ชีวิตแสนสุขในญี่ปุ่น (ฟรี)

หลังจากได้ยินคำพูดของโจวหยวน เสิ่นหลินก็เกิดความรู้สึกแบบเดียวกันขึ้นมาในทันที

แม่งเอ๊ย ปล่อยให้คนญี่ปุ่นทำงานให้เขา แล้วเขาก็จะกอดเทพธิดาญี่ปุ่นของพวกมันไว้ในอ้อมแขน

ชีวิตนี่โคตรยอดเยี่ยม

ในวินาทีนั้นเอง เสิ่นหลินเข้าใจได้เลยว่าทำไมเหล่าเศรษฐีจำนวนมากถึงได้หลั่งไหลกันมายังประเทศญี่ปุ่นแห่งนี้

หลบภาษีเหรอ?

ระบบการแพทย์ดีงั้นเหรอ?

คุณภาพชีวิตน่ะเหรอ?

อะไรอีกล่ะ

ไร้สาระทั้งนั้น

ไอ้พวกนี้มันไม่ได้มาเพราะเหตุผลพวกนั้นหรอก มันมาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้บรรพบุรุษ!

มันมาที่นี่เพื่อทวงคืนสิ่งที่คาร์ล ลาเกอร์เฟลด์เคยเสียไป!

เพราะที่ประเทศญี่ปุ่นนี้ไม่จำเป็นต้องรู้สึกสงสารพวกมัน ไม่จำเป็นต้องเห็นใจใคร

มีเงินเท่านั้นแหละ จะเล่นยังไงก็ได้ทั้งนั้น

ค่านิยมสามประการอะไรล่ะ?

บรรยากาศทางศีลธรรมเสื่อมโทรมเหรอ?

ใครสน!

เพราะที่นี่คือประเทศญี่ปุ่นที่ซึ่งเราจะต้องเหยียบมันให้จม!

“พูดมากไปก็เท่านั้น คนเข้าใจก็เข้าใจ ชนโว้ย!!!”

“เอาเลยๆ ดื่มให้หมด!!!”

หวังเหมาจวินเจี๋ยกับคนอื่นๆ ก็ไม่รีรอเลยสักนิด กอดสาวไว้แน่น เต้นกันน้ำกระจายพร้อมยกขวดขึ้นกรอกปาก

“คุณหลิน! เหล้าไม่พอแล้ว! ใกล้หมดแล้ว!”

“จะให้เรียกเพิ่มไหม?”

เสิ่นหลินได้ยินโจวหยวนกับคนอื่นๆ ตะโกนมา ก็พยักหน้าทันที

“เหล้าที่เหลือฉันเลี้ยงเอง! วันนี้ฉันมีความสุขมากการจัดการของนายสุดยอด อย่าให้ใครหน้าไหนแย่งหน้าฉันล่ะ!”

โจวหยวนกับคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะถ้าเสิ่นหลินพูดขนาดนี้ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธแล้ว

ยังไงซะก็เล่นกันมันส์สุดๆ ไปแล้ว!

เงินจำนวนนี้ สำหรับพวกเขาก็เหมือนน้ำหยดในมหาสมุทร

ขอแค่เสิ่นหลินมีความสุข!

เสิ่นหลินยกมือตบก้นสาวบิกินี่สีม่วงที่นั่งอยู่ข้างซ้ายเบาๆ สาวคนนั้นหน้าแดงทันที เลียริมฝีปากสีแดงสด แล้วหันมามองเสิ่นหลินด้วยสายตาอายๆ

“อย่าทำเป็นยั่วนักเลย ไปสั่งเหล้ามา ยามาซากิ 55 อีก 30 ขวด!!!”

ได้ยินดังนั้น สาวคนนั้นถึงกับเบิกตากว้าง ยิ้มร่าแล้วรีบว่ายน้ำไปขึ้นฝั่ง กดกริ่งเรียกพนักงานทันที

ตอนนั้นเอง โจวหยวน หวังป๋อ หนี่เส้าฝง เฉินเทา หวังเซียน ทั้งหมดถึงกับชะงัก

คุณพระ พวกเขารู้ดีว่าเหล้าที่พวกเขากำลังดื่มอยู่นั้นคือ ยามาซากิ วิสกี้ญี่ปุ่นสุดหรู ราคาขวดละ 100,000 หยวน

แต่เสิ่นหลิน?

