ครุ่นคิดยามเช้า (ฟรี)

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านม่านที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ทาบเงาเรืองรองลงบนพื้นไม้ในห้องนอนอย่างแผ่วเบา

ดาร์เรน นั่งอยู่ที่ขอบเตียง ขาข้างหนึ่งเหยียดลงแตะพื้นไม้ ส่วนอีกข้างยกขึ้นพาดใต้เข่า มือหนึ่งถือถ้วยกาแฟที่ยังมีไอร้อนกรุ่นลอยคลุ้งขึ้นในอากาศ ราวกับเช้าแห่งความสงบนี้จะอยู่กับเขาอีกนาน

โน๊ตบุ๊คเปิดอยู่ข้าง ๆ แต่ดวงตาของเขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอ

สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขากลับเป็นอินเทอร์เฟซกึ่งโปร่งใสสีม่วงที่ลอยอยู่กลางอากาศ ระบบนักลงทุนปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงเตือนนุ่มนวลที่ดังขึ้นในหูเขา

ติง!

กล่องแจ้งเตือนต่อเนื่องกันปรากฏขึ้นราวกับฝนตกโปรยปราย

[ขอแสดงความยินดี! คุณได้ทำเควสประจำสัปดาห์ กำไรทะลุเป้า สำเร็จ]
รางวัล: ส่วนลด 80% สำหรับการซื้อสินค้าชิ้นถัดไป (ใช้ได้เฉพาะการซื้อที่มีมูลค่ามากกว่า $5,000)

ดาร์เรนเลิกคิ้วขึ้นสูง

ส่วนลดแปดสิบเปอร์เซ็นต์?

มันมากเกินกว่าจะมองข้าม

เงื่อนไขคือ ต้องซื้อของที่มีราคามากกว่า $5,000 แต่ไม่มีการกำหนดเพดานบน ซึ่งหมายความว่า ถ้าเขาซื้อของราคา $10,000,000 ก็จะจ่ายแค่ $2,000,000 เท่านั้น

เขายิ้มมุมปากแบบที่เรียกได้ว่า “นี่มันบ้าไปแล้ว”

สำหรับเควสประจำสัปดาห์ มันเกินคาดอย่างแรง สามเควสก่อนหน้านี้ให้แค่เงินคืนเล็กน้อย หรือไม่ก็ซื้อ 1 แถม 1 ในสินค้าต่ำกว่า $3,000 เท่านั้น

อาจเป็นเพราะนี่คือเควสสัปดาห์สุดท้ายของเดือน? ของรางวัลถึงได้โหดขนาดนี้

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ขณะที่สายตากลับไปยังการแจ้งเตือนถัดไป

[ขอแสดงความยินดี!คุณได้ทำเควสประจำเดือนสร้างรากฐานสำเร็จ]
รางวัล: ดอกเบี้ยสะสมพิเศษ เงินที่เก็บไว้ในบัญชีออมทรัพย์ของคุณตลอดทั้งเดือนนี้ (โดยไม่ถอนออก) จะถูก ทวีคูณสามเท่า ทันทีเมื่อสิ้นเดือน

ปลายนิ้วของเขากระชับถ้วยกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย

สามเท่า

ถ้าเขาโยนเงินหนึ่งแสนดอลลาร์เข้าบัญชี ก็จะได้สามแสนตอนสิ้นเดือน หนึ่งล้านก็จะกลายเป็นสามล้าน

ฟังดูย้อนแย้งพิลึก เพราะระบบนี้เคยเตือนเขาอยู่หลายครั้งว่า “เก็บเงินไว้ในธนาคารคือการฆ่าเงินให้ตายช้า ๆ”

แต่ดูเหมือนระบบอยากให้เขาเก็บเงินจำนวนหนึ่งไว้เพื่อสร้างเสถียรภาพ เขาเข้าใจได้

เพียงแต่ว่าตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะโยนเงิน สิบล้าน เข้าไปเลยดีไหม

[ขอแสดงความยินดี! คุณได้ทำเควสประจำเดือน ไม่มีหนี้ ไม่มีความเครียด สำเร็จ!]
รางวัล: สถานะเครดิตระดับเอลีต เพลิดเพลินกับสิทธิ์ในการกู้ยืมแบบพรีเมียม อนุมัติเร็ว ดอกเบี้ยต่ำ และดีลพิเศษเมื่อซื้ออสังหาริมทรัพย์หรือธุรกิจผ่านการกู้เงิน

ดาร์เรนพ่นลมหายใจออกช้า ๆ

สถานะเครดิตระดับเอลีต

เขารู้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไรเดือนที่แล้วเขายังอยู่ในระดับเริ่มต้น แต่ตอนนี้ระบบกำลังผลักดันเขาให้เข้าสู่โหมด นักลงทุนเต็มรูปแบบ

