เย่จิ่นไห่ มานี่เดี๋ยวนี้!

บทที่ 25 เย่จิ่นไห่ มานี่เดี๋ยวนี้!

ครึ่งเดือนต่อมา เย่ฟานตบเตาหลอมโอสถอย่างแรง โอสถสีทองเม็ดหนึ่งกระเด็นออกมาจากเตาหลอมโอสถ

กลิ่นหอมประหลาดอบอวลไปทั่วห้อง

"โอสถทำลายขีดจำกัดระดับต่ำ ท่านนักปรุงโอสถเย่ ขอแสดงความยินดีด้วยที่ท่านปรุงโอสถทำลายขีดจำกัดสำเร็จ"

ในดวงตาของถังจี้จวินเต็มไปด้วยความชื่นชมและอิจฉา

ในอดีตเขาใช้เวลาถึงครึ่งปี แถมยังสิ้นเปลืองวัตถุดิบไปหลายสิบชุด กว่าจะปรุงโอสถทำลายขีดจำกัดได้สำเร็จเพียงเม็ดเดียว

แต่เย่ฟานเล่า เพิ่งจะครึ่งเดือน วัตถุดิบก็มีเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น

หากมีพรสวรรค์เช่นนี้ บางทีเขายังมีโอกาสทะลวงสู่ขอบเขตแต่กำเนิด ยืดอายุขัยได้อีกหลายสิบปี

"ท่านนักปรุงโอสถเย่ ท่านเป็นนักปรุงโอสถที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา แต่ท่านต้องไม่สนใจแต่การปรุงโอสถเท่านั้น ระดับพลังสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะปรุงโอสถในระดับสูง หรือต้องการมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น ระดับพลังสำคัญมาก"

ถังจี้จวินกล่าวกับเย่ฟานอย่างจริงจัง

เย่ฟานพยักหน้า แสดงว่าตนเองเข้าใจ

เมื่อเทียบกับถังจี้จวิน เย่ฟานให้ความสำคัญกับระดับพลังมากกว่า

ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นทักษะอะไรของเย่ฟาน ล้วนเตรียมไว้เพื่อเพิ่มระดับพลัง

"ใช่แล้ว เจ้าจำไว้ไปซื้อเตาหลอมโอสถมีชื่อเสียที นักปรุงโอสถผู้ทรงเกียรติ ยังใช้เตาหลอมโอสถแบบนี้ ช่างน่าอับอายขายหน้าพวกนักปรุงโอสถเสียจริง"

เมื่อนึกถึงเตาหลอมโอสถของเย่ฟาน ถังจี้จวินก็รู้สึกขุ่นเคือง

นักปรุงโอสถคนไหนบ้างที่ไม่ร่ำรวย เข้ามาแล้วกลับไม่มีแม้แต่เตาหลอมโอสถดีๆ สักเตา

คนที่ไม่รู้ คงคิดว่านักปรุงโอสถทั้งหมดเป็นโอสถยาจก

เย่ฟานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วน

ไม่ใช่ว่าเย่ฟานไม่อโอสถกซื้อเตาหลอมโอสถดีๆ แต่ในระยะเวลาอันสั้นซื้อไม่ได้

ทางสำนักหล่อเหล็ก เย่ฟานก็เคยไปถามแล้ว

หากต้องการเตาหลอมโอสถมีชื่อ อย่างน้อยต้องรอครึ่งปี แถมยังไม่แน่ว่าจะมีของหรือไม่

ทางตัวเมือง ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทำให้ไม่สามารถซื้อได้

สุดท้าย เย่ฟานทำได้เพียงฝากเฉียนเป่าแห่งหอสมบัติ ช่วยซื้อแร่ธาตุสำหรับหลอมเตาหลอมโอสถมีชื่อสักสองสามก้อน

ซื้อไม่ได้ ก็คงต้องหลอมเอง

หลังจากได้รับทักษะการสร้างอาวุธ เย่ฟานยังไม่ได้สร้างอาวุธดีๆ สักชิ้นเลย

"ท่านนักปรุงโอสถเย่ วัสดุที่ท่านต้องการมาถึงแล้ว"

ขณะที่เย่ฟานกำลังจะออกจากอำเภอว่านลู่ ในที่สุดเฉียนเป่าก็มาพร้อมข่าวดี

มองดูแร่สีเหลืองเล็กๆ สามก้อนในมือ เย่ฟานก็หน้าเสีย รีบหยิบเงินพันตำลึงออกมา

ช่วยไม่ได้ เย่ฟานโอสถกจนเกินไป

สองปีมานี้เก็บเงินมาได้สองหมื่นตำลึงอย่างโอสถกลำบาก ตอนนี้กลับถูกสูบไปจนหมดสิ้นในพริบตา

