การจดทะเบียนธุรกิจอย่างถูกกฎหมาย (ฟรี)

ไม่ไกลจากตรงที่บรู๊คลินยืนอยู่ รถของดาร์เรนเพิ่งจะจอดเข้าช่องในลานจอดรถอย่างแม่นยำ

หลังดับเครื่อง เขาพิงตัวกับฝากระโปรงหน้าสีดำเงาของรถ แขนไขว้กันไว้ มองหญิงสาวข้างกายที่กำลังจัดปกเสื้อเบลเซอร์เข้ารูปของตัวเองอย่างพิถีพิถัน เธอปรับข้อมือเสื้อต่อ ดวงหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่และสุขุม

“จริง ๆ ฉันหวังว่าเธอจะเชื่อฉันนะ” ดาร์เรนพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ “ครั้งก่อนฉันก็ชอบนะที่มีเธออยู่ด้วย แต่เรื่องจดทะเบียนบริษัท ฉันจัดการเองได้น่า”

ราเชลหันมามองเขาด้วยสายตาเปี่ยมความเคารพ “คุณว่าจ้างฉันมาแล้ว คุณสตีล” เธอตอบเสียงนิ่ง “หน้าที่ของฉันคือทำให้คุณได้รับบริการอย่างเต็มที่ที่สุด”

แววตาของเธอจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ จ้องเขาอย่างไม่ลดละ “ฉันคือเลขาของคุณ และนี่คือสิ่งที่เลขานุการควรทำ ถ้าฉันปล่อยให้คุณทำเอง ฉันก็ไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี”

ดาร์เรนถอนหายใจ ส่ายหน้าน้อย ๆ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามผลักให้ราเชลถอย เขาลองมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามครั้ง แต่เธอก็ยังดื้อแพ่งไม่ยอมถอย

เธออยากพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ในฐานะเลขา แต่ในฐานะคนที่เขาสามารถพึ่งพาได้
คนที่ทำให้ทุกอย่างในธุรกิจของเขาเดินหน้าอย่างไร้รอยสะดุด

แรงผลักดันของเธอในการทำให้เขาพึงพอใจ มันแรงจนเขาไม่อาจเถียงกลับได้เลย

ริงงง!

เขาหยิบมือถือขึ้นมา ดูชื่อคนโทรก่อนจะกดปิดสาย แล้วเก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋า

“ไปกันเถอะ”

ทั้งคู่ก้าวลงจากรถอย่างพร้อมเพรียง ดาร์เรนในชุดสูทสีดำล้วนผูกไทสีแดง ราเชลอยู่ในเดรสแดงเข้ารูป สวมรองเท้าส้นสูงสีดำ

อาคารที่พวกเขาเดินเข้าไปคือสำนักงานเลขาธิการรัฐของลอสแอนเจลิส

[เริ่มต้นเฟสหนึ่งของการจัดตั้งบริษัท]

ดาร์เรนไม่ได้ดำเนินการตามขั้นตอนการจัดตั้งบริษัทอย่างเคร่งครัด
เพราะเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น

เมื่อโอกาสในแต่ละเฟสผ่านมา เขาก็ลงมือทันทีโดยไม่รอให้ถึงคิว
เหมือนตอนที่เขาจ้างคาร่าและราเชล ทั้งที่ตามลำดับแล้ว การจ้างงานควรจะอยู่ในเฟสสาม

แต่สำหรับตอนนี้เฟสหนึ่งคือสิ่งที่ต้องทำ
เป็นขั้นตอนสำคัญ ที่จะเปิดทางสู่การสร้างธุรกิจในระดับที่จริงจังกว่านี้

เฟส 1: รากฐานและการวางแผน

สำนักงานแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ภายในอาคารรัฐบาลสมัยใหม่ รูปทรงทันสมัย

เมื่อเข้าไปในอาคาร โถงหินอ่อนขนาดใหญ่ต้อนรับแขกผู้มาเยือน เพดานสูงโปร่ง พื้นสะอาดเงาวับ
ให้ความรู้สึกเป็นทางการแบบราชการจ๋า

ไม่แปลกเลยที่เคาน์เตอร์บริการจะเรียงยาวตลอดแนวห้อง
มีผู้คนกำลังนั่งกรอกเอกสาร หรือรอเรียกหมายเลขอย่างเงียบ ๆ

“คุณดูสบาย ๆ กับเรื่องนี้เกินไปนะ” ราเชลพูดขณะเดินเข้าไปข้างเขา “นี่ควรจะเป็นหนึ่งในสิ่งแรกที่คุณทำด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่แปลกใจความไม่เหมือนใครเป็นสไตล์ของคุณอยู่แล้ว”

เธอแอบยิ้มนิด ๆ “โชคดีที่ฉันมาทัน แบบนี้ฉันจะได้ทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะราบรื่นอย่างที่คุณต้องการ”

ดาร์เรนเกือบจะหลุดยิ้ม

แบบนี้ต่อไป เขาคง ขี้เกียจ ขึ้นแน่ ๆ

เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พนักงานสาวยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมืออาชีพ “มีอะไรให้ช่วยคะ?”