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการ ซื้อของ อีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของ อำนาจ

ถ้าเขาเล่นเกมนี้ให้ถูก เขาสามารถกู้เงินจำนวนมหาศาล ซื้ออสังหาริมทรัพย์ พลิกทรัพย์สิน ลงทุนในสิ่งที่มีมูลค่าสูง แล้วเดินจากไปพร้อมกำไรมหาศาลโดยจ่ายดอกเบี้ยนิดเดียว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้แน่ ๆ ว่า ธุรกิจแบบไหนที่จะรุ่ง

ความรู้สึกอิ่มเอิบอย่างล้ำลึกเริ่มก่อตัวในอก

เขากำลังไต่ขึ้น

และมันเร็วมาก

บางทีถึงเวลาตั้งบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว

แล้วข้อความสุดท้ายก็ปรากฏขึ้น

[ขอแนะนำให้คุณตรวจสอบสถานะโปรไฟล์ทุกต้นเดือน]

ดาร์เรนพยักหน้าเบา ๆ

เขาไม่ได้เปิดดูมาสักพักแล้ว

ด้วยความคิดเพียงเสี้ยวเดียว เขาสั่งให้หน้าต่างสถานะเปิดขึ้น แผงควบคุมคุ้นตาก็เลื่อนขึ้นเบื้องหน้า

[โปรไฟล์: ดาร์เรน สตีล]

[อายุ: 21 ปี ]

[สินทรัพย์:

เงินสดในบัญชี: $25,876,000
ทรัพย์สินส่วนตัว: $5,670,600 ]

[หนี้สิน:

ไม่มีหนี้ ]

[มูลค่าสุทธิ (สินทรัพย์ - หนี้สิน):

$31,546,600 - $0.00 = $31,546,600 ]

[การลงทุนที่เปิดใช้งาน: BTC (บิตคอยน์) ]
[กิจการที่ถือครอง: ไม่มี ]
[สรุปพอร์ตการลงทุน:

หุ้น: ไม่มี
คริปโตเคอร์เรนซี: $1,500,000
สินทรัพย์ทางกายภาพ: ไม่มี ]

ดาร์เรนยกกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง ดวงตายังจ้องหน้าต่างสถานะที่ลอยอยู่ตรงหน้า

เขายังไม่ใช่มหาเศรษฐีแต่เขากำลังจะไปถึงตรงนั้นแน่ และไวเสียด้วย

โลกทั้งใบกำลังอยู่ในมือเขา
และเขากำลังจะบีบมันแน่นกว่าเดิม

ดาร์เรนไล่สายตาอ่านข้อมูลในหน้าต่างสถานะที่เพิ่งอัปเดตอย่างเงียบ ๆ ทุกตัวเลขคือการยืนยันว่าเส้นทางของเขากำลังพุ่งทะยาน

[บันทึกรายจ่าย]

[รายจ่ายประจำเดือน:

รายรับ: $30,187,000
รายจ่าย: $4,311,000 ]

[ตัวชี้วัดชื่อเสียง]

[ภาพลักษณ์ต่อสาธารณะ: นักลงทุนลึกลับ
[ความหวาดกลัวจากคู่แข่ง: ยังไม่มีคู่แข่ง
[ความจงรักภักดีจากพันธมิตร: ลีโอนาร์ด ฮอลโลเวย์ (ระดับ B+) ]

[หมุดหมายทางการเงิน]

[ครอบครองทรัพย์สินสุทธิหนึ่งล้านดอลลาร์แรก: ปลดล็อคแล้ว
[การลงทุนที่ทำกำไรได้ครั้งแรก: ปลดล็อคแล้ว
[การเข้าซื้อกิจการธุรกิจ: ยังไม่ปลดล็อค ]

[เคาน์เตอร์มรดก]

[ตำแหน่งงานที่สร้างขึ้น: 0
[ธุรกิจที่ปั่นป่วน: 1
[คู่แข่งที่โค่นลงได้: 0 ]

[เควส]

[เควสรายสัปดาห์:

การแปลงโฉมครั้งใหญ่: ถึงเวลาทิ้งเงามืดไว้ข้างหลัง เริ่มปรับลุคและไลฟ์สไตล์ในฐานะนักลงทุนผู้ร่ำรวย ]

[เควสรายเดือน:

เห็นถึงจะเชื่อ: นักลงทุนหลายคนเชื่อในสินทรัพย์ที่จับต้องได้ แต่ใครว่าคุณทำทั้งสองทางไม่ได้? ลงทุนในสินค้าจับต้องได้ 3 รายการ
จุดเริ่มต้นของจักรวรรดิ: ก่อตั้งธุรกิจของคุณเอง และเริ่มสรรหา-จ้างงาน ]

[ขอแสดงความยินดี คุณได้ปลดล็อคความสำเร็จใหม่!]

