กลับ

จางเหิงอ่านเอกสารจบแล้วก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “คุณคิดว่าควรเริ่มจากประเทศไหนก่อนดี?”

“คุณจางเป็นคนตัดสินใจเถอะ” เจมส์ตอบ

จางเหิงกวาดตามองรายชื่อประเทศบนเอกสาร ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “งั้นเอาออสเตรเลียก็แล้วกัน เที่ยวไปด้วยในตัว”

ทุกอย่างที่ต้องคุยกันก็จบลง หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ จางเหิงก็กล่าวลาเจมส์

ออกจากร้านกาแฟแล้ว จางเหิงก็ขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง ซื้อเนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อหมูมาหลายร้อยกิโลกรัม แล้วนำทั้งหมดเข้าไปในอาซูร์เวิลด์

หลังจากเก็บเนื้อไว้ในรถบ้านเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินไปที่บ้านไม้ ที่มุมห้องมีลังหลายใบที่เต็มไปด้วยเพชร

จางเหิงเปิดลังที่อยู่นอกสุด พบว่าข้างในเต็มไปด้วยเพชร

แค่ในลังเดียวนี้ จำนวนเพชรก็ยังมากกว่าทับทิมที่เขาเคยเก็บมาก่อนแล้ว

แม้จะมีคนในอินเทอร์เน็ตบางคนบอกว่าเพชรเป็นเรื่องลวงโลก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เช่นเดียวกับทองคำ เพชรยังคงเป็น “เงินตราแข็ง” ในโลกของมนุษย์ ตราบใดที่มีเพชรอยู่ในมือ ก็สามารถแลกเป็นเงินได้ทุกที่

จางเหิงหากล่องเซฟอีกใบมา แล้วเริ่มบรรจุเพชรลงไป แต่แม้จะใส่จนเต็มกล่อง กล่องนั้นก็ยังลดจำนวนเพชรในลังลงไปได้เพียงแค่หนึ่งในสามเท่านั้น

“ลังนี้คงเป็นแค่หนึ่งในสิบของเพชรทั้งหมด” จางเหิงคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เปิดลังอีกใบ หยิบเพชรสีขาวขนาด 40-50 กะรัต กับเพชรสีชมพูขนาดกว่า 20 กะรัตออกมา ซึ่งทั้งสองเม็ดนี้เขาเก็บไว้ให้ตัวเอง

...

วันที่ 21 สิงหาคม สนามบินเซี่ยงไฮ้

เครื่องบินจากออสเตรเลียลงจอดที่เซี่ยงไฮ้ จางเหิง หวังซิง และเฉินตงหยางลงจากเครื่องบิน

“ทริปนี้พวกนายลำบากกันหน่อย กลับบ้านไปพักผ่อนสักสองสามวันแล้วค่อยกลับมาทำงาน” จางเหิงพูดขณะเดินออกมา

“ไม่ลำบากหรอกครับ บอส” หวังซิงตอบ

หวังซิงไม่ได้พูดเอาใจ และก็ไม่ได้พูดเพราะอยู่ต่อหน้าบอสของเขา ทริปที่ไปออสเตรเลียครั้งนี้ พวกเขาอยู่กันกว่าสัปดาห์ เที่ยวกันแทบทุกที่ ถ้านั่นเรียกว่าลำบาก งานแบบไหนถึงจะไม่ลำบากล่ะ?

“ลำบากหรือไม่ลำบาก ฉันให้พักก็คือให้พัก ตัดสินใจแล้ว” จางเหิงพูด

“ขอบคุณครับ บอส” หวังซิงกล่าว

“ขอบคุณครับ บอส” เฉินตงหยางที่ปกตินิ่งๆ ก็กล่าวขอบคุณเช่นกัน

“ไม่เป็นไร” จางเหิงโบกมือ

เดินออกมาถึงทางออกของสนามบิน จางเหิงก็เห็นหลิวซือซือที่แต่งตัวมิดชิดมารอรับเขา

“ซือซือ” จางเหิงโบกมือเรียกหลิวซือซือ แล้วหลิวซือซือก็วิ่งเข้ามากระโดดกอดเขา

จางเหิงกอดเธอแล้วหมุนตัวสองสามรอบ จากนั้นก็วางเธอลงแล้วยิ้มถาม “คิดถึงฉันไหม?”

“อืม” หลิวซือซือพยักหน้ารัวๆ

รวมทั้งทริปไปออสเตรเลีย จางเหิงกับหลิวซือซือก็ไม่ได้เจอกันเกือบครึ่งเดือน แม้ว่าจะวิดีโอคอลหากันทุกวัน แต่ก็ยังคิดถึงกันมาก

“จางเหิง ดูสิ สวยไหม?” หลิวซือซือยื่นมือขวาออกมา ใส่แหวนทับทิมวงหนึ่ง

“สวย สวยมาก” จางเหิงชม “แหวนวงนี้ทำเมื่อไหร่เหรอ?”

“ทำตอนเธอไปได้วันหนึ่งนั่นแหละ” หลิวซือซือตอบ

“นั่นมันหลิวซือซือนี่!”

“หลิวซือซือกับแฟนเธอ!”

“ใช่หลิวซือซือแน่เหรอ?”

...