ราเชลก้าวขึ้นหน้าแทนเขาทันที “เรามาจดทะเบียนบริษัทจำกัด ตามกฎหมายของรัฐแคลิฟอร์เนีย”

พนักงานพยักหน้า ก่อนเลื่อนแฟ้มแบบฟอร์มพร้อมคลิปบอร์ดมาให้ “ต้องกรอกแบบฟอร์ม หนังสือจัดตั้งบริษัท ค่ะ สองท่านเป็นผู้ดำเนินการใช่ไหมคะ?”

ราเชลตอบก่อนดาร์เรนทันที “ใช่ค่ะ เขาเป็นเจ้าของ ฉันมาเพื่อให้แน่ใจว่าทุกขั้นตอนถูกต้องตามระเบียบ”

น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด สุภาพ แต่แฝงพลังชัดเจนว่า อย่าคิดเถียง

ทั้งคู่ถูกพาไปยังพื้นที่นั่งรอ ดาร์เรนเอนหลังบนเก้าอี้ มองราเชลทำงาน

เธอกรอกแบบฟอร์มด้วยความชำนาญ ลายมือคมกริบ อ่านง่าย จัดวางเป๊ะทุกช่อง

ใช่เลย แบบนี้แหละที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนขี้เกียจ

“คุณทำงานเก่งแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?” เขาถาม

ราเชลเหลือบมองเขา “ฉันอยากให้ทุกอย่างออกมา สมบูรณ์แบบ เพื่อคุณค่ะ คุณสตีล”

ดาร์เรนแค่นยิ้ม ไม่พูดอะไร
“คุณสตีล” เขาคิดในใจ ชอบแฮะ

มือถือของเขาสั่นอีกครั้ง

เขาหยิบขึ้นมาดู ชื่อบนหน้าจอคือ

‘บรู๊คลิน เบเกอร์’

เขาถอนหายใจหนัก แล้วกดตัดสาย

ราเชลเห็น “สายที่สี่แล้วนะคะ ดูท่าคุณจะไม่อยากคุยกับคนนี้เลยสินะ”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้”

ราเชลพยักหน้า ไม่ถามต่อ เธอลุกขึ้นไปส่งแบบฟอร์มที่เคาน์เตอร์

ไม่กี่นาทีถัดมา พวกเขาถูกเรียกให้ไปยังโต๊ะรับเรื่อง
เจ้าหน้าที่หญิงในชุดสูทน้ำเงินเข้มปรับแว่น ก่อนก้มดูเอกสาร

“โอเคค่ะ เห็นว่าทางคุณจดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัดใช่ไหมคะ จะต้องมี ตัวแทนรับเอกสารทางกฎหมาย ด้วยค่ะ เป็นบุคคลหรือองค์กรก็ได้ ที่สามารถรับเอกสารทางกฎหมายแทนบริษัทได้”

ราเชลหันไปมองดาร์เรน ซึ่งดูเหมือนจะปล่อยวางอย่างเต็มที่ พอเขาเห็นสายตาเธอ ก็เลิกคิ้วใส่ เหมือนจะพูดว่า ‘เธออยากทำทุกอย่างเองไม่ใช่เหรอ?’

ราเชลหันกลับไปตอบเจ้าหน้าที่ “เรายังไม่มีค่ะ แต่เรามีบริษัทที่สนใจอยู่ในใจ”

“คุณมีเวลาหนึ่งเดือนในการเลือกนะคะ มีบริษัทเจ้าดัง ๆ หลายแห่ง เช่น มูน เวลธ์ แมนเนจเมนต์ สำนักงานซาโกะโมโตะ หรือไม่ก็ เพนเวลธ์ เลือกได้ตามสะดวกค่ะ”

ราเชลพยักหน้า “เข้าใจค่ะ เราจะจัดการเรื่องนั้นให้ทันกำหนด”

ดวงตาของดาร์เรนหม่นลงทันทีที่ได้ยินชื่อ มูน เวลธ์ แมนเนจเมนต์

พวกมันกำลังตามหาเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ต้องการลายเซ็นเขา ต้องการดึงเขาเข้าระบบ
แต่พวกมันก็เป็นบริษัทลูกของ มูน เอนเตอร์ไพรส์

และดาร์เรนไม่มีวันยอมทำงานให้พวกมันอย่างเด็ดขาด

แม้แต่จะเข้าไป ล้มมันจากข้างใน แบบพล็อตสายลับยอดนิยมในหนังหรือซีรีส์เขาก็ไม่สน

ไม่ ถ้าเขาจะเล่นงานพวกมัน เขาอยากให้พวกมันรู้ ชัดเจน ว่าเป็นฝีมือของเขาเอง

เจ้าหน้าที่หญิงตรงหน้าเริ่มพิมพ์ข้อมูลบางอย่างลงในระบบ
“งั้นไปต่อเลยนะคะ ขอชื่อบริษัทและลักษณะการดำเนินงานค่ะ”

