ชำระหนี้ (2) (ฟรี)

ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง เหมือนเวลาได้หยุดลง ความตึงเครียดหนาแน่นเหมือนควันไฟที่ไม่มีใครกล้าไอลมหายใจออกแรงเกินจำเป็น

ดาร์เรนจ้องตรงไปยังชายที่อยู่หลังโต๊ะ เจ้านายของ เรดแฟงไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายกัดฟันแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ มือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อยจากแรงเกร็ง

“แกพูดบ้าอะไรออกมาวะ?!” เขากู่เสียงต่ำและแหลม น้ำลายกระเด็นขณะพูด ฟันทองแวววับในปากเขาดูไม่น่าขำอีกต่อไป

มุมปากดาร์เรนกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียด เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบไม่ไหวติง “คนจนมันเป็นเป้าอ่อนง่ายดี คุณเคยพูดไว้เองไม่ใช่เหรอ?”

ห้องนิ่งงัน ชายฉกรรจ์รอบห้องเริ่มขยับไม่สบายตัว นิ้วพวกเขาไล้ปลายไกปืนอย่างระแวดระวัง

“คนที่แค่พยายามหนีหนี้คนที่แค่พยายามรักษาบ้านของตัวเอง หรือหาอาหารให้ครอบครัว” ดาร์เรนยังพูดต่อ “แน่นอน บางคนมันโง่เอง โลภเอง แต่แบบนั้นมันไม่ได้ให้สิทธิ์คุณในการขยี้ชีวิตคนอื่นอย่างเลือดเย็นแบบนี้หรอก”

“หุบปาก!” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนเสียงกร้าว

หัวหน้าเรดแฟงก้าวออกจากโต๊ะ จ้องดาร์เรนอย่างเอาเรื่อง “เอาเงินฉันมาทั้งหมดซะเดี๋ยวนี้!”

แต่ดาร์เรนยังคงเย็นชา

“ดูตัวเองสิ รู้ดีว่าเงินอยู่ตรงหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยฉันไป เพราะมันขัดใจคุณ ใช่ไหมล่ะ? มันทรมานคุณใช่ไหม ที่ฉันไม่พังยับอย่างที่คุณหวัง”

เขาสูดลมหายใจแรงหนึ่ง “ตั้งแต่ตอนที่ฉันกู้เงินจากคุณ คุณไม่เห็นผมเป็นคน คุณเห็นผมเป็น ‘สินค้า’ ต่างหาก เด็กหนุ่ม สุขภาพดี ร่างกายสมบูรณ์”

แววตาของดาร์เรนเริ่มเยือกเย็นลง “แน่นอน...คุณคงมองฉันแล้วคิดเลยล่ะ ตับดี ไตดี หัวใจดี ขายได้หลายล้านในตลาดมืด”

ตาข้างหนึ่งของหัวหน้าเรดแฟงกระตุก ลูกน้องคนหนึ่งสบถพึมพำเบาๆ

“ไอ้นี่แม่งยังกล้าพูดอีก.” อีกคนพูดพลางดึงนกปืนขึ้นดัง แชะ

“ให้โอกาสสุดท้าย” หัวหน้าเรดแฟงคำราม “จ่ายเงินมา ก่อนที่ฉันจะยิงแกให้พรุนตรงนี้เลย”

มุมปากดาร์เรนกระตุกเล็กน้อย “จะยิงจริงเหรอ?” เสียงของเขานุ่มต่ำ แต่อัดแน่นด้วยแรงกดดัน “คุณก็อยากรักษา ‘อวัยวะสำคัญ’ ไว้ใช่ไหมล่ะ? แล้วคุณแม่นพอจะยิงโดยไม่โดนอะไรแพงๆ ในตัวฉันเหรอ?”

ห้องนิ่งเหมือนหยุดหายใจ อากาศหนาแน่นจนรู้สึกได้ บอสยกปืนค้างไว้ แต่ไม่เหนี่ยวไก

ดาร์เรนปล่อยให้ความเงียบพาอารมณ์ขึ้นถึงจุดสูงสุด แล้วพูดต่อ “ต่อให้ฉันยื่นเงินที่คุณอยากได้ให้ คุณก็ไม่มีวันปล่อยฉันไปจริงๆ หรอก เพราะคนอย่างฉันน่ะ เป็น ‘ทรัพย์สิน’ ชั้นเยี่ยม”

ดวงตาเขาเริ่มเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง “เพราะงั้น ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะจบเรื่องนี้ด้วยการจ่ายคุณให้ครบตามที่เรียก”

สายตาของบอสเริ่มเปลี่ยนเป็นอันตราย เขาพยักหน้า

ผัวะ!

