หุ่นเชิดแห่งความคิด (ฟรี)

แน่นอนสิเธอจะต้องมีปฏิกิริยาแบบนั้นอยู่แล้ว ฉันน่าจะนึกได้ ว่าเธออาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ฟักลี่ดักลิ่ง คือใคร

“ฟักลี่ดักลิ่ง เหรอ? ชื่อประหลาดชะมัด” ราเชลว่า แล้วหลุบตาลงครุ่นคิด “แต่พอฟังดี ๆ มันก็เหมือนเคยได้ยินนะเมื่อไม่นานมานี้ด้วยสิ”

ดาร์เรนไม่พูดอะไร เขาแค่คว้าเอวเธอไว้ แล้วกดให้นั่งลงบนโซฟา

“ถ้างั้นฉันจะเล่าให้ฟังแบบนี้ละกัน”

สายตาของเขาวาววับเต็มไปด้วยแรงผลักดัน น้ำเสียงหนักแน่นไม่ไหวเอน ขณะถ่ายทอดเรื่องราวทุกอย่าง ตั้งแต่อดีตของเขา การตัดสินใจทางการเงิน แผนใหญ่ที่กำลังก่อร่างสร้าง สตีล อินเวสต์เมนต์ส

เขาเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่เขาเดินออกจากบริษัทเก่า และตัดสินใจใช้ความรู้ทางคณิตศาสตร์กับการเงินทุ่มลงไปในบิตคอยน์

ราเชลมองเขาไม่กะพริบ มือกำแน่นกับที่วางแขนของโซฟา

เขาเล่าว่าเคยไปกู้เงินจาก เรดแฟง และเมื่อราเชลท้วงว่ามันเสี่ยงเกินไป เขาก็ยิ้ม และบอกว่าเขาคือคนที่ส่งพวกนั้นเข้าคุกพร้อมเล่าทุกอย่างว่าทำยังไง

เขาอธิบายให้ฟังว่า ด้วยความรู้เรื่องการวิเคราะห์ตัวเลข การจับจังหวะตลาด เขาสามารถทำกำไรมหาศาลจากบิตคอยน์ได้ยังไง

เพื่อพิสูจน์ เขาหยิบมือถือขึ้นมา เปิดกระเป๋าเงินดิจิทัลของเขาให้ดู ตัวเลขบนหน้าจอสว่างจ้า ตัวเลขมหาศาลที่ยืนยันความแม่นยำล่วงหน้าของเขา จากนั้นเขาก็เปิดพอร์ตการลงทุนของตัวเองให้ดูอีกเช่นกัน

“แต่ทั้งหมดนี้” ดาร์เรนยังพูดต่อ สีหน้าเหมือนนักวิทยาศาสตร์บ้าอัจฉริยะที่กำลังอธิบายผลงานชีวิต “มันแค่จุดเริ่มต้น สตีล อินเวสต์เมนต์ส ไม่ได้มีแค่คริปโต เรากำลังสร้างบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น อาณาจักรการเงิน”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นคมกริบ และเปี่ยมด้วยแรงปรารถนา

“คิดดูสิ คริปโตเคอร์เรนซีมันคือนิยามใหม่ทั้งระบบ โลกแบบไร้ศูนย์กลาง การเปลี่ยนอำนาจ ธนาคาร? บรรษัทใหญ่? ไม่นานพวกนั้นต้องมาเล่นตามกติกาของฉัน ฉันจะควบคุมตลาดก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวด้วยซ้ำ ฉันเห็นมันอยู่ตรงหน้า ตัวเลขมันเหมือนจอส่องอนาคต เชื่อฉันเถอะ ราเชล นี่ไม่ใช่การพนัน แต่มันคือ ตัวเลข แนวโน้ม ข้อมูล ทุกการขยับ ทุกการลงทุน ฉันคิดมาหมดแล้ว”

น้ำเสียงของเขาคมกริบราวใบมีด เขากำลังพูดถึงโลกของระบบการเงินไร้ศูนย์กลางระบบใหม่ที่ไม่ต้องพึ่งพาธนาคารหรือรัฐ ศักยภาพของบล็อกเชนที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และในโลกใหม่นั้นค่าเงินจะไม่ยอมศิโรราบต่อรัฐบาลอีกต่อไป แต่จะสยบให้กับอัลกอริธึมที่ไม่มีใครควบคุมได้แทน

มือเขาขยับเหมือนกำลังควบคุมออร์เคสตราไร้เสียง ข้อมูล กราฟ การวิเคราะห์ความเสี่ยงไหลออกมาราวกับพระคัมภีร์แห่งตัวเลข

ราเชลนั่งนิ่ง เหมือนโดนสะกด

มันไม่ใช่แค่คำอธิบาย แต่มันคือการ ประกาศศรัทธา

ในดวงตาเขา ตัวเลขคือสิ่งมีชีวิต

“ตลาดมันไม่ใช่เรื่องสุ่ม ราเชล มันคือภาษา และฉัน พูด ภาษาได้นั้น”

ราเชลกลืนน้ำลาย เสียงในคอแทบติดขัด

มีบางอย่างน่ากลัวในตัวเขา ณ วินาทีนั้น มัน งดงามอย่างประหลาด การทำงานของสมองเขา ความมั่นใจในทุกคำที่พูด

นี่ไม่ใช่แค่ความฉลาด แต่มันคือความคลั่งไคล้ชนิดควบคุมไม่ได้ ความหมกมุ่นที่สวยงามจนใจสั่น

และขอพระเจ้าช่วย เธอกำลังตกหลุมรักมันเข้าให้แล้ว

ดาร์เรนถอนหายใจ รู้ตัวว่าหลุดเข้าไปในโลกของตัวเองนานเกิน เขายกมือเสยผม พลางยิ้มเจ้าเล่ห์

“แล้ว เธอคิดยังไงบ้าง?”

