ศึกพิชิตบริษัทยักษ์ (ฟรี)

โต๊ะไม้ มะฮอกกานี ที่ขัดจนเงาวาวสะท้อนแสงระยิบระยับจากโคมไฟระย้าทองคำด้านบนอย่างหรูหรา ใจกลางโต๊ะมีตึกจำลองขนาดเล็กเคลือบเงินวางอยู่นั่นคือ บริษัท ที่เหล่าผู้เล่นจะบริหารตลอดเกมนี้

รอบโต๊ะคือเหล่ามหาเศรษฐีระดับแนวหน้าของ ลอสแอนเจลิส สีหน้าทุกคนแสดงความมั่นใจ ความสงสัย และความสนุกปะปนกันไป

ดาร์เรนปรับข้อมือเสื้ออย่างใจเย็น แล้วรับเงินสดจากพนักงาน เสียบลงอย่างเรียบเนียนเข้ากองเดิมพัน เปิดเกมโดยไม่เผยอารมณ์

แจ็คสัน แดเนียลส์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามจ้องมองเขานิ่ง ขณะกำลังนับเงินในมืออย่างสบายๆ ปลายนิ้วพลิกธนบัตรทีละใบแบบคนคุ้นชิน

"โอเค ท่านสุภาพบุรุษ" กิลเลียน เฮนเดอร์สันเอนตัวพิงเก้าอี้ “ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเล่นยังไง แต่ในเมื่อมีหน้าใหม่อยู่ในวง ก็ขอทวนกติกาหน่อยแล้วกัน”

กติกา คอร์ปอเรต คอนเควสต์

ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับการ์ดกลยุทธ์ธุรกิจเหมือนกันจำนวนสิบใบ ได้แก่ ขยายตลาด ลดต้นทุน ควบรวมกิจการ กู้เงินลงทุน ขายสินทรัพย์ ปลดพนักงาน การตลาด/สร้างแบรนด์ ซื้อหุ้นคืน ร่วมทุนและพัฒนานวัตกรรม โดยทั้งหมดนี้จะถูกเลือกใช้ในแต่ละรอบเพื่อชี้ชะตาทิศทางของบริษัทที่ทุกคนร่วมกันบริหาร
ทุกคนต้องเลือกการ์ดหนึ่งใบ วางคว่ำหน้าลงพร้อมกัน

เมื่อทุกคนเลือกเสร็จ จะเปิดไพ่พร้อมกัน

กลยุทธ์รวม ของทุกคนจะกำหนดว่า บริษัท จะรุ่งหรือร่วงในรอบนั้นราคาหุ้นจะขึ้นหรือลง

หลังจบแต่ละรอบ จะมี การคาดการณ์ ผู้เล่นจะต้องเดิมพันว่าบริษัทจะมีมูลค่ากี่เปอร์เซ็นต์ ณ จุดนั้น ผู้ที่เดาใกล้ที่สุดกับระบบ จะได้เงินกองกลางไป

ครบสิบรอบ ผู้ที่สะสมเงินสดและหุ้นได้มากที่สุดคือผู้ชนะ

กิลเลียนยื่นตัวมาแตกข้อนิ้วดังเป๊าะ “งั้นก็เริ่มกันเลย เด็กใหม่ มาโชว์ให้ดูสิว่าไหวมั้ย”

แจ็คสัน เหลือบตามามองดาร์เรน “ฉันเหมือนเคยเห็นหน้าแกที่ไหนมาก่อนนะ”

ดาร์เรนหันไปสบตา “แต่ฉันไม่รู้จักคุณจากที่ไหนเลย”

แจ็คสัน ยิ้มมุมปาก “งั้นก็ดี จะได้สนุกขึ้น”