กำปั้นลูกน้องคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่กรามของดาร์เรนอย่างแรง เสียงกระดูกกระแทกกันดังก้อง

ดาร์เรนหัวสะบัด เลือดซึมมุมปาก แต่เขาค่อยๆ หันกลับมาช้าๆ แลบลิ้นเลียเลือดอย่างไม่สะทกสะท้าน

เสียงของเขาเย็นเฉียบ “ถือว่านั่นเป็นคำเตือน”

ในใจเขาสั่งกับระบบทันที

‘ระบบ ทำงาน เชื่อมต่อกับแล็ปท็อปใกล้เบาะหน้า’

เสียงฮัมต่ำๆ ดังในหูของเขา

[กำลังสร้างการเชื่อมต่อเครือข่าย เชื่อมต่อสำเร็จ โหมดเราเตอร์เปิดใช้งานแล้ว]

บนรถด้านนอก คาร่าชะงัก

หน้าจอเธอสั่นเล็กน้อยก่อนแสดงผลใหม่ขึ้น

“เขาทำสำเร็จจริงๆ” เธอพึมพำ

เธอพิมพ์ไม่กี่คำ จากนั้นหน้าจอใหม่ก็เปิดขึ้น แสดงฟีดธุรกรรมสด

ตาเธอเบิกกว้างทันทีที่เห็นยอดในบัญชี เรดแฟง

$59.2 ล้านดอลลาร์เข้าถึงได้ทั้งหมด

คาร่ากระดิกนิ้ว “เริ่มดูดเงินเลยละกัน” เธอตั้งค่าการถอนอัตโนมัติไว้ที่ 5% ต่อช่วง แล้วกด Enter

ในห้อง

ดาร์เรนปาดเลือดมุมปากด้วยหลังมือ

“แต่ถ้ามีอีกหมัดล่ะก็ฉันจะไม่ปล่อยผ่าน”

หัวหน้าเรดแฟงแค่นเสียง หยิบปืนขึ้นแล้วดึงสไลด์เสียงดัง แชะ-แคล็ก

ดาร์เรนหรี่ตา “ไม่อยากรู้อะไรเลยเหรอ?” เขายิ้มเย็น “งั้นให้ฉันบอกอะไรคุณอย่างลองดูโน๊ตบุ๊คคุณสิ”

ลูกน้องคนหนึ่งลังเล ก่อนเดินไปแตะปุ่ม

สีหน้าเขาซีดลงทันที

“เอ่อบอส?”

คนอื่นๆ เริ่มเดินเข้าไปดูด้วย สีหน้าพวกเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากงงเป็นตื่นตระหนก

“อะไรของพวกแกวะ?” หัวหน้าเรดแฟงตะคอก

“บัญชีบอสเงินกำลังหายไป เงินหายทีละก้อน เราหยุดมันไม่ได้ มันเข้ารหัสหมดแล้ว!”

หน้าบอสบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ เขาหันขวับไปทางดาร์เรน

“แกทำอะไรลงไป?!”

ดาร์เรนเอียงคอเล็กน้อย “ฉันเหรอ? ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ตอนนี้กำไรทั้งองค์กรของคุณกำลังถูกแฮกจากแหล่งภายนอกแบบไม่มีวันหยุด ต่างหาก”

“แกเอาอะไรเข้ามาในนี้วะ?!” เขาคำราม หันไปตะโกนใส่ยาม “แกค้นตัวมันแล้วไม่ใช่เหรอ?!”

“ค้นแล้ว! ไม่มีอะไรเลย!”

หัวหน้าเรดแฟงหันกลับมาทางดาร์เรน ดวงตาแดงก่ำ “แกเป็นสายตำรวจใช่ไหม?!”

ดาร์เรนพ่นลมหายใจแรง “คำถามโง่ๆ ตำรวจที่ไหนจะขโมยเงินจากพวกแก?”

เสียงของเขาเบาลงจนเกือบกระซิบ “ฉันขโมยไปให้ตัวเองต่างหาก”

ห้องเงียบสนิท ไม่มีใครขยับ

ดาร์เรนนั่งเอนหลังอย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณเข้าใจไหมตอนนี้ ฉันคือ เราเตอร์ ยิ่งฉันยืนอยู่นานเท่าไหร่ เงินก็จะหายไปเรื่อยๆ จะฆ่าฉันตอนนี้ก็ได้ แต่ไม่ช่วยอะไรเลย”

ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนอย่างตื่นตระหนก “บอส! เงินหายไปแล้ว 5% แล้ว!”

