แผนการ (ฟรี)
ก่อนหน้านั้น ก่อนที่เสิ่นหลินจะปะทะกับหลี่มู่เจี๋ย
ทันทีที่เสิ่นหลินปรากฏตัวขึ้นในงาน หลิวชูยาก็เห็นเขาเด็กหนุ่มที่เธอคิดถึง
แต่เธอรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกแล้ว
ในอดีต เธอพลาดเสิ่นหลินเพราะไม่กล้ายืนข้างเขา และเลือกเชื่อฟังพ่อแม่มากกว่า
ตอนนี้ เสิ่นหลินกลายเป็น เจ้าชายแห่งตระกูลเสิ่น มีสถานะสูงส่ง เหมือนอยู่กันคนละโลก
คนแบบเธอเอื้อมไม่ถึงแล้วจริง ๆ
หลิวชูยามองเสิ่นหลินอีกครั้ง ก่อนจะใช้ข้ออ้างว่ารู้สึกไม่สบายเดินออกจากงานมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ ทั้งที่ความจริงเธอกำลังร้องไห้
ในใจเธอเต็มไปด้วยความเสียใจเสียใจที่ตอนนั้นเอาแต่ชั่งน้ำหนักระหว่างรักกับผลประโยชน์
ถ้ายืนหยัดกับเสิ่นหลินมากกว่านี้ตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไง?
แต่ในโลกนี้ไม่มี ยาแก้เสียใจ ให้กินหรอก
หลิวชูยารู้ดี ว่าเธอได้สูญเสียเสิ่นหลินไปแล้วอย่างสมบูรณ์
แต่ก่อนหน้านี้ เธอยังแอบหวังเล็ก ๆ ว่า ถ้าบริษัทของครอบครัวรอด เธอกลับไปยืนด้วยตัวเองได้ เธอจะไปหาเขา
แต่พอเห็นเสิ่นหลินในวันนี้ความหวังนั้นก็พังทลาย
เขาเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนเป็นคนที่เธอไม่คู่ควรอีกต่อไป
หลังจากร้องไห้จนพอ หลิวชูยาก็เตรียมตัวจะออกจากห้องน้ำตั้งใจว่าจะกลับไปมองเสิ่นหลินอีกครั้งแล้วค่อยบินไปต่างประเทศ
แต่พอจะออกจากห้องแผงลอยเธอกลับได้ยินเสียงสนทนาแผ่ว ๆ
“เป้าหมายคือเสิ่นหลิน แค่ให้มันปะทะกับหลี่มู่เจี๋ยให้ได้ แล้วบรรยากาศในงานจะโกลาหล จากนั้นค่อยลงมือจัดการเลย!”
“ไอ้เสิ่นหลิน มันกล้าฆ่าอาจารย์เรา! ตอนนี้ท่านหยวนปอยู่ในค่ายทหาร ไม่รู้เป็นตายร้ายดีแค่ไหน”
ได้ยินแบบนั้น หัวใจหลิวชูยากระตุกวูบ
เธอรีบคิดหาทางแอบออกไปแจ้งข่าวให้เสิ่นหลินทันที
พอออกจากห้องน้ำมาได้ เธอก็เดินเร็ว ๆ กลับไปที่งานเลี้ยง
แต่ยังไม่ทันพ้นมุมทางเดินดี มือใครบางคนก็คว้าแขนเธอไว้ แล้วกระชากเข้าห้องด้านข้างทันที
“ว้าย! ชะช่วยด้วย!!”
“อื้อ อื้อ อื้อ!!”
หลังจากถูกลากเข้าไป เสียงของเธอก็ถูกมือปิดไว้แน่น
หลิวชูยาพยายามดิ้น แต่พอเห็นหน้าคนตรงหน้า เธอก็ยิ่งตกใจ
หลี่มู่เฟิง!
เขามองเธอด้วยแววตาโลภจัด ลมหายใจฟึดฟัด เหมือนคนบ้า
ก่อนจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าหลิวชูยาอย่างแรง
เพี๊ยะ!!
“อ๊ากก!!”
เสียงกรีดร้องของหลิวชูยาเหมือนเปิดสวิตช์ด้านมืดในตัวหลี่มู่เฟิงให้ทำงาน
เขากระชากผมเธอหันมาจ้องหน้า แล้วใช้นิ้วลูบใบหน้าเธอเบา ๆ อย่างน่าขยะแขยง:
“อีดอกฉันให้โอกาสดี ๆ แล้วนะ มาทำเป็นหยิ่งใส่ฉันทำไมวะ?”
“เมื่อก่อนใครกันนะที่เคยวิงวอนให้ฉันช่วยครอบครัวตัวเอง?”
“แล้วตอนนี้กลับทำเหมือนไม่รู้จักกันงั้นเหรอ?”
