บทที่ 47 แผนเปิดโรงงาน

นักล่าฝีมือดี มักจะปรากฏตัวในรูปแบบของเหยื่อ

เช้าวันนี้ หยางเหวินตงคิดทบทวนและมั่นใจเกือบเต็มร้อยว่ามื้ออาหารสุดหรูที่อันหย่งเฉียงเป็นเจ้ามือเมื่อคืน ไม่ได้เป็นเพียงแค่การเลี้ยงข้าวธรรมดา แต่เป็นกลยุทธ์ทำให้เขาเผยไต๋ออกมาขณะเมา

อันหย่งเฉียงยิ้มแล้วพูดขึ้น

"คุณหยางนี่ข่าวไวจริง ๆ เลยนะครับ ผมเองก็เพิ่งได้ยินมาเมื่อสองวันก่อนเหมือนกัน"

หยางเหวินตงยิ้มตอบ

"ผมก็แค่บังเอิญรู้มานิดหน่อย แต่ผมไม่มีช่องทางในด้านนี้ เลยอยากให้คุณอันช่วยเป็นคนกลางให้หน่อย"

ทั้งสองต่างรู้เจตนากันดี แต่ต่างฝ่ายต่างทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย

อันหย่งเฉียงหัวเราะแล้วถาม

"ได้สิ แล้วเรื่องราคาล่ะ คิดยังไง?"

หยางเหวินตงตอบ

"ตอนนี้ผมยังบอกแน่ชัดไม่ได้ เพราะยังต้องเริ่มผลิตจำนวนมากก่อน แล้วค่อยกำหนดราคาตามต้นทุนและสถานการณ์ตลาด"

ถึงแม้จะพอประเมินราคาได้ แต่เขาก็ไม่มีทางบอกตัวเลขออกไปตรง ๆ เพราะยังไม่มีประสบการณ์ในการบริหารโรงงานที่แท้จริง

อันหย่งเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้น

"ผมได้ยินมาว่าคุณหวังซื้อจากคุณในราคาแผ่นละ 3 เหมา ถ้างั้นเราก็ใช้ราคานี้เลยดีไหม?"

"ไม่ได้ครับ ราคานั้นผมขาดทุน" หยางเหวินตงรีบส่ายหน้า

"ที่ขายถูกขนาดนั้น เพราะตอนแรกผมต้องการให้สินค้าตีตลาด ราคาต้องดึงดูดผู้บริโภค อีกอย่างโครงการนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนกำจัดหนูที่ท่าเรือเกาลูน ไม่ใช่การทำกำไรจากแผ่นดักหนูตั้งแต่แรก"

อันหย่งเฉียงถามต่อ

"แต่แผ่นดักหนูโครงสร้างมันง่าย ต้นทุนไม่น่าจะสูงมากไม่ใช่เหรอ?"

หยางเหวินตงหัวเราะ

"คุณอันครับ เราจะดูแค่ต้นทุนวัตถุดิบไม่ได้หรอก จริงไหม? ไม่อย่างนั้น ดอกไม้พลาสติกที่ขายดีในตลาด เราก็คงคิดราคาจากมูลค่าพลาสติกอย่างเดียวก็คงไม่ได้ใช่ไหม?"

อันหย่งเฉียงพยักหน้า

"ผมเข้าใจที่คุณหยางหมายถึง แต่ดอกไม้พลาสติกมันไม่มีคู่แข่งโดยตรง ในขณะที่แผ่นดักหนูยังมีกรงดักหนู กับดักหนู และยาฆ่าหนูเป็นตัวเลือกอื่น แถมยังเป็นของใช้ครั้งเดียวทิ้งด้วย"

หยางเหวินตงยิ้ม

"แต่โรงงานผลิตพลาสติกดอกไม้ก็มีเยอะนะครับ ส่วนแผ่นดักหนู ผมเป็นเจ้าของสิทธิบัตรคนเดียว ถึงจะมีคนลักลอบผลิต แต่ตามกฎหมายแล้ว มีเพียงผมเท่านั้นที่สามารถผลิตได้"

"สำหรับเรื่องที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว" จริง ๆ แล้ว มันไม่ใช่ข้อเสีย แต่เป็นข้อดีต่างหาก

"ลองคิดดูนะ คุณอัน ถ้าบ้านคุณมีหนู คุณอยากจะใช้ยาเบื่อหนู แล้วสุดท้ายไม่รู้ว่าศพมันไปตายที่ไหน?"

"จากนั้นพอถึงหน้าร้อน มันก็เริ่มเน่าเหม็น?"

"หรืออยากใช้กรงดักหนู แล้วหลังจากจับมันได้ คุณต้องนำศพไปทิ้ง แล้วก็กลับมาทำความสะอาดกรงอีก?"

"หรืออยากใช้แผ่นกาวดักหนู ที่พอจับได้แล้วก็แค่โยนทิ้งไปเลย?"

"…" อันหย่งเฉียงถึงกับพูดไม่ออก ในฐานะตัวแทนจำหน่าย เป้าหมายของเขาคือหาจุดอ่อนของสินค้าอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มอำนาจต่อรอง แต่ตอนนี้เขาหาจุดอ่อนไม่เจอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวว่า "ถ้าเป็นฉัน บางทีฉันก็อาจเลือกแผ่นกาวดักหนูที่ใช้ครั้งเดียวทิ้งจริง ๆ แต่สำหรับคนจน พวกเขาคงไม่เลือกแบบนี้"

หยางเหวินตงหัวเราะแล้วกล่าว "คนจนอาจเลือกใช้กรงดักหนูก็จริง แต่ทำไมเราต้องขายให้คนจนก่อนล่ะ?"