มองไปยังอำเภอว่านลู่ที่อยู่เบื้องหลัง เย่ฟานสาบานในใจว่า รอให้ข้ากลับมาครั้งหน้า จะเป็นเวลาเก็บเกี่ยวเงินในกระเป๋าพวกเจ้า

ใช้เวลาหนึ่งวัน เย่ฟานก็กลับถึงเมืองฉางเหอ

ไม่ได้เจอกันครึ่งเดือน คิดถึงเหลือเกิน

"เสี่ยวเทียน พรุ่งนี้พวกเจ้าไปสร้างเตาให้ข้าที่เหมืองแร่เหล็กแดง ข้าจะสร้างอาวุธ"

เหล็กหวงซานเพียงสามก้อน แน่นอนว่าไม่สามารถสร้างเตาหลอมโอสถได้

ประโยชน์สูงสุดของเหล็กคงถงคือการผสมลงในอาวุธ ซึ่งจะช่วยเพิ่มความสามารถในการรับและนำพลังปราณของอาวุธได้อย่างมาก

เหล็กคงถงยังเป็นหนึ่งในวัสดุที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการหลอมเตาหลอมโอสถมีชื่อ

"ท่านพ่อ ท่านช่วยสร้างอาวุธให้ฉิวฉิวด้วยได้ไหมคะ"

เมื่อได้ยินว่าเย่ฟานจะสร้างอาวุธ เย่จิ่นชิวก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

สำหรับคำขอของเสื้อคลุมบุสำลีตัวน้อย เย่ฟานย่อมปฏิเสธไม่ได้

"เช่นนั้นพ่อสร้างกระบี่ให้ฉิวฉิวดีไหม?" เด็กผู้หญิงร่ายกระบี่สวยงามอ่อนช้อยจะตายไป

เย่จิ่นชิวส่ายหน้า "ท่านพ่อ ข้าไม่เอากระบี่"

"ไม่เอากระบี่ เช่นนั้นพ่อทำทวนให้เจ้าเป็นอย่างไร" เด็กผู้หญิงร่ายทวนก็ไม่เลว สง่างาม

เย่จิ่นชิวส่ายหน้าอีกครั้ง ปากยื่นออกมา

"เช่นนั้นฉิวฉิวบอกพ่อสิ เจ้าต้องการอาวุธแบบไหน"

"ท่านพ่อ ข้าอยากได้กระบอง ปลายกระบองต้องใหญ่ๆ แล้วมีหนามแหลมๆ ด้วย" เย่จิ่นชิวพูดพลางดวงตาเป็นประกาย

สีหน้าของเย่ฟานแย่ลงเรื่อยๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่จิ่นชิวต้องการ เย่ฟานก็นึกถึงอาวุธชนิดหนึ่งขึ้นมาในหัว กระบองหนาม

เมื่อนึกถึงภาพเสื้อคลุมบุสำลีตัวน้อยที่น่ารักน่าชังร่ายกระบองหนาม ฟาดทีเดียวเด็กกระเด็น เย่ฟานก็ขนลุกซู่ทันที

ให้ตายสิ ไม่ได้การ

เย่ฟานส่ายหัว รีบสลัดภาพนั้นออกจากหัว

"ฉิวฉิว ลูกผู้หญิงลูกเมีย จะเล่นอาวุธแบบนั้นได้อย่างไร"

"ฮือๆ ท่านพ่อใจร้าย ท่านพ่อไม่ทำอาวุธให้ข้า"

เย่จิ่นชิวโผเข้าสู่อ้อมกอดของซูเหยียน

"ท่านพี่ ในเมื่อลูกชอบ ก็ทำให้อันหนึ่งเถอะ"

เย่ฟานถอนหายใจ ช่วยไม่ได้ ก็คงต้องลงแรงที่อาวุธแล้ว

ครู่ต่อมา เสียงร้องโหยหวนของเย่จิ่นไห่ดังมาจากในลาน

"ไอ้ลูกหมา นี่แค่เริ่มต้น รอให้กระบองหนามทำเสร็จ เจ้าจะเป็นหนูทดลองตัวแรก"

……

โครม โครม โครม!