“คิดว่าจะตีหน้าซื่อแล้วจบเหรอ? งั้นวันนี้ ฉันจะให้เธอได้เห็นชัด ๆ ว่าแท้จริงแล้วตัวเองมันเป็นคนยังไง!”
พูดจบ หลี่มู่เฟิงก็เริ่มกระชากเสื้อของเธออย่างหยาบคาย
หลิวชูยาร้องไห้ออกมาทั้งน้ำตา ดิ้นรนสุดแรง
“ฮึก อึก ไม่ อย่า เสิ่นหลิน ช่วยฉันด้วย”
“ฮ่า ๆ ๆ วันนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก!”
เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะจับหัวเธอฟาดกับขอบเก้าอี้เสียงดัง โครม!
“เงียบซะ แล้วสนุกกับฉันให้เต็มที่เถอะ!”
ระหว่างที่หลี่มู่เฟิงกำลังทำเรื่องเลวร้ายในห้องนั้น
ชายสองคนที่เคยอยู่ในห้องน้ำก่อนหน้านี้ก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกต เพราะไม่เห็นหลิวชูยาไปแจ้งข่าวกับเสิ่นหลินอย่างที่ควรจะเป็น
“แปลกหรือว่าเธอไม่คิดจะช่วยคุณชาย?”
“ทำไมถึงยังไม่กลับออกมาอีก?”
“ไปดูให้แน่ใจเลย ถ้าไม่เจอค่อยเปลี่ยนแผน”
“รับทราบ!”
ชายคนหนึ่งรีบเดินลงบันไดไปตามทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันถึงปลายทาง
เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ปนเสียงกรีดร้องดังออกมาจากห้องด้านข้าง
เขาชะงักทันที
“เสียงนั่น แย่แล้ว! นั่นมันผู้หญิงที่เราวางไว้ให้ล่อเป้านี่หว่า!”
เขารีบชักปืนพกออกมา ใส่หน้ากาก แล้วเตะประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เห็นคือภาพของหลี่มู่เฟิงที่กำลังใช้ความรุนแรงกับหลิวชูยาอย่างไร้มนุษยธรรม
“ใครวะ!?”
หลี่มู่เฟิงผงะสุดตัว เมื่อเห็นปลายกระบอกปืนจ่อมาทางเขา
เขารีบปล่อยหลิวชูยา แล้วยกมือขึ้นทันที
“คุณครับ ใจเย็นก่อนนะครับ! มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันได้”
แต่ชายสวมหน้ากากกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเลย
สายตาของเขามองตรงไปที่หลิวชูยาด้วยความจริงจัง
“รีบหนีไปซะ ฉันไม่ทำร้ายผู้หญิง”
หลิวชูยาแทบไม่ต้องรอซ้ำคำ รีบยันตัวขึ้นแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องมุ่งตรงไปยังงานเลี้ยง
ส่วนชายหน้ากากหันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะแลหลี่มู่เฟิงอีก
หลังจากชายหน้ากากเดินจากไป หลี่มู่เฟิงก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความแค้น
"เชี่ย ใครมันกล้ามาทำให้ฉันอับอายแบบนี้วะ!"
เขากัดฟันแน่น คำพูดที่วนเวียนในหัวมีแค่เพราะอีนั่น!
พอคิดถึงหลิวชูยา หลี่มู่เฟิงก็ยิ่งเดือดจัด
"แกมันตัวซวยจริง ๆ!"
เขารีบวิ่งออกจากห้องนั้น เดินพลางหันซ้ายหันขวาอย่างระวัง ไม่รู้เลยว่าแค่พ้นทางไปไม่กี่ก้าว ชายหน้ากากก็กลับมายืนที่เดิม ก่อนจะหันไปพูดกับชายอีกคน
"พร้อมแล้ว เหยื่อออกมาแล้วเป้าหมายก็ออกมาเหมือนกัน"
"รับทราบ"
และทั้งหมดนี้ก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลิวชูยา
รวมถึงหลี่มู่เฟิงก็ถูกแทงตายด้วยดาบปลายปืนของชายลึกลับคนนั้น
ฝั่งหลิวชูยาซึ่งเพิ่งรอดตายมาได้ ร้องเสียงหลง รีบวิ่งเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง แล้วตะโกนหาคนที่เธอห่วงที่สุด
“เสิ่นหลิน! พวกมันเป็นคนของตระกูลหนี่! ฉันแอบได้ยินตอนอยู่ในห้องน้ำ!”
พรวด!!
ยังพูดไม่ทันจบ ดาบปลายปืนเล่มหนึ่งก็พุ่งทะลุเข้าที่กลางอกของเธออย่างจัง
หลิวชูยาทรุดลงกับพื้นทันที ขณะล้มลงดวงตาของเธอก็ยังจ้องมองเสิ่นหลินไม่วางตา
เสิ่นหลินที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบพุ่งเข้ามาประคองเธอ
“ชูยา!!! ชูยา!!”