คำนั้นดึงราเชลกลับสู่โลกจริง

เธอเม้มปากเล็กน้อย พยายามกดความรู้สึกหลายอย่างที่พุ่งขึ้นมาทีเดียว

“ฉันว่าฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมแกเร็ธถึงอยากจับคุณไว้ให้แน่น ราวกับเป็นเครื่องปั๊มไอเดีย” เธอพึมพำ “คุณเป็นพวกอัจฉริยะตัวเลข เป็นนักวิเคราะห์การเงินของแท้ ไม่แปลกเลยที่เรียนจบไวขนาดนั้นและก็ไม่แปลกเลยที่เขาจะกลัวว่าคุณจะไปสร้างอะไรใหญ่กว่าถ้าออกมาเอง”

ดวงตาของดาร์เรนหม่นลงนิดหนึ่ง “เขาพูดแบบนั้นเหรอ?”

“ใช่ หลายครั้ง” ราเชลหยุดเล็กน้อย “ฉันเคยได้ยินเขาบอกลิลี่ให้จับตาคุณไว้ดี ๆ เขากลัวว่าคุณจะเอาความคิดไปให้บริษัทอื่น หรือไม่ก็สร้างอะไรของตัวเองขึ้นมา”

ใบหน้าดาร์เรนไร้อารมณ์ชั่วขณะ ก่อนเขาจะยักไหล่ “ไม่เป็นไร ฉันรู้อยู่แล้ว”

ราเชลลุกขึ้น ดึงผ้าขนหนูให้แน่นขึ้น “ขอบคุณที่เล่าทุกอย่างนะ ฉันรู้มาตลอดว่าคุณมีอะไรปิดบังอยู่แต่ฉันก็รอ รอให้คุณพร้อมจะพูดเอง”

ดาร์เรนรู้สึกเบาสบายขึ้นนิดหน่อย

ราเชลหัวเราะเบา ๆ “แล้วฉันก็จำได้แล้ว ว่าชื่อ ฟักลี่ดักลิ่ง ฉันเคยได้ยินจากไหน”

เธอหัวเราะแรงขึ้นอีก “ตลกดี นายหน้าที่มาเจอเราวันนั้น เขาตามหานักลงทุนลึกลับ แต่ไม่รู้เลยว่าคนที่เขาคุยด้วยตลอดคือตัวคุณเอง”

ดาร์เรนยิ้มมุมปาก “ก็จริง ตลกใช้ได้เลยเนอะ”

ราเชลหัวเราะอยู่พักหนึ่ง และดาร์เรนก็แค่เฝ้ามองเธอใบหน้าของเธอตอนหัวเราะแบบนี้มันสวยจับใจจริง ๆ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเธอปกติไม่ค่อยยิ้ม

เขายื่นมือขึ้นจับปลายคางเธอเบา ๆ “ไปแต่งตัวได้แล้ว ฉันอยากให้เธอเจอใครคนหนึ่งแล้วก็จะพาไปดูว่าเราพัฒนาไปถึงไหนแล้ว”

ราเชลพยักหน้า “โอเค”

…..

ทั้งคู่ออกจากโรงแรม ไม่นานก็เดินทางถึงอพาร์ตเมนต์ของคาร่า

ประตูเปิดออก

“เฮ้! เฮ้! โ ” คาร่าหยุดพูด กลืนคำทักทายกลับลงคอทันทีเมื่อเห็นราเชล

ราเชลยืนสงบนิ่งในชุดเบลาสีม่วงเข้มเข้ารูปกับกระโปรงดินสอสุดเนี้ยบ มือหนึ่งถือแฟ้มไว้ สายตาเธอที่ซ่อนบางส่วนด้วยปอยผมยาวดูเย็นชาและน่าเกรงขาม

ดาร์เรนมองลงไปยังเสื้อผ้าของคาร่าหรือความไม่มีเสื้อผ้านั่นแหละ

“เธอลืมใช่ไหม?” เขาถามอย่างหมดอารมณ์

คาร่ายิ้มเจื่อน “ก็ อาจจะนะ”

ดาร์เรนถอนหายใจ “ราเชล นี่คือคาร่า เดออองเดร หัวหน้าฝ่ายไอทีของฉัน คาร่า นี่คือราเชล เทชแมคเคอร์ ผู้ช่วยฝ่ายบริหารและที่ปรึกษาส่วนตัวของฉัน”

คาร่าเลิกคิ้วน้อย ๆ “โอ้ววว หรูหรานี่นา” เธอมองราเชลแบบจงใจนิด ๆ

ราเชลหันมาหาดาร์เรน “คุณว่าไงนะ? หัวหน้าไอที?”

“ใช่”

ราเชลเลิกคิ้ว “แนวดีค่ะ แต่ก็สมกับสไตล์ของคุณนะ คุณผู้จัดการ”

“คุณผู้จัดการเหรอ?” คาร่าหัวเราะขำ “ตอนนี้คุณเรียกเขาว่าเซอร์แล้วเหรอ มิสเตอร์ดี?”

ราเชลเหลือบตามอง “ก็หวังว่า ดี นั่นจะย่อมาจาก ดาร์เรน หรือดักลิ่งล่ะนะ”

ดาร์เรนยกมือกุมสันจมูก “เข้าไปข้างในกันเถอะ”

…..

ทั้งสามคนนั่งอยู่ในพื้นที่ทำงานของคาร่า เธอเปิดข้อมูลขึ้นมาให้ดู