แกรนท์มองทั้งคู่สลับกันแล้วเสียงระฆังทองเหลืองก็ดังขึ้นจากดีลเลอร์

เกมเริ่มแล้ว

ดาร์เรนถือการ์ดในมือพลางไล่สายตา ทุกคนพยายามทำตัวชิลแต่ก็เหลือบมองเขาอยู่

เขาปล่อยปลายนิ้วแตะไล่ทีละใบ

ขยายตลาด เป็นตัวเลือกเปิดเกมที่ปลอดภัย มันสื่อถึง ความมั่นใจ เป็นทางเลือกที่คนส่วนใหญ่จะเล่นในรอบแรก

เขาเลือกมัน แล้ววางคว่ำหน้าลง คนอื่นก็ทำเช่นเดียวกัน

เปิดไพ่ ดีลเลอร์ประกาศ

การ์ดทุกใบถูกหงายขึ้นพร้อมกัน

ขยายตลาด 3 ใบ
การตลาด/สร้างแบรนด์ 1 ใบ
ร่วมทุนและพัฒนานวัตกรรม 1 ใบ

หน้าจอฝังในโต๊ะแสดงผลทันที:

มูลค่าหุ้น: เพิ่มขึ้น 4%

แจ็คสัน หัวเราะ “เปิดเกมอย่างปลอดภัยกันหมดเลยนะ?”

เข้าสู่ช่วงคาดการณ์มูลค่า

ทุกคนเริ่มเดิมพัน โดยเดาค่ามูลค่าบริษัทจากแนวโน้มการ์ดที่เล่น ดาร์เรนตั้งใจ เดิมพันต่ำกว่าความจริง เพื่อ “ปล่อย” รอบนี้ไป

เขาจดจำรูปแบบของแต่ละคนไว้ แจ็คสัน วางแผนดุดัน ไม่กลัวความเสี่ยง ชาร์ลส์คำนวณนิ่งๆ เล่นแบบปลอดภัย กิลเลียนเริ่มโอเวอร์แอคติ้ง ทุ่มเกินจริงอย่างเห็นได้ชัด

และในที่สุด แจ็คสัน ก็ชนะรอบนี้ ดีลเลอร์เลื่อนเงินเดิมพันก้อนใหญ่ให้เขา

“ไง หน้าใหม่ กล้าๆ หน่อยสิ ฉันเห็นลังเลอยู่นะนั่น” แจ็คสัน หัวเราะเยาะ

ดาร์เรนไม่ตอบ สายตาเขากวาดไปรอบโต๊ะ เตรียมแผนต่อไปแล้ว

รอบสอง
ชาร์ลส์ชนะ เงียบๆ แต่แน่นอน

รอบสาม
เกมเริ่มจริงจังขึ้น

แจ็คสัน ยังคงเดินเกมแรง ใช้ชัยชนะต้นเกมเป็นแรงขับ
ชาร์ลส์ยังยึดสไตล์ระวังตัว
ส่วนกิลเลียนเริ่มหงุดหงิดที่ยังไม่ชนะเลย เขาเริ่มพนันมั่วแบบหัวเสีย

ดาร์เรนยังคงขยับตามจังหวะ เบทต่ำ พยายามกลืนเข้าเป็นคนธรรมดา ไม่โดดเด่น

และแล้ว รอบสี่มาถึง

ไพ่ถูกเลือก วางลงคว่ำหน้า

เมื่อเปิด

ดาร์เรนเล่น กู้เงินลงทุน
มีเพียงชาร์ลส์อีกคนที่เลือกแบบเดียวกัน

ที่เหลือยังคงเลือก ขยายตลาด

แกรนท์เองตั้งใจจะเล่น กู้เงินลงทุน แต่เปลี่ยนใจตามแรงกดดันของกิลเลียน

ผลลัพธ์ขึ้นบนหน้าจอ:

มูลค่าหุ้น: -8% ลดลง

“อะไรนะ!?” กิลเลียนแทบดีดตัวจากเก้าอี้

ดาร์เรนจิบไวน์อย่างสงบ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ผมว่า คุณแค่ไม่เข้าใจหลักการประเมินความเสี่ยงเบื้องต้น ถ้าคุณขยายกิจการมากเกินไปโดยไม่จัดการเรื่องเงินทุนก่อน มันก็เหมือนรัดคอธุรกิจตัวเอง คุณควรจัดการหนี้สินให้เรียบร้อยก่อนจะคิดขยาย”