[ความสำเร็จ: บิตคอยน์ มิลเลียนแนร์
คุณทำกำไรจากการลงทุนในบิตคอยน์ได้อย่างน่าทึ่งภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน คุณคือนักลงทุนตัวจริง ]

ดาร์เรนพยักหน้าเล็กน้อย

ทั้งหมดนี้ภายในเดือนเดียว

จากเงินที่ชิงมาจากแก๊งเรดแฟงและการชนะพนันอันบ้าบิ่น มันผลักเขาขึ้นจากนักลงทุนมือสมัครเล่น สู่เศรษฐีผู้ควบคุมโชคชะตาของตัวเอง

ยิ่งตอนนี้ ไม่มีอีกแล้วกับความสำเร็จ น่าสงสาร ที่เขาเคยได้ตอนเริ่มต้น

ความสำเร็จล่าสุดนี้บิตคอยน์ มิลเลียนแนร์มันสมศักดิ์ศรีแล้ว

เขาพ่นลมหายใจเบา ๆ ความรู้สึกอิ่มเอิบอวลอยู่ในอก

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากประตู

“เฮ้”

เขาหันไปตามเสียง

คาร่ายืนอยู่ตรงกรอบประตู สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาที่ตัวยาวแค่คลุมต้นขาไว้ได้พอประมาณ แขนกอดอกหลวม ๆ ศีรษะเอียงเล็กน้อย ดวงตากำลังจับจ้องมาทางเขา

เธอดูเหมือนยืนอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้วเงียบแต่จับตามอง

ดวงตาของเธอไม่ได้ดูเฉื่อยชาหรือซุกซนเหมือนที่เขาเคยเห็นเมื่อคืน แทนที่ด้วยแววตาลึกล้ำอาจจะถามคำถาม อาจจะเรียกร้องคำตอบบางอย่างที่ยังไม่มีใครพูดออกมา

เสื้อเชิ้ตหลวมโพรกเผยให้เห็นไหล่หนึ่งข้าง ร่องอกขาวเนียนแย้มพรายจากขอบผ้า และเรียวขาเปลือยเปล่าข้างใต้กำลังสั่นเล็กน้อยจากไอเย็นยามเช้า

มันแปลก ที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงแปลกหน้า ที่จะผ่านมาในชีวิตเขาแล้วก็จากไปเหมือนเงินสดในพอร์ตลงทุน

แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงหน้าห้องนอนเขา

เงียบ ๆ
เรียบง่าย
และ มีอยู่ อย่างน่าประหลาด

"คุณดูจริงจังกับอะไรอยู่หรือเปล่า?" เธอถาม น้ำเสียงแผ่วบางแต่ไม่เบา

เขาไม่ตอบในทันที เพียงยื่นถ้วยกาแฟในมือให้เธอ

คาร่าเดินเข้ามารับไว้ ยกขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนทำหน้าตาขมวด "ขมจัง"

ดาร์เรนยิ้มมุมปาก “นั่นคือรสชาติของอำนาจ”

คาร่าหัวเราะเบา ๆ ยกมือซุกในผมยุ่งของตัวเอง “แล้วนี่จะไปยึดครองโลกหรือแค่ตลาดอสังหา ล่ะคะ ท่านนักลงทุน?”

เขาหยิบโน๊ตบุ๊คมาปิด แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาเธอจนตัวแทบแนบชิด

“ทั้งสองอย่าง” เขาตอบเรียบ ๆ

สายตาของเธอวูบไหว ก่อนริมฝีปากจะเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้ม “งั้นก่อนจะไปยึดโลก ยึดฉันอีกรอบไหมล่ะ?”

ดาร์เรนหัวเราะในลำคอ ต่ำและพร่า

“คุณนี่ เป็นเควสที่ไม่มีวันจบสินะ”

“เฮ้” ดาร์เรนตอบเสียงเรียบ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “ยืนตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว?”

คาร่าเลิกคิ้ว เคี้ยวริมฝีปากล่างแล้วตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “คุณรู้ตัวไหม ว่าชอบนั่งจ้องอากาศราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่ฉันมองไม่เห็น?”

เขาไม่ตอบอะไร เพียงยกถ้วยกาแฟขึ้นซดอึกสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“หิว” เขาพึมพำ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เขาเดินผ่านเธอไปทางครัวโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

ด้านหลัง คาร่าทำเสียงหอบแรงอย่างจงใจ “ไม่แม้แต่จะให้จูบเลยเหรอ?”