โบกมือทีเดียว ซื้อ ยามาซากิ อายุ 55 ปี ขวดละ 800,000 หยวน

แล้วยังสั่งทีเดียว 30 ขวดอีกต่างหาก!

เท่ากับว่าเงินปลิวไป 24 ล้านหยวนในพริบตา!

ถึงแม้ว่าโจวหยวนกับหวังป๋อจะเป็นพวกที่เที่ยวบ่อย ใช้เงินหนัก

ถึงแม้หนี่เส้าฝงกับเฉินเทาจะเคยดื่มของดีมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ไม่มีใครสักคนที่ใจกว้างเท่าเสิ่นหลิน

แค่มาเที่ยวเพื่อหาความสนุก แล้วกล้าทุ่ม 24 ล้าน?

นี่มันไม่เห็นเงินเป็นเงินแล้วจริงๆ!

โจวหยวนกับหวังป๋อเพิ่งได้สัมผัสในวันนี้ว่าคนรวยจริงๆเขาใช้ชีวิตยังไง

ต้องเข้าใจก่อนว่า พวกเขามาที่นี่กันมานับครั้งไม่ถ้วน

สถิติสูงสุดที่เคยเล่นกันในคืนเดียวก็แค่ประมาณ 5 ล้านเท่านั้น

แต่เสิ่นหลิน?

มาครั้งเดียวทุบสถิติยอดใช้จ่ายสูงสุดในคืนเดียวแบบขาดลอย!

แม้ว่าหนี่เส้าฝงจะอึ้งในตอนแรก แต่พอคิดถึงตัวตนที่แท้จริงของพี่เขาก็รู้สึกเข้าใจทันที

เฉินเทากับหวังเซียนหันไปมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงปนเคารพ

แปลความหมายได้ว่า “พี่ชายเส้าฟงก็คือลูกพี่ของพวกเรานั่นแหละ!”

หวังเหมาจวินเจี๋ยกับฉินเฟิงนั้นดูนิ่งๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร

เพราะพวกเขาชินแล้ว

ชินกับความฟุ่มเฟือยระดับนี้จนไม่ตกใจอีกต่อไป

นี่แหละเสิ่นหลินของพวกเขา

ไม่ว่าอย่างไร ยกเว้นหวังเหมาจวินเจี๋ยกับฉินเฟิงแล้วคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างก็อึ้งกับความกล้าฟุ่มเฟือยของเสิ่นหลินกันถ้วนหน้า

“เอาแค่เหล้าที่เราดื่มกันเมื่อครู่ก็พอเถอะ อย่าฟุ่มเฟือยเกินไปเลย”

โจวหยวนรีบกล่าวปรามด้วยท่าทางเกรงใจ เขาเป็นคนที่มีไหวพริบดี รู้จักอ่านสถานการณ์ จึงพยายามเตือนอย่างสุภาพ

แต่เสิ่นหลินกลับเพียงแค่โบกมือด้วยท่าทางสบายๆ ไม่คิดใส่ใจ

“เดี๋ยวพวกนายก็ชินไปเองนั่นแหละ!”

คำพูดนั้นทำเอาหวังป๋อกับโจวหยวนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ยังไม่ทันจะหาคำพูดตอบ ขณะเดียวกัน หวังเหมาจวินเจี๋ยซึ่งกำลังหยอกล้อกับสาวสองคนข้างตัวก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันมาพูดกับทั้งสองด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ

“เชื่อเถอะ ที่จีนน่ะใช้เงินกันบ้าระห่ำยิ่งกว่านี้อีก!”

โจวหยวนกับหวังป๋อได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกต่อไป มีเพียงหวังป๋อที่ยกซิการ์ขึ้นสูบเข้าปอดลึกๆ มองหน้าเสิ่นหลินด้วยแววตาครุ่นคิด ปากก็กล่าวติดตลกแต่มีแววชื่นชม

“พี่หลิน ตอนนี้ผมนี่อยากเกิดเป็นผู้หญิงเลย จะได้คลานมาเลียพี่ให้ตาย!”

