กลับสู่ปินเฉิง
หลังจากกินเนื้อเสร็จ เสี่ยงปังก็หันกลับวิ่งเข้าป่า และเสี่ยวหูก็ตามมันไป
จางเหิงไม่ได้อยู่ต่อ เขาเดินทางไปยังภูเขาหยกเพื่อทำการขุดแร่หยก
เขาขุดอยู่จนถึงเลยหกโมงเย็นก่อนจะกลับมาที่ป่าโสม เรียกอยู่สองสามครั้งเสี่ยวหูก็วิ่งกลับมา
จางเหิงพามันกลับมายังลานบ้าน อาบน้ำในรถบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วกลับสู่โลกแห่งความจริง
จากนั้นเขาขับรถไปยังสถานที่ที่หลิวซือซือกำลังร่วมงานอีเวนต์อยู่ ส่งข้อความไปหาเธอทาง WeChat แล้วรอในรถ
หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมง หลิวซือซือกับจางหยุนฮวาก็เดินออกมา
หลิวซือซือขึ้นรถ ส่วนจางหยุนฮวายืนโบกมือจากนอกตัวรถพลางพูดว่า “พี่จาง พี่ซือซือ บ๊ายบาย~”
“บายจ้า” จางเหิงก็โบกมือตอบ แล้วขับรถออกไป
“อยากกินอะไรไหม?” จางเหิงถามขณะขับรถ
“เหนื่อยนิดหน่อย ไม่อยากกินอะไรเลย อยากกลับไปพักมากกว่า” หลิวซือซือพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้าเล็กน้อย
“งั้นให้ฉันไปทำอะไรอร่อยๆ ให้กินที่บ้านเธอแล้วกัน” จางเหิงเสนอ
“แต่ที่บ้านฉันไม่มีของกินอะไรเลยนะ” หลิวซือซือตอบ
“เดี๋ยวเราแวะซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อระหว่างทางก็ได้” จางเหิงพูด
พอใกล้ถึงคอนโดของหลิวซือซือ จางเหิงก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของเต็มตะกร้า
“ซื้อเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” หลิวซือซือถาม
“ก็กลัวซื้อไปน้อยๆ แล้วเธอจะกินไม่พอน่ะสิ” จางเหิงตอบ
“หึ ทำเหมือนฉันกินเยอะมากงั้นแหละ” หลิวซือซือเชิดหน้าตอบ
“ก็พูดเหมือนเธอเป็นคนกินน้อยเลยนะ” จางเหิงหัวเราะ
หลังจากหยอกล้อกันสองสามประโยค ทั้งสองก็ถึงคอนโดของหลิวซือซือ
จางเหิงจอดรถ หยิบของ แล้วเดินขึ้นไปพร้อมหลิวซือซือ
ถึงบ้านแล้ว จางเหิงบอกหลิวซือซือให้พักผ่อน เขาเข้าไปในครัวและเริ่มทำกับข้าว
ไม่นานนัก เขาก็ทำกับข้าวได้หลายจาน นำไปวางที่โต๊ะอาหาร แล้วเรียกหลิวซือซือมากิน
หลังจากกินข้าวเสร็จ จางเหิงก็นั่งอยู่กับหลิวซือซือสักพักก่อนจะกลับบ้าน
ตอนที่กลับถึงบ้าน ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว
จางปากับจางหม่ากำลังดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง
“พ่อ แม่ ยังไม่นอนอีกเหรอ?” จางเหิงถาม
“รอดูให้จบตอนนี้ก่อน” จางปาตอบ
จางเหิงเดินเข้าไปนั่งข้างพ่อแม่แล้วพูดว่า “พ่อ แม่ จางอี้มีแฟนแล้วนะ”
“เมื่อไหร่เริ่มคบกัน? ผู้ชายชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่? ทำงานอะไร?”
จางปากับจางหม่าหันความสนใจจากทีวีมาที่จางเหิงทันที
จางหม้าถามรัวเป็นชุด
“น่าจะเพิ่งคบกันไม่นาน...” จางเหิงเล่าคร่าวๆ เกี่ยวกับลู่หยานให้พ่อแม่ฟัง
“จากที่ฟังดู ลู่หยานคนนี้ก็ดูใช้ได้นะ” จางปาพูด
“ใช่ ผมรู้จักเขามาเกินปีแล้ว นิสัยก็ดีจริงๆ” จางเหิงพยักหน้า
“งั้นเชิญจางอี้กับลู่หยานมากินข้าวที่บ้านหน่อยสิ” จางหม่าพูด
“ให้พ่อกับแม่ลองดูตัวเขาหน่อย”
“ยังเร็วไปหน่อยมั้ง เพิ่งเริ่มคบเอง จะให้พามาเจอผู้ใหญ่เลยก็เกินไป” จางปาส่ายหน้า
“ใช่ครับ รอให้แน่ใจกว่านี้ก่อนแล้วค่อยเชิญมาก็ยังทัน” จางเหิงเห็นด้วย
“งั้นเอาไว้ทีหลังแล้วกันนะ ลูก พ่อเล็กกับเซียวเสิ่นไม่อยู่ ก็ฝากจางอี้ไว้กับพวกเรานี่แหละ อย่าให้เธอโดนหลอกหรือเสียเปรียบไป ไม่งั้นจะลำบากใจเวลาต้องอธิบายกับครอบครัวพ่อเล็กเขา” จางหม่าพูด
“รู้แล้วครับ แม่ ไม่ต้องเป็นห่วง” จางเหิงพูดก่อนลุกขึ้น “พ่อ แม่ ผมขึ้นห้องก่อนนะ พวกพ่อแม่ก็นอนพักเร็วๆ ล่ะ”
กลับขึ้นห้องไปแล้ว จางเหิงก็คุยกับหลิวซือซืออีกสักพักก่อนจะนอน
...
