บทที่ 80 เพนกวินเก่งก็จริง แต่ฉันศึกษาเพนกวินมาดีกว่า! (ฟรี)
บนบัลลังก์ศาล เฉาลี่เฉียงขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะอ่านเอกสารฟ้องร้องของฝ่ายโจทก์
จากนั้นเขาหันไปทางฝ่ายจำเลย
"ฝ่ายโจทก์ได้แถลงคำร้องเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ให้ฝ่ายจำเลยแถลงคำโต้แย้ง"
เฉินเชาหยิบเอกสารคำโต้แย้งขึ้นมาพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นเขาเริ่มแถลงอย่างหนักแน่น
"ฝ่ายจำเลยขอคัดค้านคำร้องของฝ่ายโจทก์"
หนึ่ง ฝ่ายโจทก์กล่าวหาว่าฝ่ายจำเลยละเมิดลิขสิทธิ์ ฝ่ายจำเลยปฏิเสธข้อกล่าวหานี้
เราขอให้ฝ่ายโจทก์ชี้แจงหลักเกณฑ์ใดที่ใช้ตัดสินว่าเราได้ลอกเลียนแบบ
สอง ฝ่ายโจทก์กล่าวหาว่าเรากีดกันการแข่งขันทางธุรกิจและใช้แพลตฟอร์มของเราเพื่อบล็อกเกมของฝ่ายโจทก์ นี่เป็นข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริง
การถอดถอนเกมออกจากแพลตฟอร์มเป็นไปตามกฎระเบียบภายในของบริษัท ไม่ใช่การผูกขาดหรือกีดกันทางธุรกิจ
ดังนั้นคำร้องให้เรานำเกมของฝ่ายโจทก์กลับขึ้นแพลตฟอร์มควรถูกปฏิเสธ
สาม เนื่องจากฝ่ายจำเลยไม่ได้ละเมิดลิขสิทธิ์ ฝ่ายโจทก์จึงไม่ได้รับความเสียหายจากฝ่ายจำเลยโดยตรง
การที่เกมของฝ่ายโจทก์ไม่ประสบความสำเร็จนั้นเป็นผลมาจากปัจจัยของพวกเขาเอง
นอกจากนี้ฝ่ายจำเลยไม่ได้ชี้นำกระแสสังคมในทางลบต่อฝ่ายโจทก์ เราจึงไม่มีความรับผิดชอบในส่วนนี้
สี่ ฝ่ายจำเลยขอให้ฝ่ายโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบค่าธรรมเนียมศาลและค่าทนายความ หากคดีนี้ถูกตัดสินให้ฝ่ายจำเลยเป็นฝ่ายชนะ
"ท่านผู้พิพากษา คำโต้แย้งของฝ่ายจำเลยจบเพียงเท่านี้"
หลังจากแถลงจบ เฉินเชาเงยหน้ามองไปยังบัลลังก์ศาล
แนวทางหลักของการป้องกันตัวคือ:
ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา
ปฏิเสธว่าการถอดเกมออกจากแพลตฟอร์มเป็นการผูกขาด
กล่าวโทษว่าความล้มเหลวของฝ่ายโจทก์เป็นเพราะตัวพวกเขาเอง
ขอให้ฝ่ายโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบค่าทนายและค่าใช้จ่ายในคดี
"พูดแบบนี้ใครจะไปเชื่อ?"
ซูไป๋ฟังคำโต้แย้งของฝ่ายจำเลยด้วยสายตาเรียบเฉย
"นี่มันข้ออ้างที่ฝืนเกินไปแล้ว"
"ตอนนี้คดีถูกนำขึ้นสู่ศาล แน่นอนว่าฝ่ายโจทก์ต้องมีหลักฐานอยู่แล้ว แต่วิธีการโต้แย้งของฝ่ายจำเลยมันช่าง..."
"เป็นการปฏิเสธแบบดื้อ ๆ ทั้งหมดเลย!"
"ไม่มีหลักฐานสนับสนุน ไม่มีการโต้แย้งด้วยข้อมูลจริง ๆ"
"นักกฎหมายของเพนกวินก็มีฝีมือใช้ได้เหมือนกัน"
การขอให้ฝ่ายโจทก์รับผิดชอบค่าทนายถือเป็นกลยุทธ์ที่เพิ่มภาระทางการเงินให้ฝ่ายตรงข้าม
"ไม่เลว แต่ก็ยังไม่พอจะทำให้ฉันแพ้ได้"
ขณะที่ซูไป๋กำลังพิจารณาว่าจะใช้กลยุทธ์อะไรตอบโต้ หลี่เสวี่ยเจินกระซิบขึ้นมาเบา ๆ
"ทนายซู คุณตั้งใจทำคดีไปเลย…"
"แต่หมอนั่นน่ะ ฉันจะเป็นคนเล่นงานเอง"
"ฉันฝึกสกิลมาแล้ว ถ้าฉันจ้องใคร คนนั้นซวยแน่!"