พรวด!
หลิวชูยาไอเลือดออกมา ก่อนจะพยายามพูดทั้งที่ลมหายใจรวยริน:
“เสิ่นหลินดีจังที่ได้เห็นนายอีกครั้งแต่ก่อนฉันไม่ควรจากไปแบบนั้น”
“ตายในอ้อมแขนของนายมันก็ดีแล้ว”
“คือพวก ตระกูลหนี่”
พอพูดจบ ร่างของหลิวชูยาก็แน่นิ่งในอ้อมแขนของเสิ่นหลินทันที
“อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!”
เสียงคำรามของเสิ่นหลินดังลั่น ก่อนเขาจะหันขวับไปมองรอบตัว
แต่นักฆ่าที่เพิ่งแทงเธอ กลับหายตัวไปแล้ว
ใบหน้าของเสิ่นหลินเต็มไปด้วยความโกรธจัด
“ตระกูลหนี่!!!!”
“พี่ใหญ่! พี่รอง! ล้อมพวกสาขาย่อยของตระกูลหนี่ให้หมด! ห้ามให้หนีไปได้ซักคน!!!”
“ได้!”
…..
ขณะเดียวกัน ที่วิลล่าตระกูลเสิ่นในเมืองหลวง
ชายชรา 2 คนกำลังนั่งเล่นหมากล้อมกันอย่างใจเย็น ภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ และบรรยากาศเงียบสงบ
ไม่นาน ก็มีชายสองคนที่สวมหน้ากากเดินเข้ามาหาทั้งคู่ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าอย่างนอบน้อม
“ท่านผู้นำ ภารกิจสำเร็จแล้วครับ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นชายชราก็ยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็โบกมือให้ทั้งสองถอยออกไป
“พี่ชาย ครั้งนี้พี่เดินหมากได้ดีมากเลย ไม่ใช่แค่เล่นงานพวกตระกูลหลี่ได้ แต่ยังเบี่ยงเบนความแค้นไปอีก แถมยังทำให้ตระกูลหลี่หันมาจับมือกับเราจัดการตระกูลหนี่ด้วยเพราะยังไงลูกชายคนหนึ่งของพวกเขาก็ตายไปแล้ว”
“ที่สำคัญ มันยังช่วยสร้างภาพลักษณ์ให้เสี่ยวหลินอีกต่างหาก อย่างน้อยหลี่มู่ไป๋ก็จะคิดว่าทุกอย่างเป็นแผนสำรองของเสี่ยวหลิน!”
“นั่นคือเป้าหมายแรก ส่วนเป้าหมายที่สองก็เพื่อให้เจ้านั่นรู้ไว้ ว่าจะจัดการอะไรต้องถอนรากถอนโคนให้หมด”
ชายชรายกมือขึ้นเล็กน้อย เหมือนนึกบางอย่างได้
“แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ แววตาก็สว่างวาบเป็นประกายสีทอง:
“เธอตายเพราะเหตุผลที่ดีแล้ว การมีอยู่ของเธอคือจุดอ่อนของเสี่ยวหลิน เราต้องกำจัดให้หมด เดี๋ยวเราค่อยชดเชยให้ครอบครัวของเธอทีหลัง”
…..
ในเมืองหลวง ตระกูลหลี่ วิลล่าของหลี่มู่ไป๋
พ่อบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องของหลี่มู่ไป๋
“คุณชาย คุณชาย แย่แล้วครับ! คุณชายเจี๋ยโดนเล่นงานหนัก ส่วนคุณชายหลี่มู่เฟิงถูกลอบสังหารครับ! เป็นฝีมือของสาขาย่อยตระกูลหนี่แน่นอน!”
“คุณชายครับ พวกเราจะเอายังไงต่อดี?”
หลี่มู่ไป๋วางหนังสือลงอย่างใจเย็น ก่อนหันไปบอกพ่อบ้านว่า
“ฉันเข้าใจแล้ว นายไปได้เลย อย่าลืมประสานงานกับตระกูลเสิ่น ล้างบางพวกสาขาย่อยของตระกูลหนี่ให้หมด”
“หา?”
พ่อบ้านทำหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด
“ถามมากไปมันไม่เป็นผลดีกับนาย”
“ครับ!”
หลังจากพ่อบ้านออกไป หลี่มู่ไป๋ก็หยิบเอกสารจากลิ้นชักขึ้นมา ข้างในมีภาพถ่ายกระบวนการลอบสังหารหนี่เซี่ยงถู่ และในภาพนั้นก็เห็นหน้าของมือสังหารชัดเจนทุกคน
หลี่มู่ไป๋จุดไฟเผารูป พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เสิ่นหลินฉันไม่คิดเลยว่าแกจะเตรียมแผนสำรองไว้ด้วยครั้งนี้แกชนะ!”