เสิ่นหลินหรี่ตาลงทันที

“ไอ้เหี้ย อย่าพูดอะไรแบบนี้ ฉันเป็นผู้ชายปกติ!”

ทั้งกลุ่มในสระก็พากันหัวเราะลั่นแบบกลั้นไม่อยู่ เสียงหัวเราะดังคลอไปกับเสียงดนตรีที่ยังคงเปิดอยู่เบาๆ

ไม่ช้า เหล้าก็ถูกยกมาเพิ่มอีกหลายลัง พนักงานแต่ละคนวางเหล้าไว้ในถังลอยน้ำที่ขอบสระอย่างเป็นระเบียบ

ทุกคนดื่ม พูดคุย หัวเราะ เล่นกับสาวๆ ไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยไปหลังเที่ยงคืน

เหล้า ยามาซากิ 55 ที่เสิ่นหลินสั่งมากลับแทบไม่มีใครดื่มจริงจัง ส่วนมากเอาไปใช้สาดใส่กันตอนเล่นกับสาวๆ ทั้งนั้น

เสิ่นหลินเริ่มรู้สึกหนาวเล็กน้อย เขามองดูเวลาแล้วก็พึมพำ

“ได้เวลาแล้วล่ะ เราต้องไปเล่นสกีกันพรุ่งนี้!”

แต่คนที่มีปฏิกิริยาเป็นคนแรกกลับไม่ใช่หวังเหมาจวินเจี๋ยหรือเพื่อนๆ คนอื่นๆแต่เป็นสาวๆ ข้างตัวเสิ่นหลิน

พวกเธอได้ยินดังนั้น ก็รีบกอดแขนเสิ่นหลินแน่น

ท่าทางนั้นพูดชัดเจนโดยไม่ต้องใช้คำพูด

“อย่าเพิ่งไปเลยน้า ไปกินข้าวต้มดึกต่อกันไหม?”

พวกเธอไม่ใช่คนโง่ พวกเธอมองออกชัดเจน ว่าในกลุ่มชายทั้งหมด เสิ่นหลินคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด แม้แต่เจ้านายของพวกเธอก็ยังไม่เทียบได้

หญิงสาวจากประเทศญี่ปุ่นเปิดใจมาก ไม่มีความเขินอายเหมือนหญิงจากประเทศจีน พวกเธอกล้าแสดงออก และกล้าทำในสิ่งที่คิด

เสิ่นหลินรู้สึกได้ถึงความร้อนจากผิวเนื้อที่แนบกับตัวเขา เขายิ้มบางแล้วหันไปมองหวังเหมาจวินเจี๋ยและคนอื่นๆ

“คืนนี้เราค้างที่นี่เลยแล้วกัน พี่ชาย นายจัดการให้ที!”

“ได้เลย!”

โจวหยวนรีบตอบกลับทันควัน เสิ่นหลินจึงหันไปพูดกับสาวๆ ที่กอดแขนเขาอยู่

“ไปกันเถอะ กลับห้อง ไปดื่มต่อกันแบบสองต่อสอง!”

เขาหันกลับไปมองหวังเหมาจวินเจี๋ยอีกครั้ง แล้วทำท่าคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดติดตลกแต่แฝงความหมาย

“อย่าเล่นกันหนักเกินไปล่ะ ยังมีงานรออยู่นะ!”

หวังเหมาจวินเจี๋ยได้ยินก็หัวเราะหึ แล้วพยักหน้า

“ไม่ต้องห่วง ไปลั่นวิวาห์ของนายเถอะ!”

“ไสหัวไป๊!”

…..

หนึ่งคืนผ่านไป

เสิ่นหลินรู้ตัวเลยว่าเขาหลงรักที่นี่เข้าเต็มเปาแล้ว

ในอากาศยังคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า กลิ่นเงิน และกลิ่นกายจากหญิงสาวที่ยังติดเนื้อตัว

มีเพียงประโยคเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจเขา

ฉันต้องกลับมาอีกแน่นอน!