อุปสรรคแห่งความก้าวหน้าของยุคสมัย

บทที่ 23 อุปสรรคแห่งความก้าวหน้าของยุคสมัย

แอร์นสท์เดินทางกลับมายังเบอร์ลิน หลังจากที่ สถาบันการทหารไฮซิงสามารถดำเนินการได้โดยไม่มีเขาอยู่ เนื่องจากตำราการเรียนการสอนทั้งหมดผ่านการตรวจสอบและแก้ไขโดยเขาเอง ตราบใดที่อาจารย์สอนตามตำรา ก็จะไม่มีปัญหาใหญ่เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม แอร์นสท์ต้องมาดู "บริษัทพลังงานและไฟฟ้าแห่งเบอร์ลิน" ด้วยตัวเอง เพราะเขาได้รับข่าวว่าเครื่องยนต์สี่จังหวะได้พัฒนาไปอีกขั้นสำคัญ และต้นแบบเครื่องแรกก็ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมสำหรับการตรวจสอบของแอร์นสท์ เครื่องต้นแบบขนาดใหญ่และดูหยาบในสายตาของคนทั่วไป แต่สำหรับแอร์นสท์ นี่คือ "เครื่องยนต์สี่จังหวะตัวแรกของโลก"

"สตาร์ทเครื่อง!" แอร์นสท์ออกคำสั่งให้ทีมงานเริ่มทดสอบ

เจ้าหน้าที่เติมน้ำมันเบนซินลงในถัง ก่อนจะหยิบคันหมุนจากโต๊ะทำงาน ตั้งหลักมั่นคง และเริ่มหมุนคันโยกอย่างยากลำบาก พอเครื่องยนต์เริ่มหมุน ความเร็วก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"ฉึก ฉึก ฉึก..."

"บึ้ม!"

กลุ่มควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกจากปล่องไอเสีย ในขณะที่ลูกสูบทำงานไปมา ล้อขนาดใหญ่ของเครื่องยนต์หมุนไปพร้อมกับเพลาและเฟือง เสียงดังกึกก้องไปทั่วห้องทดลอง แต่มันกลับฟังดูไพเราะสำหรับแอร์นสท์

เลอนัวร์และผู้ช่วยหนุ่มของเขา "เบนซ์" ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ เพราะนี่คือการปฏิวัติครั้งใหญ่ของเครื่องจักรกล และในอนาคตมันจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

เมื่อเดินออกจากห้องทดลอง แอร์นสท์กล่าวกับทีมช่างเทคนิคว่า

"ผมดีใจมากที่พวกคุณประสบความสำเร็จ นี่คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ในการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ เดือนนี้พวกคุณจะได้รับโบนัสเป็นสองเท่า และเมื่อมีการผลิตเป็นจำนวนมากในอนาคต พนักงานทุกคนจะได้รับหุ้นเทคโนโลยีตามสัดส่วนผลงาน"

หลังจากให้รางวัลที่เขาคิดว่าเป็นส่วนแบ่งที่มากพอสมควรแล้ว แอร์นสท์กล่าวต่อว่า

"ผมพอใจมากกับเครื่องต้นแบบนี้ แต่ตอนนี้มันยังเทอะทะเกินไป เราต้องเพิ่มความแม่นยำของชิ้นส่วน และลดขนาดลงเพื่อให้เหมาะกับการใช้งานกับเครื่องจักรขนาดเล็ก"

นี่เป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการบุกตลาดรถยนต์ในอนาคต เพราะในตลาดปัจจุบัน เครื่องยนต์ไอน้ำและเครื่องยนต์สันดาปภายในมักใช้กับเครื่องจักรโรงงานและเรือขนาดใหญ่ ซึ่งไม่มีข้อจำกัดเรื่องขนาดมากนัก

"ไม่มีปัญหาครับ เจ้านาย" เลอนัวร์ตอบอย่างมั่นใจ ตั้งแต่แอร์นสท์จ้างเขามา ด้วยเงินทุนและทรัพยากรที่เพียงพอ ไอเดียที่เคยเป็นไปไม่ได้ในอดีตจึงสามารถกลายเป็นจริงได้

