ค่อนข้างชัดเจน

สิ่งของที่เหลืออยู่ภายในแหวนมิติวงนั้น ถือว่าค่อนข้างธรรมดามาก

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่มุมมองของหลัวฉางเฟิงเท่านั้น

หากเป็นผู้ฝึกตนระดับหลุดพ้นคนอื่นๆ แล้วล่ะก็

ภายในแหวนมิติ นอกเหนือจากหนังสัตว์โบราณแผ่นนั้นแล้ว ก็ยังถือว่ามีสมบัติดีๆ อยู่อีกหลายชิ้นอย่างแน่นอน

“ในเมื่อปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว”

“ต่อไปก็ถึงเวลาที่ข้าต้องปิดด่านไปอีกสักพักหนึ่ง”

“พยายามยกระดับการบ่มเพาะให้สูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

“แม้ว่าพลังที่ข้าสามารถปลดปล่อยออกมาได้ในตอนนี้นั้นจะไม่ได้ถือว่าอ่อนแอกว่ากึ่งเซียนขั้นสูงแล้วก็ตาม แล้วถ้าหากเพิ่มไพ่ตายต่างๆ เข้าไปด้วย ต่อให้เป็นกึ่งเซียนขั้นสูงสุด ข้าก็ยังสามารถคุกคาม และหมายเอาชีวิตได้”

“แต่ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีกว่าเสมอ เพราะยังถือว่ามีความเสี่ยงอยู่”

“หากกึ่งเซียนลึกลับจากวัดพรหมขาวพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างรวดเร็วโดยอาศัยพลังจิตพิสุทธิ์ของดอกบัวพรหมขาว”

“มันอาจกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นมาจริงๆ”

ในลานบ้านเล็กๆ

ใต้ศาลาหิน

หลัวฉางเฟิงกำลังใคร่ครวญเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ

แน่นอนว่า ณ ขณะนี้

เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับปัญหาจากวัดพรหมขาว

เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าตระกูลหลัว ยังมีแคว้นต้าหยานที่คอยแบกรับแรงกดดันจากอีกฝ่ายเอาไว้อยู่

แม้จะไม่รู้ว่าแคว้นต้าหยานจะยืนหยัดต่อไปได้อีกนานแค่ไหน

แต่ถ้าหากถ่วงเวลามาได้สักสามหรือห้าปีก็คงจะเป็นเรื่องดีเลยทีเดียว