คราวนี้ ดาร์เรนเป็นคนตอบเอง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงนิ่งและหนักแน่น

“สตีล อินเวสต์เมนต์ส”

ราเชลหันมามองเขาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
จากนั้นเธอก็ตอบคำถามในส่วนที่เหลือต่อทันที

“บริษัทลงทุนหลายสินทรัพย์ค่ะ ดำเนินกลยุทธ์จัดสรรเงินทุนในหลายภาคส่วน ทั้งอสังหาริมทรัพย์ หุ้นทุน รวมถึงตลาดสินทรัพย์ดิจิทัลที่กำลังเติบโต เช่น คริปโตเคอร์เรนซี”

เจ้าหน้าที่พยักหน้าอย่างประทับใจ ก่อนจะกรอกข้อมูลลงในระบบต่อ

“มีเอกสาร สัญญาบริหารจัดการบริษัท แล้วใช่ไหมคะ?”

ราเชลดึงเอกสารจากกระเป๋าทันที “มีค่ะ”

หญิงคนนั้นกระพริบตา เห็นได้ชัดว่าแปลกใจที่ทั้งคู่เตรียมตัวมาดีขนาดนี้
ดาร์เรนยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องอะไร

“ยอดเยี่ยมเลยค่ะ” หญิงสาวพึมพำพลางไล่ดูเอกสาร แล้วสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่ดาร์เรน
นานเกินกว่าที่ควรจะเป็น “เลขาแบบนี้หายากนะคะ ทำงานไวจริง ๆ”

ใบหน้าของราเชลยังคงเรียบเฉย แต่ดาร์เรนสังเกตเห็นชัดแผ่นหลังของเธอแข็งขึ้นทันที

“ค่ะ” ราเชลตอบเสียงเรียบ “ต่อไปทำอะไรอีก?”

เจ้าหน้าที่สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบเคลียร์คอ “อ เอ่อ ต่อไปต้องขอหมายเลขประจำตัวนายจ้าง (EIN) สำหรับวัตถุประสงค์ด้านภาษีค่ะ ถือเอกสารนี่ไว้ เดี๋ยวจัดการให้เร็ว ๆ นี้เลย”

ดาร์เรนรับเอกสารมา มองผ่าน ๆ

แต่ราเชลเอื้อมมือมาแย่งไปจากเขาทันที
ดาร์เรนเลิกคิ้วใส่เธออย่างขำ ๆ เธอเม้มปาก มองเขาแบบส่งสัญญาณชัดเจนว่า อย่าแม้แต่จะคิดลงมือเอง

“นี่คือหน้าที่ของเลขา”

แล้วเธอก็ลงมืออ่านและจัดการด้วยตัวเอง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย

ดาร์เรนเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย “เรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม?”

เจ้าหน้าที่หญิงยิ้มให้เขา “ค่ะ ถ้าไม่มีอย่างอื่นให้ช่วยก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

ราเชลเห็นสายตาในขณะนั้นสายตาแบบนั้นแล้วก็หรี่ตาลงทันที
“ไม่มีค่ะ” เธอตอบเสียงเย็นเฉียบ คมเหมือนใบมีด

รอยยิ้มของอีกฝ่ายหายวับไป “เข้าใจแล้วค่ะ”

ดาร์เรนเหลือบมองทั้งสองคน ส่ายหน้าเบา ๆ

เขาไม่ใช่คนตาบอดตั้งแต่หญิงคนนั้นเริ่มทำท่าจีบเขา ราเชลก็มองอีกฝ่ายแบบนกเหยี่ยว

หรือว่านี่ก็เป็นหน้าที่ของเลขาด้วย? หวงเจ้านายเนี่ย?

ระหว่างที่เดินออกมา เธอยื่นเอกสารทั้งหมดคืนให้เขา สีหน้ายังติดความหงุดหงิดอยู่

“คุณควรปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนั้นด้วย” เธอบ่นเบา ๆ

ดาร์เรนหัวเราะในลำคอ “เรื่องไหน?”

ราเชลไม่ตอบ แก้มขึ้นสีแดงน้อย ๆ

ทั้งคู่เพิ่งเดินเข้าสู่ล็อบบี้ เมื่อชายในชุดสูทสองคนเดินสวนมา คนหนึ่งเห็นราเชลเข้า ก็แววตาเปล่งประกายขึ้นทันที

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง” เขาทักอย่างเป็นมิตร พลางก้าวเข้ามาใกล้ “บังเอิญเจอกันแบบนี้ ผมอยากขอนัดพบกับเจ้านายของคุณสักหน่อย ถ้าไม่รบกวน”

ราเชลขมวดคิ้ว ดาร์เรนก็เช่นกัน

“เจ้านายของฉัน?” เธอทวนอย่างงง ๆ

ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย ดูเหมือนสับสน “ขออภัยครับ คุณไม่ใช่เลขาของแกเร็ธ สมิทเธอร์สเหรอ?”

ดวงตาของราเชลเบิกกว้างทันที เต็มไปด้วยความหวาดกลัว