ซูไป๋: "???"
"เดี๋ยวนะ นี่มันตรรกะอะไรกัน?"
"เธอเป็นนักศึกษากฎหมายระดับสูง แต่เชื่อเรื่องโชคลางเหรอ?"
"แค่ก ๆ!"
ซูไป๋กระแอม ก่อนพูดเสียงเบา
"เลิกจ้องก่อนเถอะ…"
"โอเคค่ะ…"
เสียงของหลี่เสวี่ยเจินดูหงอย ๆ ไปหน่อย แต่ไม่นานเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น
"งั้นเดี๋ยวฉันจ้องใหม่ตอนหลัง!"
"?"
"โอเค เอาที่สบายใจเลย"
ซูไป๋ถอนหายใจลึก ๆ ก่อนคิดในใจ
"เด็กสาวที่เคยสดใสไร้เดียงสานี่ กลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
"ฉันไม่ได้เป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้ใช่ไหม?"
ซูไป๋พยายามให้กำลังใจตัวเอง
"ฉันเป็นทนายที่ซื่อตรงขนาดนี้"
"ฉันไม่มีทางสอนให้นักศึกษาฝึกงานของฉันไปในทางที่ผิดแน่นอน!"
...
บนบัลลังก์ศาล ผู้พิพากษาเฉาลี่เฉียงก้มลงอ่านเอกสารคดี
หลังจากทำสรุปในใจเกี่ยวกับข้อเรียกร้องของทั้งสองฝ่ายแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางซูไป๋และกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ฝ่ายจำเลยได้แถลงข้อโต้แย้งเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้ให้ฝ่ายโจทก์แสดงหลักฐาน ข้อเท็จจริง หรือข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนคดี"
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงค้อนศาลดังขึ้น
สายตาของเฉาลี่เฉียงจับจ้องไปที่ซูไป๋
"ช่วงเวลาสำคัญมาถึงแล้ว!"
ประเด็นแรกที่ต้องพิสูจน์ให้ได้คือจำเลยกระทำการละเมิดลิขสิทธิ์จริงหรือไม่!?
"แต่ปัญหาคือ"
"คำว่า 'ละเมิดลิขสิทธิ์' เป็นสิ่งที่กำหนดได้ยาก!"
โดยเฉพาะในปัจจุบัน กฎหมายด้านทรัพย์สินทางปัญญายังมีความระมัดระวังสูงและที่สำคัญ เพนกวินเป็นเจ้าแห่งไทเก็กในคดีละเมิดลิขสิทธิ์!
กลยุทธ์ของฝ่ายจำเลยนั้นชัดเจน:
เบี่ยงเบนประเด็น
สร้างข้อโต้แย้งที่คลุมเครือ
ทำให้คำตัดสินของศาลเป็นไปอย่างระมัดระวัง
ชนะคดีโดยใช้ช่องโหว่ของกฎหมาย!
"แต่ฉันเองก็ศึกษาไทเก็กของพวกแกมาหมดแล้ว!"
ซูไป๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ และเริ่มแผนของเขา
"ท่านผู้พิพากษา"
"ผมขออนุญาตสอบถามทนายฝ่ายจำเลยในประเด็นทางกฎหมายบางข้อ"
เฉินเชาและข่งห่าวขมวดคิ้วทันที
"นี่มันไม่ใช่วิธีดำเนินคดีตามปกติ!"
ผู้พิพากษาเฉาลี่เฉียงเคาะค้อนศาล
"อนุญาตให้สอบถาม"
ซูไป๋หันไปมองเฉินเชาและถามขึ้นอย่างใจเย็น
"ทนายเฉิน ผมขอถามหน่อยว่าคำจำกัดความของ 'ละเมิดลิขสิทธิ์' คืออะไร?"
"หึ!"