ชาร์ลส์หันมามองแล้วหัวเราะเบาๆ “ไม่เลวนะ ไอ้หนู”

กิลเลียนหันขวับมามองเขา สีหน้าเหมือนโดนตบหน้า

“อะไรล่ะ ฉันก็คิดแบบเดียวกัน” ชาร์ลส์ยักไหล่

แจ็คสัน เลิกคิ้วขึ้น แววตาเริ่มสนใจ

เข้าสู่ช่วงเดิมพัน ดาร์เรนวางเงินแบบคำนวณเป๊ะ คราวนี้เขาชนะ

กิลเลียนสบถพึมพำ “โชคของมือใหม่ล่ะสิ”

ดาร์เรนไม่พูดอะไร

ตั้งแต่รอบหกถึงแปด เกมเริ่มเข้มข้นขึ้นอย่างแท้จริง

ผู้ชายก็ยังคงเป็นผู้ชาย ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่

โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในวงการเดียวกัน พอมาเจอกันก็ต้องมีการแข่งกันเงียบๆ แบบนี้เสมอ และเมื่อมีเงินเดิมพันเข้ามาเกี่ยว ทุกอย่างก็ยิ่งสนุกขึ้นเท่าตัว

กิลเลียน ปล่อยให้ความเย่อหยิ่งพาเขาเล่นแบบหัวร้อน
แจ็คสัน พยายามปรับตัวแต่ก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี
แกรนท์ ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ชัดเจน ดูก็รู้ว่าไม่เชี่ยวเรื่องการบริหารธุรกิจใหญ่ขนาดนั้น

ซึ่งนั่นทำให้ดาร์เรนเริ่มสงสัยชายคนนี้จะบริหาร โกลเด้น เฮย์ ได้ยังไง?

และเขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม ระบบนักลงทุน ถึงอยากให้เขาดึงแกรนท์มาเป็นพันธมิตร

ในเกม ดาร์เรนเริ่มเป็นฝ่ายคุมกระดาน

เขาเล่น ร่วมทุนและพัฒนานวัตกรรม ในจังหวะที่คนอื่นเปลี่ยนไปเล่น ลดต้นทุน ทำให้พวกเขาต้องตั้งรับแทน

เขาวาง ขายสินทรัพย์ ตอนจังหวะเหมาะพอดี ทำให้บริษัทขาดทุนชั่วคราว แล้วรอบถัดไปเขากลับมาเล่น ซื้อหุ้นคืน กอบกู้มูลค่าหุ้น และรวบอำนาจไว้ในมือ

แต่ละรอบ ความมั่งคั่งของเขาพุ่งขึ้นเรื่อยๆ

จนถึงรอบที่ 9 ทุกคนเริ่มมีสีหน้าเครียดอย่างชัดเจน

และในรอบสุดท้ายรอบที่ 10เขาลงหมากสุดท้าย

ตอนนี้ดาร์เรนเป็นผู้เล่นที่มีเงินมากที่สุดในโต๊ะ ส่วนที่เหลือต่างพยายามประคองตัวไม่ให้เจ๊ง

เขาเลือก ร่วมทุน ในขณะที่คนอื่นๆ พยายามทุ่มไปที่ การตลาด/สร้างแบรนด์ หวังจะดึงหุ้นขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

หน้าจอแสดงผล:

มูลค่าหุ้น: เพิ่มขึ้น 15%

เงียบ

ดีลเลอร์แจกเงินรางวัลรอบสุดท้าย

“เดี๋ยวๆๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” กิลเลียนพูดขึ้นเสียงดัง เขาพบว่าตรงหน้าตัวเองไม่มีเงินแม้แต่ดอลลาร์เดียวเขาแพ้หมดตัว