ก้อนเหล็กแดงถูกเผาจนแดงฉาน เย่ฟานทุบลงบนก้อนเหล็กทีละครั้ง

ตีพันครั้งเป็นเหล็ก ตีหมื่นครั้งเป็นเหล็กกล้า

อาวุธทุกชิ้น จำเป็นต้องกำจัดสิ่งเจือปนออกเสียก่อน จึงจะสามารถใช้งานได้

ยังคงเป็นเพราะไม่มีไฟวิญญาณ เย่ฟานจึงทำได้เพียงใช้วิธีพื้นฐานที่สุดในการสร้างอาวุธ

เมื่อเตาหลอมโอสถใกล้จะก่อรูปสมบูรณ์ เย่ฟานก็เทเหล็กคงถงที่หลอมเหลวลงในแม่พิมพ์เตาหลอมโอสถในทันที

ควันขาวลอยขึ้น รอจนเย็นตัวลง เตาหลอมโอสถขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก็ปรากฏต่อหน้าเย่ฟาน

เย่ฟานรีบใส่ถ่านไหมทองชั้นดีสองสามก้อน จากนั้นก็หมุนเวียนพลังปราณแท้จริง ควบคุมเปลวไฟภายในเตา

ครั้งนี้ ราบรื่นมาก

ความรู้สึกติดขัดของการไหลเวียนพลังปราณแท้จริงหายไปจนหมดสิ้น

ดี ดี ดี!

เย่ฟานหัวเราะเสียงดัง เตาหลอมโอสถมีชื่อ สำเร็จแล้ว

"ต่อไป ข้าจะเรียกเจ้าว่าเตาควบคุมไฟ"

เย่ฟานตั้งชื่อผลงานสร้างอาวุธมีชื่อชิ้นแรกของตนเองเสร็จสรรพ แล้วมองไปยังกองเหล็กแดงที่เหลืออยู่

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อรับปากเย่จิ่นชิวไปแล้ว ก็ต้องทำให้เสร็จ

แต่ถึงจะทำ จะทำอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับเย่ฟาน

สามวันต่อมา กระบองหนามยาวสองเมตร หัวกระบองเส้นผ่านศูนย์กลางสามสิบเซนติเมตร มีหนามแหลมๆ ปรากฏอยู่ในมือของเย่ฟาน

เป็นเพียงวัสดุธรรมดา คุณภาพของกระบองหนามจึงเป็นเพียงระดับธรรมดา

แต่เนื่องจากเย่ฟานลดสิ่งเจือปนในเหล็กแดงลงอย่างมาก บีบอัดอย่างต่อเนื่อง คุณภาพของกระบองหนามเหล็กแดงจึงบรรลุถึงสูงสุดของระดับธรรมดา

นอกจากนี้ น้ำหนักถึงสามร้อยชั่ง ยังทำให้ผู้ฝึกตนในขอบเขตหลอมรวมกายาทั่วไป ไม่สามารถใช้กระบองหนามนี้ได้

"ฉิวฉิวเอ๋ย เรื่องนี้เจ้าโทษพ่อไม่ได้นะ เจ้าเองต่างหากที่ใช้มันไม่ได้"

เย่ฟานเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ครึ่งชั่วยามต่อมา เย่ฟานมองดูเย่จิ่นชิวที่เหวี่ยงกระบองหนามเสียงดังหวือหวา ดูเหมือนจะง่ายดายมาก ก็ถึงกับตะลึง

ไม่ปกติ ไม่ปกติอย่างยิ่ง

ขอบเขตหลอมรวมกายาระดับหก แม้จะสามารถยกกระบองหนามห้าร้อยชั่งได้ แต่การยกได้กับการใช้ได้เป็นคนละเรื่องกัน

"ท่านพ่อ ข้าทะลวงสู่ขอบเขตหลอมรวมกายาระดับเจ็ดแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ฟานก็ราวกับถูกฟ้าผ่า

ที่แท้กว่าจะรู้ ตัวตลกก็คือข้านี่เอง

"เย่จิ่นไห่ เจ้ามานี่เดี๋ยวนี้"

ครึ่งปีผ่านไป ฝึกฝนก็ฝึกฝน ปรุงโอสถก็ปรุงโอสถ

เย่ฟานยังทำอีกอย่างหนึ่งคือ ติดต่อกับแต่ละตระกูลใหญ่ในเมืองฉางเหอ เย่ฟานตั้งใจจะขายเหมืองแร่เหล็กแดงทิ้ง

(จบตอน)