เขาหันกลับมามองเล็กน้อย แล้วยิ้มมุมปากแบบที่เขามักทำเวลาไม่อยากตอบตรง ๆ

ทั้งคู่เดินเข้าสู่ครัวพร้อมกัน ดาร์เรนเปิดตู้ ล้วงหยิบขวดถั่ว แล้วเปลี่ยนใจวางคืนทันที

คาร่าเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ มองเขาด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “เมื่อคืน น่าสนใจดีนะ”

เขาไม่พูดอะไร หยิบกระทะจากราวแขวนแล้ววางบนเตาอย่างใจเย็น

คาร่ายิ่งยิ้มกว้างขึ้น “สำหรับคนที่วางแผนชีวิตเป๊ะทุกนาทีแบบคุณ คงไม่ได้คาดไว้ใช่ไหมล่ะ ว่าจะจบลงแบบนั้น”

เขาเปิดกล่องใส่ไข่ ทำท่าไม่แยแสต่อคำพูดของเธอแม้แต่นิด

“โอ้ คุณดักลิ่ง” เธอลากเสียงอย่างประชด “จะทำตัวเย็นชาแบบนี้ไปถึงไหนกัน?”

เขาเพียงแค่ตอกไข่ใส่ชาม ไม่หันกลับ

คาร่าส่งเสียงจึ๊กจั๊ก แล้วเดินมาหยิบตะหลิวจากโต๊ะ “ให้ตายสิ ขอโทษนะคะ นักปรุงหน้าใหม่ ถอยไปให้แม่ครัวมืออาชีพหน่อยเถอะ”

ดาร์เรนไม่ขยับ

เธอลองดันไหล่เขา แต่เขายืนนิ่งไม่ไหวติง

“โอเค คุณกินอะไรเป็นอาหารประจำวันเนี่ย?” เธอบ่นอุบ “กล้ามแน่นเหมือนกินคอนกรีต”

“โปรตีน” เขาตอบสั้น ๆ

คาร่ากลอกตา “แน่นอนสิ จะเป็นอย่างอื่นได้ไง”

เธอหยิบขนมปังแล้วหันไปทางเครื่องปิ้ง “โอเค งั้นฉันจะทำขนมปังปิ้ง อันนี้ไม่น่าพังหรอกนะ”

ดาร์เรนโยนไข่ใบที่สองลงกระทะ “อย่าเพิ่งมั่นใจเกินไป”

เธอทำเสียงเหมือนถูกหยาม “คุณกล้าดูถูกฉัน?”

“ก็แค่บอกว่า”

ตูมมมม

กลิ่นไหม้ลอยฟุ้งไปทั่วห้องอย่างฉับพลัน

คาร่าหันไปมองเครื่องปิ้งขนมปัง ควันสีเทาหมุนวนลอยออกมาจากช่องด้านบน

ดาร์เรนเลิกคิ้ว

คาร่าถอนหายใจแรง “ฉันเกลียดคุณ”

เขายิ้มมุมปากแบบนั้นอีกครั้ง

เธอคว้าแผ่นขนมปังที่แทบกลายเป็นถ่านแล้ววางลงบนจาน

ดาร์เรนตักไข่ใส่จานของตัวเอง

“ก็ได้ ฉันจะยอมกินไข่ของคุณ” คาร่าบ่น ขณะพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์ “แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่ ไม่รู้สึกอยากทำอาหารแค่นั้นเอง”

“แน่นอน”

เธอชี้หน้าเขา “ถ้ากล้ามากวนฉันอีกนะ ฉันจะเผาครัวคุณทั้งห้องเลย”

ดาร์เรนหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าเหมือนกำลังดูเด็กดื้อพูดขู่

แต่แล้ว

ติ๊ง ติ๊ง

เสียงสั่นของมือถือกระแทกกับเคาน์เตอร์ไม้

เขาหันไปมองหน้าจอ

ชื่อที่ปรากฏทำให้เขาชะงัก

แแอลิสัน

เขจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับลืมไปแล้วว่าเธอยังอยู่ในโลกนี้

คาร่าเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที “ใครโทรมา?”

ดาร์เรนหยิบโทรศัพท์ขึ้น

“เพื่อนคนหนึ่ง” เขาตอบเรียบ ๆ

คาร่าเลิกคิ้ว “แล้วเพื่อนคนนี้ชื่อว่า?”

เขาไม่ตอบ

แต่กดรับสายแทน และแนบโทรศัพท์ขึ้นหู

“ฮัลโหล?”