และไม่ใช่แค่เขา แจ็คสัน ชาร์ลส์ และ แกรนท์ ก็เช่นกัน

“หมอนี่เล่นพวกเราหมดเลย” ชาร์ลส์พูดขึ้น “ต้องยอมรับล่ะ มันอัจฉริยะด้านธุรกิจแน่ๆ”

กิลเลียนขบกรามแน่น เขาไม่สามารถกล่าวหาว่าดาร์เรนโกงได้เพราะเกมนี้ไม่มีอะไรให้โกง มีแค่ความรู้และจังหวะเท่านั้น

เขาเพิ่งเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น

การแพ้ในตอนแรกของดาร์เรนเป็นแค่เหยื่อล่อ ทุกการเล่นของเขาถูกวางแผนไว้หมดแล้ว ทุกการ แพ้ คือการลงทุนให้ตัวเองดูอ่อนเพื่อรอจังหวะโต้กลับทีเดียว

หน้าจอแสดงผลรวม:

ผู้ชนะ: แขกนิรนาม $1.6 ล้าน (เงินสดและหุ้น)

แจ็คสัน เป่าลมออกทางจมูก “โธ่เว้ย”

กิลเลียนหน้าแดง “ล้อกันเล่นรึเปล่าเนี่ย เฮ้! บอกชื่อมาซะดีๆ!”

แกรนท์ที่จ้องดาร์เรนมาตลอด เอนตัวมาข้างหน้า “ฉันก็อยากรู้ นายคือใครกันแน่?”

ดาร์เรนอยากจะตอบแกรนท์เป็นการส่วนตัวอยู่หรอกแต่เมื่อเขาเหลือบดูนาฬิกา ก็รู้ว่าหมดเวลา

“เล่นด้วยกันสนุกมากครับทุกท่าน ไว้มีโอกาสคงได้เจอกันอีก”

เขาพยักหน้าให้พนักงานที่ถือกระเป๋าเอกสาร เดินเข้ามาเก็บธนบัตรทั้งหมดเรียบร้อย

ดาร์เรนลุกขึ้นในจังหวะเดียวกับที่ปิดกระเป๋า สะบัดสูทเล็กน้อย เดินออกจากโต๊ะไปอย่างเรียบง่าย

ระหว่างเดินผ่านชาร์ลส์ เขาเอื้อมไปแตะไหล่เล็กน้อยคล้ายขอโทษ

แกรนท์ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเก้าอี้ เตรียมจะเดินตามไป

ขณะเดียวกันอีกฟากของคาสิโน

“ขอบคุณทุกคนที่ร่วมเล่นนะคะ! และฉันก็จะขอ..”

คาร่ายิ้มเหมือนหมาจิ้งจอก โกยชิปคาสิโนทั้งหมดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว สีหน้าผู้เล่นรอบโต๊ะเต็มไปด้วยความเศร้าสิ้นหวัง

ดาร์เรนมาถึงในจังหวะที่เธอกำลังยัดชิปสุดท้ายพอดี “เราไปแล้ว”

คาร่ากะพริบตาปริบๆ “เดี๋ยว ขออีกแป๊บ”

“ไม่ เดี๋ยวนี้”

เธอกอดกระเป๋าไว้แน่นเหมือนเป็นลูกคนแรก “โอเคๆ ไปก็ไป! แต่ให้ตายสิ ฉันรวยแล้ว! ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ฉันนี่ชอบมากเลยค่ะเวลายึดเงินคนอื่น!”

ทั้งสองคนเดินออกจากคาสิโนไปอย่างรวดเร็ว

แกรนท์รีบตามออกมา แต่พอไปถึงประตูรถของพวกเขาก็แล่นหายไปในถนนเรียบร้อยแล้ว

เขาหันไปถามการ์ด “รู้ไหมว่าหมอนั่นเป็นใคร? เขามางานตอนกลางคืนไหม?”

การ์ดมองหน้ากันก่อนส่ายหัว “ไม่ครับ ไม่มีชื่อเขาในรายชื่อแขกพิเศษคืนนี้”

แกรนท์ขมวดคิ้วแน่น

‘หมอนั่นเป็นใครกันแน่?’