ส่วนหนุ่มน้อยนามว่า "เบนซ์" ก็เป็นคนที่มีความสามารถ แม้จะเพิ่งจบการศึกษา แต่ก็มีไอเดียใหม่ๆ ที่ช่วยเติมเต็มจุดอ่อนของเลอนัวร์ได้ดี และยังมีทักษะปฏิบัติที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย

นอกจากนี้ พนักงานส่วนใหญ่ในบริษัทต่างก็ได้รับการศึกษาที่ดี ทำให้สามารถเข้าใจและดำเนินการตามแนวคิดของเลอนัวร์ได้อย่างแม่นยำ

แม้ว่าเลอนัวร์จะสนใจการวิจัยมากกว่า แต่ด้วยการสนับสนุนจากบุคลากรของ "ธนาคารไฮซิงเงิน" ที่ช่วยดูแลด้านธุรกิจของบริษัท ทำให้เขาสามารถทุ่มเทเวลาไปกับการวิจัยและพัฒนาได้มากขึ้น

ด้วยปัจจัยทั้งหมดนี้ เลอนัวร์จึงมั่นใจว่าสามารถเร่งกระบวนการพัฒนาได้เร็วขึ้น

"ส่วนเรื่องการผลิต ไม่ต้องรีบร้อน ผมวางแผนจะเริ่มหลังปี 1870" แอร์นสท์กล่าวต่อ

"เจ้านาย มันไม่ช้าไปเหรอ? ผมคิดว่าเครื่องยนต์นี้สามารถครองตลาดได้ทันที ถ้าเราปรับปรุงรายละเอียดบางอย่าง" เลอนัวร์ถามด้วยความสงสัย

แน่นอนว่าแอร์นสท์รู้ดี ว่ายิ่งเริ่มผลิตเร็วก็ยิ่งทำกำไรได้เร็วขึ้น แต่เครื่องยนต์สี่จังหวะส่งผลกระทบต่อประวัติศาสตร์มากเกินไป ตามประวัติศาสตร์ ออตโตเป็นผู้ผลิตเครื่องยนต์สี่จังหวะตัวแรกในปี 1876 แต่ตอนนี้เพิ่งจะปี 1865 เท่านั้น

ในฐานะนักเดินทางข้ามเวลา ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแอร์นสท์คือความเข้าใจเกี่ยวกับการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ ถ้าหากเขาเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์มากเกินไป ก็อาจทำให้ความได้เปรียบของเขาหายไป

เครื่องยนต์สี่จังหวะเกี่ยวข้องโดยตรงกับหลายอุตสาหกรรม เช่น รถยนต์ ถ้าประวัติศาสตร์ถูกเปลี่ยนแปลงอย่ามากตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วจะเกิดอะไรขึ้น? แม้ว่าตั้งแต่การเกิดมาของแอร์นสท์จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ไปแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เส้นทางการพัฒนาโดยรวมของโลกยังคงอยู่ในแนวทางเดิม

ดังนั้น แอร์นสท์จำเป็นต้อง รักษาทิศทางการพัฒนาของประวัติศาสตร์ไว้ ให้อยู่บนรางเดิมมากที่สุด

แอร์นสท์มีแผนจะเปิดตัวเครื่องยนต์สี่จังหวะนี้ช้ากว่ากำหนดถึงห้าปี แม้ว่าเมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์แล้ว มันก็ยังคงเร็วขึ้นถึงหกปี

ดังนั้น แอร์นสท์จึงต้องระมัดระวังให้มากขึ้น หากประวัติศาสตร์เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา มันอาจเป็นผลดีที่จะรออีกไม่กี่ปี แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาจะไม่บอกใคร

"คุณเลอนัวร์ นี่เป็นกลยุทธ์ของบริษัท" แอร์นสท์กล่าว "หลังจากที่ทีมของเราสำรวจตลาด เราพบว่าแม้ว่าเครื่องยนต์สี่จังหวะจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้ แต่เครื่องจักรไอน้ำและเครื่องยนต์สองจังหวะที่มีอยู่ในตลาดตอนนี้ก็ยังเพียงพอ"