เฉินเชาไม่รีบร้อนตอบ เขารู้ว่านี่อาจเป็นกับดักของฝ่ายตรงข้าม
เขาคิดสักครู่ก่อนตอบออกมาอย่างรอบคอบ
"ตามกฎหมายของประเทศเรา การตัดสินว่ามีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่นั้นมี 4 เกณฑ์"
หนึ่ง เปรียบเทียบช่วงเวลาที่แต่ละผลงานถูกเผยแพร่
สอง พิจารณาว่าผลงานนั้นมีความเป็นต้นฉบับหรือไม่
สาม ดูว่ามีการคัดลอกหรือเลียนแบบในลักษณะที่ชัดเจนหรือไม่
สี่ เปรียบเทียบลักษณะของผลงาน เช่น รูปแบบเกม ตัวละคร การดำเนินเรื่อง และระบบเกม
"สำหรับคดีเกมละเมิดลิขสิทธิ์ เราจะดูที่โค้ด ข้อความ งานศิลปะ ชื่อเกม และระบบเกม"
"ดีมาก!"
ซูไป๋พยักหน้า จากนั้นจึงยิงคำถามที่สองทันที
"ทนายเฉิน แล้วการกระทำใดบ้างที่ถือว่าเป็น 'การกีดกันทางการค้า' หรือ 'การแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม'?"
"เดี๋ยว! นี่มันอะไรกัน!?"
เฉินเชาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับแนวทางของซูไป๋
เฉินเชานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมา
"กฎหมายของประเทศเราระบุว่า การแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมมี 7 ลักษณะ"
หนึ่ง การทำธุรกรรมโดยฉ้อโกง
สอง พฤติกรรมทางธุรกิจที่ไม่เป็นธรรม
สาม การโฆษณาเท็จ
สี่ การละเมิดความลับทางธุรกิจ
ห้า การใช้ราคาตัดราคาตลาด
หก การล่อลวงลูกค้าด้วยรางวัลที่เกินจริง
เจ็ด การใส่ร้ายชื่อเสียงของคู่แข่ง
หลังจากตอบเสร็จ เฉินเชาก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
ฉันเผลอตกหลุมพรางของมันหรือเปล่า?
ทำไมฉันรู้สึกว่าหมอนี่กำลังนำคำตอบของฉันไปใช้เล่นงานฉันเอง!?
พอแล้ว! ต้องหยุดหมอนี่เดี๋ยวนี้!
เฉินเชายกมือขึ้นและขัดจังหวะซักถามของซูไป๋
บนบัลลังก์ศาล เฉาลี่เฉียงเคาะค้อนศาล
"ฝ่ายโจทก์สามารถดำเนินการแถลงคดีต่อไปได้"
"รับทราบ ท่านผู้พิพากษา"
ซูไป๋พยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจ ตอนนี้เขาต้องใช้ ‘ข้อเท็จจริง’ มาหักล้าง ‘ไทเก็ก’ ของเพนกวินให้ได้!
"ก่อนหน้านี้ทนายเฉินได้กล่าวถึงกฎหมายเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง"
"การพิจารณาว่าเกมหนึ่งลอกเลียนแบบอีกเกมหรือไม่ ต้องดูจากปัจจัยหลายด้าน เช่น โค้ด ข้อความ งานศิลปะ และระบบเกม"
"แต่สำหรับอุตสาหกรรมเกม ปัจจัยที่สำคัญที่สุดคือ"
"ระบบเกมและวิธีเล่น!"
ซูไป๋เดินไปที่เอกสารหลักฐานของเขา และยกเอกสารขึ้น
"เกม ‘หายไปซะ’ ถูกสร้างโดยสตูดิโอหนานโหยวและมีระบบการเล่นที่เป็นเอกลักษณ์!"
"คำถามของผมคือทำไมเกมของฝ่ายโจทก์ต้องให้ ‘เชื่อมต่อสัตว์ 3 ตัวแล้วหายไป’"
"และเกมของฝ่ายจำเลยก็ใช้ระบบ ‘เชื่อมต่อสัตว์ 3 ตัวแล้วหายไป’ เช่นเดียวกัน?"
"ทำไมไม่เป็น 4 ตัว? ทำไมไม่เป็น 5 ตัว?"
"ทำไมถึงเป็น ‘3 ตัว’ เหมือนกันเป๊ะ!?"
"พฤติกรรมนี้ไม่ใช่การลอกเลียนแบบหรือ?"
ซูไป๋หันไปมองเฉินเชา
"และอีกเรื่อง เรื่องชื่อเกม!"