เวลาผ่านไปราวกับน้ำไหล ในพริบตาก็ถึงวันที่ 27 กันยายน
ที่สนามบินเมืองปินเฉิงจางเหิงกับหลิวซือซือเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสาร เห็นซุนกวนกับเย่ยี่ยี่รออยู่แล้ว
“เจ้าสี่ ทางนี้...” ซุนกวนเรียก
“พี่รอง ฉันก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมารับ นายก็ยุ่งอยู่แท้ๆ” จางเหิงพูด
“ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็ต้องมารับอยู่ดี” ซุนกวนตอบยิ้มๆ
“โอเคๆ อย่าคุยตรงนี้เลย ไปคุยกันในรถดีกว่า”
ทั้งสี่คนเดินไปที่ลานจอดรถ ขึ้นรถเรียบร้อย ซุนกวนก็ถามว่า “จะพักที่ไหน เดี๋ยวฉันจัดการให้”
“แน่นอนก็ต้องบ้านฉันเองสิ ฉันก็มีบ้านอยู่ที่ปินเฉิงนี่นา” จางเหิงพูด
“ได้ งั้นเดี๋ยวพาฉันไปส่ง” ซุนกวนพูด
“พี่รอง งานแต่งจัดถึงไหนแล้ว มีอะไรให้ช่วยไหม?” จางเหิงถาม
“ไม่ต้องแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี” ซุนกวนตอบ
“ถ้ามีอะไรต้องการก็รีบบอกนะ” จางเหิงพูด
“ไม่ต้องห่วง ถ้าต้องใช้จริงๆ ฉันไม่เกรงใจอยู่แล้ว” ซุนกวนตอบ
“พี่รอง ยี่ยี่ แต่งงานเสร็จแล้วจะไปฮันนีมูนที่ไหน?” หลิวซือซือถาม
“ยุโรปค่ะ พวกเราวางแผนจะเที่ยวให้ทั่วเลย” เย่ยี่ยี่ตอบ
“ฟังดูดีจังเลย” หลิวซือซือพูดด้วยความอิจฉาเล็กๆ
“ซือซือ ถ้าเธออยากไปเที่ยว เดี๋ยวฉันพาไปเที่ยวทีหลังก็ได้” จางเหิงจับมือหลิวซือซือพูด
“ตกลง” หลิวซือซือพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสี่คุยกันมาตลอดทางจนถึงคอนโดบินเจียงเจียหยวน
ถึงหน้าคอนโด ซุนกวนจอดรถแล้วพูดว่า “เรายังมีธุระต่อ ไม่ขึ้นไปละกันนะ”
“พี่รอง ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา” จางเหิงพูด
“เดี๋ยวฝากรถไว้ให้พวกนายใช้ ฉับกับยี่ยี่จะนั่งแท็กซี่กลับ” ซุนกวนพูด
“โอเค” จางเหิงตอบ เพราะถ้าไม่มีรถก็จะไม่สะดวก
ซุนกวนกับเย่ยี่ยี่จากไป
จางเหิงขึ้นไปนั่งที่คนขับ ขับรถเข้าที่จอดใต้ดิน หาที่จอดอยู่นานกว่าจะเจอ
“เฮ้อ ไม่ได้กลับมาปีนึง จนเกือบจำไม่ได้ว่าจอดตรงไหน” จางเหิงถอนหายใจ
“งั้นยังจำบ้านตัวเองได้อยู่ไหม?” หลิวซือซือพูดยิ้มๆ
“เธอจะเถียงกับฉันใช่ไหมเนี่ย?” จางเหิงว่า
“ไป เดี๋ยวฉันจะพาเธอดูบ้านหลังแรกที่ฉันซื้อเองเลย”
จางเหิงจับมือหลิวซือซือพาขึ้นไปบนห้อง
เขาเปิดประตูแล้วพูดว่า “เข้ามาสิ”
หลิวซือซือมองไปรอบๆ แล้วพูดว่า “สะอาดดีนี่”
“เมื่อก่อนมีคนจากบริษัทมาดูแลให้ แต่หลังจากบริษัทขายบ้านในปินเฉิงหมดแล้ว ฉันก็ให้ซุนกวนให้แม่บ้านที่บ้านเขามาทำความสะอาดเป็นระยะๆ” จางเหิงพูด
ยังไม่ทันจบดี โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นสายจากเจมส์
จางเหิงรับสายแล้วทักทายกันเล็กน้อย
“เจมส์ โทรมาหาผมมีอะไรหรือเปล่า?” จางเหิงถาม
“จาง เพชรล็อตแรกขายหมดแล้ว
กำไรสุทธิอยู่ที่กว่า 372 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง
ผมโอนส่วนของคุณเข้าบัญชีของบริษัทบีลันแคปิทอลเรียบร้อยแล้ว
คุณลองตรวจสอบดูนะ” เจมส์พูด
“โอเค เดี๋ยวผมให้คนเช็กให้” จางเหิงตอบ
เจมส์ใช้เวลาราวเดือนกว่าก็ขายเพชรล็อตแรกหมด นับว่ารวดเร็วแล้ว เพราะเพชรไม่ใช่ของหายากเท่าทับทิม
“แล้วเพชรสองก้อนที่คุณขอไว้ก็มาถึงแผ่นดินใหญ่แล้ว คุณจะมารับเมื่อไหร่ดี?” เจมส์ถาม
“ผมยังไม่อยู่เซี่ยงไฮ้ตอนนี้ ไม่มีเวลาไปรับหรอก
เก็บไว้กับคุณก่อน เดี๋ยวกลับไปเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่ค่อยไปรับ” จางเหิงตอบ
“ได้” เจมส์ตอบตกลง
(จบบทนี้)