เขาพูดต่อ "ผมมองเห็นอนาคตของเครื่องยนต์สี่จังหวะในแง่ดีมาก ผมจึงอยากเพิ่มผลประโยชน์ให้สูงสุดและเตรียมพร้อมสำหรับอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง ผมไม่ต้องการให้สิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่นี้ออกสู่ตลาดก่อนเวลาอันควร"

เพื่อปลอบใจพนักงานของเขา แอร์นสท์เสริมว่า "ไม่ต้องกังวล เราถือครองสิทธิบัตรไว้แล้ว ไม่มีใครสามารถแย่งมันไปได้ ตลาดที่ควรจะเป็นของเราในอนาคตก็ยังคงเป็นของเรา เพียงแค่เราชะลอการนำผลิตภัณฑ์นี้ออกสู่ตลาดเพื่อวางแผนอนาคตที่ดียิ่งขึ้น"

เลอนัวร์และทีมงานของเขา "เข้าใจ" แนวคิดของแอร์นสท์ว่ากำลังวางแผนเพื่อผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า แต่ก็ยังถามอย่างระมัดระวังว่า "แล้วถ้ามีคนคิดค้นเครื่องยนต์สี่จังหวะได้ล่ะครับ?"

แอร์นสท์ตอบอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องกังวล แม้ว่าจะมีคนพัฒนาเครื่องยนต์ขึ้นมา ผลิตภัณฑ์ของเราจะสมบูรณ์แบบและล้ำหน้ากว่า และเรายังมีมาตรการป้องกันอีกขั้นด้วย ที่สำคัญ ตอนนี้เราไม่มีคู่แข่งในตลาด"

จากนั้นเขาทำหน้าจริงจังขึ้น "ที่จริงแล้ว เหตุผลหลักที่เราชะลอการเปิดตัวเครื่องยนต์สี่จังหวะก็เพื่อพัฒนาอุปกรณ์ใหม่ที่จะเปลี่ยนโลก เราจะใช้เครื่องยนต์นี้เพื่อลดช่องว่างในการเดินทาง"

แอร์นสท์กล่าวต่อ "ลองคิดดูว่า ถ้าเราติดตั้งเครื่องยนต์นี้บนรถม้า และใช้พลังงานจากน้ำมันแทนการใช้แรงม้า แล้วเราเรียกมันว่า 'รถยนต์' มันจะเป็นการปฏิวัติครั้งใหญ่ของยุคสมัย"

"แต่ผมบอกเรื่องนี้ให้คุณฟังเท่านั้น ทุกคนต้องเซ็นสัญญารักษาความลับเนื้อหาทั้งหมดที่พูดคุยในวันนี้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับกลยุทธ์การพัฒนาในอนาคตของบริษัท ห้ามเปิดเผยให้ใครรู้เด็ดขาด" แอร์นสท์ย้ำอย่างเคร่งขรึม

วันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1865 เครื่องยนต์สี่จังหวะเครื่องแรกของโลกถูกประดิษฐ์ขึ้น ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ถูกเปิดเผยเผยต่อสาธารณะในเอกสารลับของกลุ่มทุนไฮซิงเงินในภายหลัง จนทำให้บางคนกล่าวหาแอร์นสท์ว่าเป็นผู้ขัดขวางความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี

มีบางคนกล่าวว่า หากเครื่องยนต์สี่จังหวะถูกเปิดตัวเร็วกว่านี้ มันจะเปลี่ยนแปลงยุคสมัยไปอย่างสิ้นเชิง และอาจทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่สองมีความก้าวหน้ามากกว่านี้

สื่อไร้จรรยาบรรณบางแห่งในอนาคตถึงกับพาดหัวข่าวว่า

"ช็อก! คนผู้นี้คือผู้อยู่เบื้องหลังที่ทำให้มนุษยชาติไม่สามารถเดินทางไปยังดาวอังคารและเข้าสู่ยุคดาราศาสตร์ได้เร็วกว่าที่ควรจะเป็น..."

แน่นอนว่า เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องของอนาคต และแอร์นสท์ไม่มีทางได้ยินคำวิจารณ์เหล่านั้น

(จบบท)