"เกมของฝ่ายโจทก์ชื่อ ‘消消消’ (หายหายหาย)"
"เกมของฝ่ายจำเลยชื่อ ‘消一消’ (หายไปซะ)"
"ชื่อเกมคล้ายกันมากและใช้คำเดียวกันเพื่อให้คนทั่วไปเกิดความสับสน!"
"นี่คือการจงใจลอกเลียนแบบ เพื่อดึงดูดผู้เล่นของเกมต้นฉบับ!"
"นอกจากนี้ การออกแบบเกม ตัวละครสัตว์ และโครงสร้างโดยรวมของเกมทั้งสองก็คล้ายกันมาก!"
"ถึงแม้ว่าฝ่ายจำเลยจะมีการเปลี่ยนแปลงโค้ด ข้อความ และรายละเอียดบางอย่าง"
"แต่โครงสร้างหลักของเกม ยังคงเหมือนกันทุกประการ!"
"นี่ไม่ใช่แค่การได้รับแรงบันดาลใจ"
"แต่นี่คือการลอกเลียนแบบในระดับโครงสร้างเกมเลย!"
"ดังนั้น ฝ่ายโจทก์ขอให้ศาลพิจารณาว่า"
"เกม ‘หายหายหาย’ ของฝ่ายจำเลย ถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของเกม ‘หายไปซะ’!"
"ท่านผู้พิพากษา ผมแถลงจบแล้ว"
ปัง! ปัง! ปัง!
เฉาลี่เฉียงเคาะค้อนศาล
"ฝ่ายโจทก์แถลงเสร็จสิ้น ฝ่ายจำเลยสามารถแถลงโต้แย้งได้"
หลังจากฟังคำแถลงของซูไป๋ เฉินเชากลับไม่ได้แสดงความกังวลใด ๆ
"เรื่องแบบนี้ ฉันรับมือมานับไม่ถ้วนแล้ว!"
"ข้อกล่าวหาคล้ายกับทุกคดีที่เคยมีคนฟ้องเพนกวินมาก่อน!"
"เวลาตอบโต้ของฉันมาถึงแล้ว!"
เฉินเชาหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ และเริ่มแถลง
"หนึ่ง เรื่องระบบเกม!"
ฝ่ายโจทก์อ้างว่าเกมของพวกเขามีระบบเล่นเฉพาะตัว
แต่การให้ ‘เชื่อมต่อสัตว์ 3 ตัวแล้วหายไป’ เป็นแนวคิดพื้นฐานของเกมแนวนี้ และไม่ได้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว!
หากฝ่ายโจทก์อ้างว่าการใช้ ‘3 ตัว’ เป็นของพวกเขา
แล้วเกมอื่น ๆ ที่ใช้แนวคิดเดียวกัน จะถูกฟ้องทั้งหมดหรือ?
"สอง เรื่องชื่อเกม!"
คำว่า 消消消 และ 消一消 มีความคล้ายกัน"
แต่ชื่อเต็มของเกมคือ ‘หายไปซะ’ และ ‘หายหายหาย’
ดังนั้นเกมทั้งสองไม่ได้มีชื่อที่เหมือนกัน 100%
และฝ่ายจำเลยไม่ได้มีเจตนาให้เกิดความสับสน!
"สาม เรื่องโครงสร้างเกม!"
โครงสร้างของเกมแนวกำจัดปริศนาเป็นสิ่งที่แพร่หลายและไม่มีใครเป็นเจ้าของโครงสร้างเกมนี้
แม้ว่าเกมของทั้งสองฝ่ายจะมีความคล้ายคลึงกัน แต่เราได้ใช้ตัวละครที่แตกต่างกันและธีมของเกมที่แตกต่างกัน
"ดังนั้นเราขอให้ศาลปฏิเสธคำร้องของฝ่ายโจทก์"
ปัง! ปัง! ปัง!
ผู้พิพากษาเฉาลี่เฉียงเคาะค้อนศาล
"ฝ่ายจำเลยแถลงโต้แย้งเสร็จสิ้น"
"หมอนี่เตรียมตัวมาดีจริง ๆ!"
ซูไป๋ฟังคำแถลงของเฉินเชาอย่างใจเย็น
"แต่…"
"ฉันเองก็ศึกษาเพนกวินมาอย่างดีเหมือนกัน!"
"เพนกวิน?"
"มาดูกันเถอะ ว่าใครจะ ‘ชนะ’ ในศึกครั้งนี้!"
** บทนี้แปลจนมึนไปเลย ถ้ามีตรงไหนอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ หรืออยากให้ปรับปรุงตรงไหน แจ้งได้เลยนะครับ