หัวหน้าเรดแฟงร่างแข็งค้างตึงจนแทบขยับไม่ได้

“สามล้านดอลลาร์หายไปแล้วนะ” ดาร์เรนพูดเรียบๆ ขณะส่ายหัวเบาๆ “แชงค์ คงไม่พอใจแน่”

นิ้วมือของหัวหน้าเรดแฟงกระตุกเล็กน้อย เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็เงียบลงในวินาทีถัดมา

ดาร์เรนมองอีกฝ่ายอย่างนิ่งสนิท “อ้อ ใช่ ฉันรู้นะว่าคุณไม่ใช่ตัวท็อป เตเวซต่างหากล่ะที่คุมทั้งหมด แล้วถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนนี้เขายังซ่อนตัวอยู่ที่สเปน เพราะตำรวจเริ่มขุดคุ้ยพวกมันแล้ว”

ดาร์เรนเอนตัวเข้าเล็กน้อย เสียงต่ำลง “แล้วคิดว่าเขาจะพูดว่ายังไง ถ้ารู้ว่าทุนเลี้ยงองค์กรของเขาถูกดูดเกลี้ยง?”

ใบหน้าของบอสบิดเบี้ยวด้วยความโกรธสุดขีด

“บอสครับ! เหลือ 85% แล้ว!” ลูกน้องตะโกนอย่างแตกตื่น

หัวหน้าเรดแฟงสบถในลำคอ นิ้วชี้เขยิบใกล้ไกปืน แต่ไม่ทันเหนี่ยว

เขาโมโหอับอาย.แล้วหันปืนเล็งลงไปที่ขาของดาร์เรนแทน

เสียงของดาร์เรนยังคงเรียบเฉย “ถ้าฉันบาดเจ็บ อัตราการถอนจะพุ่งเป็น 50% ทันที” เขาเอียงคอเล็กน้อย “ว่าแต่ ตอนนี้คงเพิ่มเป็น 10% แล้วมั้ง”

ลูกน้องหน้าเสีย “เหลือ 70% แล้วครับ!”

ร่างของหัวหน้าเรดแฟงเริ่มสั่นเกร็งเต็มตัว กรามเขากัดแน่นราวจะหัก

“ไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ดาร์เรนยังไม่ขยับ “ปืนกับบัตรประชาชนของฉันด้วย”

หัวหน้าเรดแฟงกัดฟันกรอด แต่ก็พยักหน้า ลูกน้องฝืนใจเดินกลับไปหยิบของมาคืนให้

ดาร์เรนจัดสูทให้เข้าที่ หยิบของคืนมาโดยไม่กล่าวขอบคุณแม้แต่น้อย ก่อนจะหันหลังกลับโดยไม่มองหน้าพวกมันอีก เดินผ่านสายตาหวาดระแวงของลูกค้าคลับโดยไม่แสดงอารมณ์ใด

พวกเขาพาเขาออกจากคลับอย่างรีบเร่ง พาเดินตามทางกลับออกสู่ซอยด้านหลัง

แม้ใจจะเต้นแรง แต่สีหน้าดาร์เรนยังคงไร้อารมณ์

ทันทีที่ประตูปิดลงหลังแผ่นหลังเขา

ปัง!

ดาร์เรนพุ่งเท้าเต็มแรง วิ่งสุดฝีเท้าไปที่รถ กดรีโมตเปิดประตูแล้วกระโดดเข้าไปในที่นั่งคนขับ

คาร่าหันขวับมาทันที ดวงตาเบิกกว้าง “เกิดอะไรขึ้น?! บ้าอะไรเนี่ย?!”

“ตัดการเชื่อมต่อ” ดาร์เรนสั่งเสียงแข็ง “เดี๋ยวนี้!”

“อย่าจี้เซ่!” เธอรีบดีดนิ้วไปบนแป้นพิมพ์ ปิดระบบทันที

“มีคนวิ่งมา!” เธอกรีดเสียง

ในกระจกมองหลัง ดาร์เรนเห็นลูกน้องคนหนึ่งวิ่งไล่ตรงมาแบบเต็มสปีด

เขาไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที กดคันเร่งจนล้อรถหมุนเสียงลั่น ยางครูดกับพื้นถนนเกิดเสียงแหลมเฉียบขณะรถพุ่งทะยานออกจากซอย

คาร่ากรี๊ด เกาะคอนโซลหน้าแน่น “คุณมันบ้า! สารภาพมานะ คุณเป็นสายลับใช่ไหม?!”

“สายลับเรอะ?!”

“ก็ใช่น่ะสิ! เหมือนเจมส์ บอนด์ขนาดนี้!” เธอกรีดร้อง ขณะเสียงปืนดังแผดออกจากข้างหลัง

ปัง! ปัง! ปัง!

ดาร์เรนไม่ตอบ เขาเร่งเครื่องอีกขั้น นิ้วกดปุ่มสลับที่ทำให้แผ่นปิดป้ายทะเบียนลั่นออกมาคลุมป้ายไว้ด้วยผ้าเนื้อดำ

ข้างหลัง พวกลูกน้องหยุดวิ่ง หอบหายใจแรง แต่ทำอะไรไม่ได้

เขาหลุดจากเงื้อมมือ เรดแฟง ไปอย่างสมบูรณ์แล้ว