"อย่างน้อย คุณอัน คุณเองก็ไม่ได้จะขายให้คนจน คุณจะขายให้พวกลูกเรือบนเรือสินค้าใช่ไหม?"

"พวกเขาไม่ได้ยากจน แถมยังเบิกค่าใช้จ่ายได้ด้วย"

อันหย่งเฉียงถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "คุณหยาง เรื่องกำจัดหนู นายเชี่ยวชาญจริง ๆ ฉันคงเถียงไม่ได้แล้ว วันนี้ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า"

จากนั้นเขาจึงพูดต่อ "แต่ถ้าเราสามารถตกลงกันได้เร็ว มันก็จะเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย"

หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

"แน่นอน พวกเราก็แค่คนธรรมดา ทำธุรกิจเพื่อหาเงินกันทั้งนั้น ผมเองก็อยากให้มันสำเร็จเร็ว ๆ เหมือนกัน"

"แต่ที่ผ่านมา ผมผลิตแค่ล็อตเล็ก ๆ เพื่อใช้ในโครงการกำจัดหนูที่ท่าเรือเกาลูนเท่านั้น"

"แต่ตอนนี้ ผมต้องคำนึงถึงตลาดทั้งฮ่องกง และความต้องการจากเรือสินค้า คุณเองก็คงต้องใช้จำนวนไม่น้อย"

"ดังนั้นผมต้องสร้างโรงงานก่อน ต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนถึงจะส่งของได้"

"ถ้าเราผลิตสินค้าไม่ทัน มันจะเป็นปัญหาต่อทุกฝ่าย"

อันหย่งเฉียงพยักหน้า แล้วกล่าวว่า

"งั้นเราตกลงกันปากเปล่าไว้ก่อน เมื่อไหร่ที่โรงงานของนายเปิด เราค่อยมาว่ากันเรื่องรายละเอียด"

"ตกลง" หยางเหวินตงตอบรับทันที การเปิดโรงงานเป็นเรื่องที่ต้องทำแน่นอน แต่สิ่งที่เขากังวลคือช่องทางจำหน่าย ตอนนี้ได้ลูกค้าเพิ่มอีกหนึ่งราย มันก็เป็นเรื่องดีมาก

คืนนั้น หลังจากกลับบ้าน หยางเหวินตงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ซูอีอีฟัง

อีอีเป็นคนดูแลบัญชี การจัดซื้อ และการส่งออกของบริษัท ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้

"พี่ตง พี่คิดว่าเขาตั้งใจเมาแล้วแกล้งหลุดปากบอกพี่งั้นเหรอ?" ซูอีอีถาม

หยางเหวินตงพยักหน้า "ใช่ จริงๆ มันก็เหมือนเป็นการบอกเป็นนัยๆ"

ซูอีอีขมวดคิ้วอย่างสงสัย "ทำไมเขาไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะ?"

หยางเหวินตงหัวเราะ "ไม่รู้สิ แต่บางคนก็เป็นแบบนี้ คือจริงๆ แล้วเขาอยากทำอะไรสักอย่าง แต่เขาจะไม่พูดออกมาตรงๆ กลับรอให้คนอื่นเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาแทน แล้วตัวเองค่อยตอบรับ"

"อาจเป็นเพราะว่าเขาไม่ใช่นักธุรกิจ แต่เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทใหญ่ บางเรื่องคงไม่สะดวกพูดตรงๆ หรืออาจเป็นนิสัยส่วนตัวของเขาก็ได้"

"อ๋อ... แต่นั่นก็ไม่สำคัญแล้ว" ซูอีอียิ้ม "ถ้าเขาช่วยเราขายแผ่นกาวดักหนูได้จริงๆ ก็คงจะดีมากเลย"

หยางเหวินตงถาม "ตอนนี้ต้นทุนของแผ่นกาวดักหนูอยู่ที่เท่าไหร่?"

ซูอีอีตอบ "ประมาณ 2 เหมากว่าๆ ต้นทุนหลักก็คือกาวกับแผ่นไม้"

หยางเหวินตงครุ่นคิดแล้วพูดว่า "กาวคงต้องใช้แบบเดิมไปก่อน มันต้องนำเข้า เราควบคุมต้นทุนได้ยาก ไว้ถ้าขยายกำลังผลิตได้มากขึ้น อาจลองติดต่อซื้อจากตัวแทนจำหน่ายโดยตรง หรือสั่งจากต่างประเทศ"

"แต่ส่วนที่เราปรับลดต้นทุนได้ น่าจะเป็นแผ่นไม้ เปลี่ยนไปใช้แผ่นพลาสติกแทน"

"เราต้องซื้อเครื่องจักรเองไหม?" ซูอีอีถาม

หยางเหวินตงส่ายหน้า "ไม่ได้ เราไม่มีทั้งโรงงาน แรงงาน หรือเงินทุนสำหรับซื้ออุปกรณ์เอง ตอนนี้ยังไม่คิดจะผลิตเอง"

"เราสามารถสั่งทำจากโรงงานพลาสติกแทนได้ ฮ่องกงมีโรงงานแบบนี้เยอะมาก"

"อืม นั่นก็ดี" ซูอีอีพยักหน้า "อีกอย่าง ฝั่งฮ่าวอวี่ก็คงหาแผ่นไม้มาเพิ่มให้เราไม่ได้มากอยู่แล้ว"

หยางเหวินตงพูดต่อ "พรุ่งนี้ ฉันว่าจะไปดูว่ามีโรงงานเล็กๆ แถวนี้ที่พอเหมาะกับเราหรือเปล่า อีกไม่นาน เราคงต้องเปิดโรงงานของตัวเองแล้ว"