แม้ว่าหลิวซือซือจะใส่แว่นกันแดดและแมสก์ แต่ก็ยังมีบางคนจำเธอได้และเริ่มวิ่งเข้ามา

“บอส รีบไปกันเถอะ คนเริ่มเยอะแล้ว” หวังซิงเตือนเมื่อเห็นจางเหิงกับหลิวซือซือยังยืนคุยกันไม่หยุด

“ไปกันเถอะ” จางเหิงจับมือหลิวซือซือแล้วเดินออกไป

หวังซิงกับเฉินตงหยางในที่สุดก็ได้ทำหน้าที่บอดี้การ์ดจริงๆ คุ้มกันจางเหิงกับหลิวซือซือออกจากสนามบิน

พวกเขาแทรกฝูงคนจนถึงลานจอดรถ และเพิ่งถอนหายใจโล่งอกเมื่อขึ้นรถได้

“ซือซือ แฟนคลับเธอนี่เยอะมาก เราเกือบออกไม่ได้แน่ะ” จางเหิงพูดพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

“ไม่หรอก แฟนคลับฉันไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอก ส่วนใหญ่ก็แค่อยากมาดู” หลิวซือซือตอบ

“ดูท่าคราวหน้าออกไปข้างนอกคงต้องพาบอดี้การ์ดเพิ่มอีกหน่อย ถ้าโดนจำได้จะได้หนีออกมาง่ายหน่อย” จางเหิงพูด

“ไม่ต้องเวอร์ขนาดนั้นหรอก” หลิวซือซือหัวเราะ “ว่าแต่ ออสเตรเลียสนุกไหม?”

“ก็โอเคนะ มีบางที่ก็สนุกดี เอาไว้คราวหน้าจะพาไป” จางเหิงพูด

เดิมทีเขาตั้งใจจะพาหลิวซือซือไปด้วย แต่เธอติดถ่ายละครเลยไปไม่ได้

“โอเค” หลิวซือซือพยักหน้า

“บอส จะให้พวกเราไปที่ไหนครับ?” หวังซิงถาม

“กลับไปไห่จิงหมายเลขหนึ่ง” จางเหิงตอบ

“ครับ” หวังซิงตอบรับแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังไห่จิงวัน

จางเฮิงกับหลิวซือซือนั่งคุยกันที่เบาะหลัง แป๊บเดียวก็ถึงไห่จิงหมายเลขหนึ่งแล้ว

ลงจากรถ จางเหิงถามหวังซิงกับเฉินตงหยางว่า “ขึ้นไปนั่งพักกันก่อนไหม?”

“ไม่ดีกว่าครับ บอส พวกเราไปก่อน” หวังซิงส่ายหัว

“งั้นเอาอย่างนี้ รถคันนี้พวกนายเอากลับไปเลย” จางเหิงพูดพลางชี้ไปที่ Prado ที่จอดอยู่ข้างๆ

“ครับ บอส” หวังซิงไม่เกรงใจ พยักหน้าตอบตกลง

จางเหิงกับหลิวซือซือถือของฝากจากออสเตรเลียขึ้นไปข้างบน

“ซือซือมาแล้ว” จางหม่าเห็นก็รีบทักหลิวซือซือก่อน แล้วค่อยหันไปมองลูกชาย

“แม่ครับ ไม่เจอผมตั้งนาน ไม่คิดถึงผมเลยเหรอ?” จางเหิงถาม

“ก็แค่สัปดาห์กว่าๆ เอง จะให้คิดถึงทำไมล่ะ?” จางหม่าตอบกลับ

จางเหิงถึงกับพูดไม่ออก พอดีฮัวฮัววิ่งเข้ามา เขาอุ้มขึ้นมาแล้วถามว่า “ฮัวฮัว คิดถึงไหม?”

“เหมียว~” ฮัวฮัวร้องตอบ

“เด็กดีจริงๆ” จางเหิงลูบหัวฮัวฮัวด้วยความเอ็นดู

หลังจากเล่นกับแมวสามตัวอยู่พักหนึ่ง จางเหิงก็รีบวิ่งขึ้นไปข้างบน

“เหมียว...”

เหนาเหนาเห็นจางเหิงก็รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วพุ่งตัวเข้ามาหาเขา จางเหิงรีบอุ้มไว้

เขากลัวว่าหายไปสัปดาห์หนึ่ง เหนาเหนาจะไม่สนใจเขาแล้ว แต่เห็นว่ายังติดเขาเหมือนเดิม เขาก็โล่งใจ

หลังจากเล่นกับเหนาเหนาสักพัก จางเหิงก็ไปอาบน้ำ แล้วเดินลงมาข้างล่าง ก็เจอพ่อของเขาที่เพิ่งกลับเข้าบ้านพร้อมกับเหมาเหมา

“กลับมาตอนไหนลูก?” จางปาถาม

“เพิ่งถึงเลยครับ” จางเหิงนั่งยองๆ ลูบหัวเหมาเหมาที่กำลังกระดิกหางดีใจใส่เขา “พ่อ บ้านที่บ้านเกิดเราเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”

“อืม” พ่อพยักหน้า

จางปาเพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน วันเดียวกับที่จางเหิงไปออสเตรเลีย ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เร่ง เขาคงอยากอยู่ที่นั่นต่ออีกหน่อย

จางเหิงคุยกับพ่อเรื่องบ้านที่บ้านเกิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวซือซือก็เดินออกมาจากห้องครัวแล้วเรียกว่า “จางเหิง คุณลุง อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ”

จางเหิงกับพ่อก็เดินไปที่ห้องอาหาร เห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารน่ากิน

“หิวพอดีเลย” จางเหิงกลืนน้ำลายแล้วพูด

“หิวก็รีบกินสิ” จางหม่าเดินออกมาพร้อมจานอาหารอีกจาน

(จบบทนี้)